Τα φώτα της ράμπας. Γράφει ο Μανώλης Βαλσαμίδης

 Έκανα ένα κύκλο με τα προηγούμενα σημειώματά μου στα διαφορετικά επίπεδα δράσης του Φεστιβάλ, τα εξ ίσου σοβαρά με την σκηνή στο θέατρο και το κεφάλαιο: οικονομικά του Φεστιβάλ.  Καιρός να πούμε, με αυτήν την κρίση, ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου. Ακούστηκε ότι ήταν φέτος μικρότερη η προσέλευση του κόσμου. Έτσι φάνηκε και αυτό γιατί απλώσαμε σε πέντε μέρες τις παραστάσεις. Ο προγραμματισμός έγινε για να χωρέσουν και να χορέψουν άλλα τρία συγκροτήματα, τα οποία όμως δεν ήρθαν. Θα μιλήσω με στατιστικά στοιχεία. Τα έσοδα πέρυσι από τα εισιτήρια ήταν 10.800 €. Φέτος τα εισιτήρια που κόπηκαν ήσαν περισσότερα κατά 200 και απέδωσαν 7.500 €, λόγω της μείωσης της τιμής των κατά 30, 40 και 60%. Μπράβο στο λαό της Νάουσας. Πάτε να βάλετε

εισιτήριο για τέτοιες εκδηλώσεις σε άλλες πόλεις και σε καλούς καιρούς και ελάτε να τα πούμε. Αν ερχόταν και τα άλλα τρία,  που ήταν κράχτες (οι Αλβανοί, οι Τραπεζούντιοι και το Κονγκό), νομίζω ότι ο κόσμος θα ήταν ακόμη περισσότερος. Στο σημείο αυτό, επιτρέψτε μου να αναφερθώ στην παρουσία. του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτη μας κ. Παντελεήμονα. Παρ’ ότι ήταν στην Αθήνα, έφτασε στη Σαλονίκη και από εκεί χωρίς να πάει Βέροια ήρθε κατ’ ευθεία στη Νάουσα, για να βρεθεί στην έναρξη του Φεστιβάλ. Σεβασμιότατε να είστε πολύχρονος. Ευχαριστούμε! Ακόμη ήθελα να αναφερθώ στην παρουσία του τ. βουλευτή και Ευρωβουλευτή Τάκη Βλαχόπουλου. Ήταν με τη Ναουσαία, όπως την αποκαλεί σύζυγό του Φρόσω Παρούση και τον γιο του Ντίνο. Πόσα δεν έχει προσφέρει ο Τάκης στον Πυρσό και στο φεστιβάλ.  Στη σκηνή τα πάντα κυλούσαν σαν κάποιος να τα είχε κουρδίσει. Με δυο παρουσίες στα παρασκήνια, μας δασκάλας στο είδος, της Ζωής Βαλσαμίδου και της άξιας μαθήτριάς της Λένας Γιαννούλη, μπορείς να είσαι ήσυχος. Στο προσκήνιο, οι περυσινές παρουσιάστριες, Δέσποινα και Εμμανουέλα τα πήγαν πολύ καλά. Τα συγκροτήματα, ξένα και Ελληνικά, ήταν άψογα. Δεν είναι εύκολο να βαθμολογήσεις  διαφορετικές κουλτούρες. Βρέθηκα στη Μόσχα κριτής σε Διεθνές Φεστιβάλ Παραδοσιακού τραγουδιού. Ενδιαφέρουσα εμπειρία. Πώς να κρίνεις το Ισπανικό τραγούδι, το Ιαπωνικό, το Ελληνικό, το Μογγολικό. Ποια τα συγκρίσιμα στοιχεία, στα οποία μπορείς να στηριχθείς.  Στα δικά μας. Οι Βεδουίνοι αδικήθηκαν. Χόρευαν με όλο το πέλμα, σε τσιμεντένια σκηνή. Το βάρος που δέχονταν ο φέρων οργανισμός τους, τα κόκαλα τους, ήταν μαρτύριο. Στα Λευκάδια η σκηνή ξύλινη τους ανέδειξε ως χορευτές, ενθουσίασαν το κοινό και θα το πω, ενθουσιάστηκαν και οι ίδιοι. Σε ένα κατάμεστο από κόσμο γήπεδο κλέψανε την παράσταση. Στη Νάουσα, στο θέατρο, ξεχωρίζοντας το Μεξικό και τους «Τσολιάδες» από το Μοντενέγρο του Κώστα Παναγιωτίδη (Αχ ρε Κώστα!) η προσοχή των θεατών έπεσε στα δυο γειτονικά μας συγκροτήματα. Άλλοι θέλανε πρώτους τους μεν και άλλοι τους δε. Θα έλεγα ότι αν οι Βούλγαροι είχαν την ορχήστρα της Σερβίας σαφώς, θα ήταν πρώτοι. Τα Ελληνικά συγκροτήματα ήταν άψογα. Ζητήθηκε η παραμονή για άλλη μια μέρα της Ελασσόνας. Οι Αχαιοί του Αιγίου εντυπωσίασαν με τις νησιώτικες στολές, ενώ οι Πόντιοι του Σωματείου «Έκνευσις» πήραν άριστα για το παράστημα, τις φορεσιές και την άψογη εκτέλεση των ποντιακών χορών. Να πούμε ένα μπράβο στα Ελληνόπουλα και χίλια ευχαριστώ από τον ΠΥΡΣΟ στις Διοικήσεις των Σωματείων τους για τη συμπαράστασή τους στον ΠΥΡΣΟ. Τα ίδια ισχύουν και για τα της Νάουσας. Συζητήθηκε πολύ η εμφάνιση του Πυρσού. Τον ήθελε ο κόσμος μας πιο δυνατό. Ο  Πυρσός ως οικοδεσπότης έκανε ένα πέρασμα. Δεν διαγωνιζόταν με κανέναν. Αυτό το έκανε το χειμώνα  Έφταιξε, είπαν, η επιλογή του προγράμματος. Εκείνο που θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας είναι ότι τα παιδιά ήταν σε υπηρεσία νύχτα και μέρα. Η παρατήρηση όμως θα συζητηθεί. Άφησα τελευταίο το σημείωμά μου για τα οικονομικά. Είναι ένας τομέας του Φεστιβάλ και αυτός. Μας ρωτάνε πολλοί: Βγήκατε; Και άλλοι προσθέτουν: Από πού βρήκατε τα λεφτά;