Από τις καλύτερες ερμηνείες της χρονιάς στο ‘Να ζει κανείς ή να μην ζει’ στο θέατρο άλσους τη Δευτέρα

Χρόνια πίσω μάς γύρισε η παράσταση ‘Να ζει κανείς ή να μην ζει’, που παρακολουθήσαμε το βράδυ της Δευτέρας στο άλσος. Πρόκειται για τη διασκευή της αγγλικής κωμωδίας ενός...

από τους ήρωες των εφηβικών μας χρόνων (Μελ Μπρουκς) στα καθ' ημάς, που συχνά υπονόμευσε το αυθεντικό χιούμορ του κειμένου. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μία φάρσα που έλαμψε στη μεγάλη οθόνη το 1983. Τώρα, διασκευασμένη από τον Θανάση Παπαθανασίου και τον Μιχάλη Ρέππα και σε δική τους σκηνοθεσία, διατηρεί κάποια ίχνη από το πρωτότυπο, αλλά συχνά προσγειώνεται σε μία εγχώριας υφής παράσταση, τουλάχιστον άνευ βωμολοχίας. Το αδύναμο αυτό εγχείρημα, όμως, έσωσαν τη Δευτέρα οι έμπειροι πρωταγωνιστές του.

Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης με την παρουσία του και μόνο χάρισε ευφορία, ξέροντας πώς θα χρησιμοποιήσει την ατάκα και πώς να εκμαιεύσει γέλιο δίχως υπερβολές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι σκηνές που πάσχιζε να υποδυθεί τον Άμλετ, ξεστομίζοντας το εμβληματικό «Να ζει κανείς ή να μη ζει», το οποίο αποτελεί και τον τίτλο του έργου. 'Η και όταν μεταμορφωνόταν σε Χίτλερ, αυτοσχεδιάζοντας με οίστρο.

Δίπλα του η άπιστη «σύζυγός» του, Κάτια Δανδουλάκη, οδηγημένη από το κωμικό της ένστικτο, δεν υπέκυψε σε ευκολίες, γνωρίζοντας πως ακόμα και η γελοιωδέστερη στιγμή γεννά χιούμορ, όταν παίζεται με σοβαρότητα.

Όπως θα καταλάβατε, πρόκειται για ένα έργο που διαδραματίζεται στα παρασκήνια ενός θεάτρου. Τοποθετημένο στην υπό γερμανική κατοχή Πολωνία και έχοντας ως δόλωμα τις ερωτικές διαπλοκές ενός ζευγαριού Εβραίων θεατρίνων, εξαίρει την αντιστασιακή άμυλα του λαού και εξευτελίζει τους ναζιστές εξουσιαστές του.

Η πολυπρόσωπη παραγωγή με πολλά μουσικά στιγμιότυπα (στίχοι-μουσική Αφροδίτη Μάνου), πλούσια σκηνικά και κοστούμια, μας πρόσφερε ένα χορταστικό εμπορικό θέαμα και αξιοπρεπείς ως απολαυστικές ερμηνείες από τους υπόλοιπους ηθοποιούς (Γιάννης Τσιμιτσέλης, Τάσος Κωστής, Σοφία Μουτίδου, Σπύρος Μεριανός, Χριστίνα Τσάφου, Πρόδρομος Τοσουνίδης).