Αγαπητέ Νίκο,
Έλαβα την επιστολή σου και σε ευχαριστώ για όσα γράφεις. Δεν θα δημοσιοποιήσω όσα είναι για μεταξύ μας. Σε ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σου. Η προσφορά σου στην πόλη είναι μεγάλη. Νομίζω ότι οι συμπατριώτες μας την έχουν εκτιμήσει. Το ότι συνεχίζεις είναι εκπληκτικό!
Στο 1ο θέμα, της ανακήρυξης των καρατομηθέντων ομολογητών της Πίστεως Ναουσαίων σε μάρτυρες της Εκκλησίας η άποψή μου είναι γνωστή. Άργησε η Εκκλησία να τους αναγνωρίσει. Μπράβο
στον Σεβασμιότατο και σε σένα. Δική σου η πρόταση, σε τιμά.
Μια διευκρίνιση για τον αριθμό των μαρτύρων νομίζω ότι την χρωστούμε στην ιστορία.. Ο Λουμπούτ αναφέρει ότι θανάτωσε με σφαγή ή απαγχονισμό σε δύο μέρες 2.000 Ναουσαίους. Σφαγή την πρώτη μέρα και μετά τη διακοπή της, λόγω του γνωστού γεγονότος με το περπάτημα του ακέφαλου σώματος του ράφτη Νικόλαου Κοκοβίτη, απαγχονισμό τη δεύτερη. Όλοι δικάστηκαν, όλοι ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό, κανείς δεν αλλαξοπίστησε, όλοι θανατώθηκαν. Αυτά ομολογεί στην αναφορά του ο Λουμπούτ. Επομένως όλοι είναι ομολογητές της Πίστεως και τους οφείλεται η τιμή της αναγνώρισής τους ότι είναι Νεομάρτυρες. Θέλω τη γνώμη σου. Δεν παραλείπω να σου αναφέρω ότι έχω διασταυρωμένη παράδοση ότι όσοι δεν σφαγιάστηκαν την πρώτη μέρα φυλακίστηκαν στα ισόγεια σπιτιών της περιοχής στο Κιόσκι για να απαγχονιστούν την επόμενη μέρα. Ανάμεσά τους ο Γερο-Γιάννης Τσακμάκης με τον γιο του Χρήστο. Ο Γερο Τσακμάκης παρότρυνε και βοήθησε τη νύχτα να δραπετεύσει ο γιος του. Η ιστορία του Χρήστου Τσακμάκη είναι αποθησαυρισμένη στο βιβλίο μου «ΨΗΦΙΔΕΣ 2002», στις σελίδες 35-38. Νύξεις για την οικογένεια Τσακμάκη-Διδασκάλου είχα στα Γιαννιτσά το 1959.
Στο 2ο θέμα, της ύπαρξης προδοσίας με το άνοιγμα της πύλης του Αγίου Γεωργίου, θέλω για μια ακόμη φορά να υπογραμμίσω ότι υπήρχε πολιτική αντιμαχία. Ζαφειρακικοί και, στον αντίποδα, οπαδοί του Μάμαντη αντιμάχονταν με μίσος. Η ιστορία του Στουγιαννάκη γέρνει προς τον Ζαφειράκη. Παρά ταύτα καταγράφεται ότι Ζαφειράκης και Μάμαντης κατηγορούνται από τους αντιπάλους τους ως προδότες. Μετά την ανίδρυση της πόλης τα ίδια. Ο προδότης ο Μάμαντης που έφερε στη Νάουσα τους Τούρκους, που τους εγκατέστησε στο κεντρικό και το καλύτερο κομμάτι της πόλης, που έριξε τόσες λίρες στη θεμελίωση του Τζαμιού… Και από την άλλη: Ανάθεμα στους αίτιους, που σήκωσαν επανάσταση κ.λ.π. Η θέση μου είναι ότι δεν μπορούμε να κρίνουμε τις εποχές εκείνες και τις καταστάσεις που είχαν δημιουργηθεί με τα σημερινά δεδομένα. Ότι η εμπάθεια οδηγεί σε πράξεις ανεπίτρεπτες, είναι αναντίρρητο.
Φως στις πολιτικές εξελίξεις της εποχής εκείνης, μέχρι το 1820, ρίχνουν τα αρχεία του Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Τα μελέτησα, δημοσιεύω στο υπό έκδοση βιβλίο μου «Η ΠΑΛΗ ΤΗΣ ΝΑΟΥΣΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΞΕΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ» πολλά τα ενδιαφέροντα. Το αρχείο είναι στη διάθεσή σου. (Φιλικότατα, Μανώλης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου