Home alone σε… τοπική έκδοση! Ξέχασαν το παιδί εκτός αυτοκινήτου και έφυγαν για τη δουλειά!!!

Το χάνουμε το μυαλό μας σιγά-σιγά. Το περιστατικό αληθινό και πρόσφατο. Στη Νάουσα. Το ζευγάρι, με πολλά προβλήματα και θέματα στο μυαλό του καθενός συζύγου...

(όπως όλοι μας), μαζί με τον μικρό γιο έτοιμο για το σχολείο, ξεκίνησε πρωί-πρωί από το σπίτι για τη δουλειά. Όλες σχεδόν οι κινήσεις του πρωινού μηχανικές. Πρώτα πηγαίνει κοντά στο αυτοκίνητο ο μικρός, μετά οι γονείς. Φορτώνονται μπαμπάς και μαμά στο αμάξι, κάπου αφαιρείται ο μικρός και καθυστερεί να μπει στο όχημα. Βάζει μπρος ο μπαμπάς και φεύγει! Μέχρι να το πάρει είδηση ο μικρός, το αυτοκίνητο με τους γονείς του είχε γίνει άφαντο. Στο κατόπι το παιδί να φωνάζει, αφηρημένοι οι γονείς μέσα στο αυτοκίνητο, δεν ακούν τίποτε και πάνε βουρ για το σχολείο, να αφήσουν τον… μικρό. Μπροστά αυτοί με το αυτοκίνητο, πίσω τους ποδαράτο και φορτωμένο με τον βαρύ σχολικό σάκο το παιδί. Μοιραία, έφτασε στο σχολείο πρώτα το αυτοκίνητο. «Κατέβα Νικολάκη να πας σχολείο…», λέει ο μπαμπάς-οδηγός στο παιδί, που πίστευε ότι είναι στο πίσω κάθισμα. Ποιο παιδί και ποιος να κατέβει; Τρελάθηκαν οι άνθρωποι βλέποντας αδειανή την πίσω θέση. Ποιος μας πήρε το παιδί; Πού χάθηκε; Μας κοροϊδεύει; Κατέβηκε και δεν καταλάβαμε; Κρύφτηκε; Τι; Να σε πιάνει μούρλα…

Μια δεύτερη, πιο ώριμη σκέψη, έφερε τη σωστή απάντηση. «Τον πήραμε από το σπίτι;» αναρωτιέται η κυρία. «Μάλλον όχι…», απαντά ο κύριος…

Ξανά πίσω λοιπόν, οπότε στα μισά του δρόμου συνάντησαν το παιδί να πηγαίνει ποδαράτο και λαχανιασμένο στο σχολείο! Ήλθε η καρδιά στη θέση της κι ησύχασαν οι άνθρωποι. Αλλά από τότε δεν συγχωρούν την αφηρημάδα και τη στιγμιαία κουτουράδα τους.

Όσα κι αν έχουμε στο μυαλό μας, πρώτα τα παιδιά μας, πρώτα οι άνθρωποί μας, λένε και ξαναλένε. Κι έχουν απόλυτο δίκιο…