«Στη μνήμη του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου». Γράφει ο Μανώλης Βαλσαμίδης

Η παρουσία ιερού λειψάνου του Ιγνατίου του Θεοφόρου, επισκόπου Αντιοχείας στη Νάουσα, αύριο, ημέρα της μνήμης του, στον Άγιο Μηνά, με γυρίζει εξήντα χρόνια πίσω, όταν μου ανατέθηκε από καθηγητή μου εργασία επί πτυχίω με θέμα την επιστολή του Ιγνατίου του Θεοφόρου: «Μαγνησιεύσιν Ιγνάτιος» (στους χριστιανούς της Μαγνησίας της Μ. Ασίας). Θυμάμαι, πήρα το θέμα σαν βάρος, μαζί με τα κλειδιά του σπουδαστηρίου. Ήταν δουλειά που έπρεπε να γίνει, για να πάρω την υπογραφή του καθηγητή και να έχω το δικαίωμα να προσέλθω στις τελευταίες εξετάσεις στη Θεολογική Σχολή του  Πανεπιστημίου. Είναι το έμμεσο ενδιαφέρον για να δουλέψει ένας φοιτητής. Ομολογώ ότι στην πορεία της εργασίας μου το έμμεσο ενδιαφέρον έγινε άμεσο. Η απλότητα του ήθους του Αγίου, ο τρόπος της διαποίμανσης του ποιμνίου του, η ταπεινοφροσύνη του, η αρετή του, η δύναμη της πίστης του, όρθωσαν μπροστά μου τη μορφή ενός Αποστόλου μετά τους Αποστόλους, ενός προτύπου για τους κατά τόπους και ανά τους μετέπειτα αιώνες πομενάρχου. Δεν έχω εκείνη την εργασία. Κράτησα όμως μέσα μου τη μορφή του Αγίου και τον θαυμασμό μου στο ύψος του. Δεν είναι αναντίρρητο το ότι το παιδί που πήρε στην αγκαλιά του ο

Χριστός, όταν είπε το: « Εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών» ήταν ο Ιγνάτιος και ότι γι αυτό ονομάστηκε θεοφόρος. Το βέβαιο είναι ότι ο Ιγνάτιος έφερε τον Χριστό «εν στέρνοις», ήταν θεοφόρος. Η σιωπή του ήταν ευγλωττότερη και από το λόγο του. Εναρμονισμένος στις εντολές του Χριστού, όπως η κιθάρα στις χορδές της. Μιμητής της ζωής του Χριστού, υπηρέτης του ποιμνίου του δεν ασκούσε εξουσία  αλλά πρόσφερε στους πιστούς «τύπον του μιμείσθαι». Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία του για το μαρτύριό του. Όταν οδηγούνταν στη Ρώμη για να ριχτεί τροφή στα θηρία, γράφει: Τώρα αρχίζω να νοιώθω ότι γίνομαι μαθητής του Χριστού. Δεν βάρυνε κανέναν στη ζωή του, προσεύχονταν για όλους και ζητούσε τις προσευχές όλων. Λύρα του Πνεύματος, σιωπούσε, αφουγκράζονταν τους πιστούς, παραδέχονταν, όπου έβρισκε υπεροχή των άλλων. Θαυμάζει την Εκκλησία των Εφεσίων και εύχεται να  έχει με το πλοίο ένα σταθμό στην Έφεσο να τους δει από κοντά. Οι νουθεσίες του διακριτικές, δεν προσβάλλουν. Νοιώθει ελλιπής και αποζητάει την ολοκλήρωση στη σφαίρα της αγάπης. Οι συμβουλές του δίδονται ως να έχουν προληπτικό χαρακτήρα, σαφώς όμως έχουν στόχο την ενότητα εν Χριστώ. Τον σέβεσαι και τον ακούς μέσα από τη σιωπή του Σάλπιγγα αυτογνωσίας η κουβέντα για τον εαυτό του. «Πολλά σκέφτομαι και αισθάνομαι μέσα στο Θεό, αλλά βάζω χαλινάρι στον εαυτό μου, να μη καταποντισθώ στην καύχηση. Τώρα πρέπει περισσότερο να φοβούμαι. Να μη προσέχω σ’ εκείνους που με σπρώχνουν στην περηφάνια. Τα λόγια τους μαστιγώνουν την ψυχή μου. Καίγομαι από τον πόθο του μαρτυρίου, αλλά δεν ξέρω αν είμαι άξιος. Ο ζήλος είναι καλός για άλλους. Εγώ τον υποπτεύομαι για τον εαυτό μου». Πορεύεται στο μαρτύριο έχοντας αποβάλλει κάθε τι το ταπεινό. Πορεύεται ελεύθερος, γεμάτος αγάπη και γνώση για την αληθινή ζωή. Ευλογία Θεού η μνήμη των Αγίων. Αυτό σημαίνει ότι, «αναθεωρούντες την έκβασιν της αναστροφής» των, μιμούμαστε την πίστη τους. Σημειώνω ότι θεώρησα χρέος μου να μιλήσω στο σήμερα με αναμνήσεις από το χτες. Συγγνώμη για τον προσωπικό χαρακτήρα του σημειώματός.  Καλά  Χριστούγεννα.