Αυτόχειρ έρως . Ποίηση του Γρηγόρη Σακαλή

Άδειο τραπέζι,

η πείνα μεγάλη δεν υποφέρεται.

Πολλές ψυχές μες τη σπηλιά

αγκομαχούν και κλαίνε.

Μια φωνή εντός σου,

σε καλεί σ’ αγώνες νοητούς,

δεν τιθασεύεται.

Γεννιούνται – πεθαίνουν οι θύμησες

μα δεν κουμαντάρονται.

Ένα αγαπημένο χέρι

ένα λατρεμένο στόμα

σ’ αρπάζει, σε τεμαχίζει

κι ύστερα σε παραπετάει

να μαζέψεις πάλι

τα

κομμάτια σου.

Αγάπη ανυστερόβουλη

αγάπη της νιότης

και της άνοιξης καμάρι

αυτοχειριάζεται.

¨Δεν έχω τέτοια πρόθεση¨

σου απαντά

και εσύ μουρμουρίζεις

¨κι όμως το κάνεις,

συνέχεια αυτό κάνεις¨….