Η περιπετειώδης έξοδος του Σαββάτου για την Κατερινόσκαλα και η εκρηκτική νέα θεία Σοράγια από το Βελιγράδι

Κάτι η έλλειψη βενζίνης, κάτι η παλαιότητα του αυτοκινήτου, ξεκίνησα να πάω μια βόλτα στην Κατερινόσκαλα (στον θείο τον Αντώνη ντε, που έχει την καφετέρια-πιτσαρία το ‘Κύμα’ πάνω στο κύμα, να τη βγάλουμε… τσαμπέ ολέ) το Σάββατο το μεσημέρι για να βρέξω λιγάκι τον κώλο μου και έφτασα βαθύ απόγευμα! Μια στάση ζαλίστηκε το μωρό για εμετό, μια η κυρά ήθελε κρύο νερό, μια ήθελε κρύο νερό το ψυγείο του αυτοκινήτου… Αποκορύφωμα...

της περιπετειώδους μετάβασης στις δροσερές πιερικές ακτές, η ανεξήγητη βλάβη του ένδοξου οχήματος κάπου πριν τον Κορινό, με το θερμόμετρο στους 35 βαθμούς. Ούτε γκουκ ούτε μουκ. Ούτε μπρος ούτε πίσω. Ποια ασφάλεια και ποια εξπρές σέρβις; Παλιά θυμάστε! Οι δε γνώσεις μου στα μηχανολογικά του αυτοκινήτου, αντίστοιχες με Έλληνα υπουργού οικονομικών στα οικονομικά. Από θεωρία πολλή, από πράξη άνθρακες. Ακόμη και βαθείς γνώστες περί τα μηχανολογικά που σταμάτησαν να τείνουν χείρα βοηθείας (αφού διασταύρωσαν ότι δεν πρόκειται για αλλοδαπό) δεν εντόπισαν την προέλευση της καταραμένης βλάβης. Αποτέλεσμα, το ντούμπλεφας ψήσιμο σύμπασας της οικογένειας, από τον ήλιο και την άσφαλτο, με τη δεύτερη να διεκδικεί τα πρωτεία μετά το δεκάλεπτο. Αξίζει να σημειώσω ότι μόλις πεινάσαμε γύρω στις 4 το απόγευμα, ψήσαμε αβγά στο σχεδόν φλεγόμενο οδόστρωμα, και φρυγανιές, αφού το ψωμί που είχαμε μαζί μας ήταν ψεσινό. Σημειώνω επίσης ότι η συνταγή ήταν θεσπέσια. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Για να μην σας τα πολυλογώ όμως, η λύτρωση ήλθε από θεού, μόλις μετά από ένα τρίωρο ψησίματος, κλάματος, γκρίνιας και μαλωσίας τον επικαλεστήκαμε οικογενειακώς. (‘Γιατί θεέ μου σε μένα;’, ‘κάνε θεέ μου το θαύμα σου’ κ.λπ.) Και ω του θαύματος, ήταν απολύτως επιτυχής η προσπάθεια εκκίνησης της μηχανής  γύρω στις 6 το απόγευμα. Χωρίς καμία κουβέντα, μην τυχόν επηρεάσουμε την τύχη μας και την ιδιότροπή μηχανή, μπήκαμε στο όχημα και πορευτήκαμε με μικρή ταχύτητα προς Κατερινόσκαλα, έστω για ένα γεια στον θείο τον Αντώνη, τον οποίον βλέπουμε μόνο κατά το θέρος. Η έκπληξη εκεί ήταν μέγιστη. Ώρα σχεδόν 7. Ο κόσμος είχε αδειάσει την παραλία. Μοναδική παρουσία η ευειδής κυρία της φωτογραφίας. Προερχόμενη από το Βελιγράδι, όπως μάθαμε ρωτώντας τυχαίως, ήταν η νέα κατάκτηση του θείου Αντώνη, που μετά από χρόνια υπομονής στις καθημερινές καλοκαιρινές προκλήσεις της βαλκανικής, ενέδωσε στο κάλος και τη νεότητα. Ένα βράδυ του περσινού Σεπτεμβρίου είπε ναι στη Σοράγια και όχι στο στεφάνι του, τη θεία Περσεφόνη, που το μόνο καλύτερο που έκανε από τη Σοράγια ήταν τα κεφτεδάκια. Η δε Σοράγια, βοηθά έκτοτε τον θείο Αντώνη στο μαγαζί, που στο μεταξύ μετονομάστηκε από ‘Κύμα’ σε ‘Ποίημα’, και ανέβασε τη δουλειά ιδίως στον αρσενικό πληθυσμό των νομών Πιερίας, Λαρίσης, Μαγνησίας (μηδενός και των νησιών Σκιάθου, Σκοπέλου και Αλόννησου εξαιρουμένων), Θεσσαλονίκης και Κοζάνης (εσχάτως και Ημαθίας). Μάλιστα, μόλις αδειάσει το απόγευμα το μαγαζί, η Σοράγια κάνει πάντοτε μια βουτιά στη θάλασσα με τα ρούχα της δουλειάς. Όσο για τη θεία Περσεφόνη, η τύχη της αγνοείται. Αλλά ποιος νοιάζεται; Η νέα μας θεία είναι καλύτερη.

Δεν σας κρύβω, ότι μετά τα νέα που έμαθα και είδα, έκλεισα δωμάτιο σε φθηνότατο γειτνιάζον του μαγαζιού τού θείου Αντώνη rooms to let, για έξι εβδομάδες, τη μία θα πάρω και την οικογένεια. Πήγα το όχημα στον μάστορα για να μην καθυστερούμε στη μετάβαση, κι αγόρασα βιβλίο ‘η γιουσκοσλαβική άνευ διδασκάλου’. Πάνω απ’ όλα οι συγγενικές σχέσεις. Νέα θεία έχουμε, οφείλουμε να εντάξουμε στην οικογένεια.