Οι γονείς του συνήθιζαν να τον παίρνουν μαζί τους, για να
τους βοηθά στο θέρισμα στη Νάουσα, αυτός όμως πάντα ξέκλεβε λίγο χρόνο, για να
μετατρέπει τις καλαμιές σε αυλούς.
Ήταν 6 χρόνων, όταν έφτιαξε την πρώτη αυτοσχέδια φλογέρα του
και, παιδί ακόμη, όταν σαγήνευε με το παίξιμό του στα μυθικά μακεδονίτικα
γλέντια στα χωριά της Ημαθίας. Ο 76χρονος Βαγγέλης Ψαθάς που έφυγε το περασμένο
Σάββατο, ένας από τους σημαντικότερους δεξιοτέχνες του ζουρνά στην Ελλάδα.
«Ένιωσα πως δεν πήγε χαμένος ο κόπος όλων αυτών των...
χρόνων,
πως η κοινωνία αναγνώρισε την προσφορά μου στο παραδοσιακό τραγούδι. Ήταν
μεγάλη μου τιμή, τους ευχαριστώ πολύ», είχε δηλώσει συγκινημένος ο μεγάλος
δεξιοτέχνης στην εφημερίδα ‘Θεσσαλονίκη’. Στο ίδιο φύλλο θυμήθηκε με νοσταλγία
τα παιδικά του χρόνια:
«Όταν ήμουν μικρός, δεν έχανα γλέντι που να γινόταν στην
περιοχή μας. Έστηνα αυτί, για να μάθω όλα τα τραγούδια, και μετά τα έπαιζα
ασταμάτητα. Τον αυλό τον ερωτεύτηκα τόσο πολύ, που θυμάμαι μια φορά, πρέπει να
ήμουν 13, σκίστηκαν τα χείλια μου από το πολύ παίξιμο».
Ο Βαγγέλης περιγράφει τα γλέντια του παλιού καιρού και τις
διαφορές τους με τα σημερινά:
«Τότε τα γλέντια ήταν πιο ωραία, ο κόσμος τραγουδούσε και
χόρευε ολημερίς και ολονυκτίς. Ξεκινούσαμε στις 3-4 το μεσημέρι και τελειώναμε
την άλλη μέρα το πρωί. Σήμερα ο κόσμος δεν συμμετέχει όσο παλιά, θα βγει το
χορευτικό για μία ώρα και αυτό είναι…»
Ο Βαγγέλης Ψαθάς ήταν από τους καλύτερους μάστορες και στην
κατασκευή ζουρνάδων. Πώς είναι για έναν μουσικό να παίζει το όργανο που έχει
κατασκευάσει ο ίδιος;
«Το ευχαριστιέμαι περισσότερο, γιατί το έχω φτιάξει έτσι,
που να βγάζει τους ήχους, όπως τους θέλω. Άλλωστε τα δουλεύω με πολύ μεράκι για
περίπου έναν μήνα. Με τους ζουρνάδες που κυκλοφορούν στο εμπόριο δεν μπορώ να
έχω την ίδια απόδοση. Όταν παίζεις ένα καλό όργανο, νιώθεις να σε γαργαλάει στα
δάχτυλα, να στα ‘τραβάει’ με έναν περίεργο τρόπο κι αυτό το νιώθω μόνο με τα
δικά μου όργανα…»
Όταν η εφημερίδα τον ρωτάει αν ο μεγάλος καλλιτέχνης
γεννιέται ή γίνεται, μας απαντά πως οι πραγματικά μεγάλοι έχουν έμφυτο χάρισμα,
που, όταν το ανακαλύπτουν, δεν τους αφήνει να ησυχάσουν, αν δεν γίνονται κάθε
μέρα και καλύτεροι.
Ο Βαγγέλης Ψαθάς ένιωθε περήφανος που μεταλαμπάδευσε στα
παιδιά του το ίδιο πάθος για το δημοτικό τραγούδι:
«Μόνο αν όλοι μας, από την οικογένεια και το σχολείο,
μιλήσουμε για την παραδοσιακή μουσική και τραγουδήσουμε τα δημοτικά στα παιδιά
μας, θα καταφέρουμε να διατηρήσουμε ζωντανές τις μνήμες των προγόνων μας, τις
ίδιες τις ρίζες μας…»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου