Σκοπός δεν είναι να θίξουμε πρόσωπα,
αλλά παθογένειες και κάκιστες συνήθειες ετών στον πολιτικό κόσμο και την
αυτοδιοίκηση. Πόσο μάλλον όταν πρωταγωνιστές είναι άνθρωποι της αυτοδιοίκησης,
μάλιστα φιλόδοξοι για κάτι παραπάνω…
Το στιγμιότυπο είναι από την πρόσφατη
συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Βέροιας. Η συζήτηση εκείνη τη στιγμή αφορούσε
τη χρησιμότητα ή όχι του πάρκινγκ κάτω από τη Λεωφόρο Στρατού στους κάτοικους της
οδού Ανοίξεως, μετά το τέλος των έργων της ανάπλασης. Ερωτάται τότε από σύμβουλο
της μειοψηφίας ο φιλόδοξος συνάδελφος της πλειοψηφίας που κατοικεί επί της οδού.
- Εσένα σε βολεύει το νέο πάρκινγκ;
- Εγώ έχω πάρκινγκ κάτω από το σπίτι
μου! απαντά με ευκολία ο σύμβουλος της πλειοψηφίας, κι ατυχώς η κουβέντα λήγει
εκεί, χωρίς αντιδράσεις από καμία πλευρά.
Αυτή είναι η κατάσταση. Στο
δημοτικό συμβούλιο αποφασίζουμε εμείς (που προλάβαμε να βολευτούμε) για τους άλλους
που ξεβολεύονται. Κι όταν μας ρωτούν για τους τελευταίους, απαντάμε ευθέως με τις
γλώσσες στόματος και σώματος: «κι εμάς τι μας νοιάζει;»…
Θου Κύριε…

Δωστε ομως και το όνομα... να ξερουμε τι να ψηφισουμε στις επομενες δημοτικες εκλογες...
ΑπάντησηΔιαγραφή