Ο καρκίνος και τα καρκινώματα της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Ή: το μη χείρον βέλτιστον

(Είναι ασφαλώς σύμπτωση, αλλά έχει την αξία του. Παραμονή των εκλογών η εκκλησία μας γιορτάζει τον Τύχωνα και τον Μνημόνιο Αμαθούντος…)

«Η λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα δεν είναι να δοκιμάσουμε τις αποτυχημένες, τραγικές συνταγές του παλαιού ΠΑΣΟΚ, το οποίο διέλυσε τον παραγωγικό ιστό της χώρας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας...

του 1980. Αυτό προτείνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνοντας ταυτοχρόνως το ‘λεφτά υπάρχουν’ και αναμασώντας τις τριτοκοσμικές συνταγές για εθνικοποιήσεις επιχειρήσεων, υπερβολική φορολόγηση κάθε παραγωγικής δραστηριότητας κ.λπ.»

Τα παραπάνω αναφέρει, δικαίως, η ‘Καθημερινή’ της Κυριακής στο κύριο άρθρο της. Σίγουρα δεν είναι λύση στο σήμερα οι επικίνδυνοι αναχρονισμοί του ΣΥΡΙΖΑ. Και ποια είναι η λύση τότε; Οι θεαματικές κωλοτούμπες της Ν.Δ.; Οι εθνικές μειοδοσίες του ΠαΣοΚ; Ή μήπως οι αστείρευτοι λαϊκισμοί των Ανεξάρτητων Ελλήνων, του ΛΑΟΣ και των λοιπών ‘μικρών’;

«Δεν φοβάμαι τον καρκίνο, αλλά τα καρκινώματα», δήλωσε με παρρησία γυναίκα καρκινοπαθής, που οι πολιτικές των ελληνικών κομμάτων τής στερούν ως και τα φάρμακά της, δηλαδή την ίδια τη ζωή της…

Ο φύσει αισιόδοξος ελληνικός λαός, με μύρια βάρη στην πλάτη του, χωρίς κανενός είδους φάρμακο απέναντι στα προβλήματά του, στρέφει τις πλάτες του στη μικροπρέπεια, την αναξιοπιστία, τη δημαγωγία και τα άλλα σιχαμερά παράγωγα της πολιτικής έκφρασης στη χώρα που θέλει να υπερηφανεύεται ότι γέννησε τη δημοκρατία. Ο λαός θέλει να πιστέψει σε κάποιον και δεν μπορεί να βρει ποιος είναι αυτός. Κάποτε αρκούσε να πιστεύει στα χέρια του. Δούλευε περισσότερο και έβγαζε περισσότερα. Σήμερα, το πολιτικό σύστημα ούτε αυτό δεν του επιτρέπει, σε ένα περιβάλλον παγκόσμιας ανασφάλειας.

Σ’ αυτό το αφόρητα στρεβλό σκηνικό, πάμε σε εκλογές στις 17 Ιουνίου. Ψηφίζουμε το μη χείρον βέλτιστον. Αρκεί να το εντοπίσουμε.

Κώστας Παναγιωτίδης