Η ανάπλαση στο κέντρο της Βέροιας και η χαμένη ευκαιρία για πολιτικές ποδηλάτου προς όφελος της ποιότητας ζωής μας

Ο λόγος για τους ποδηλατόδρομους εντός των πόλεων, στο πλαίσιο των έργων ανάπλασης. Η κουβέντα δεν άνοιξε όσο θα έπρεπε με την ευκαιρία του έργου ανάπλασης στο κέντρο της Βέροιας που σύντομα ξεκινά. Είχαμε μόνο μια μεμονωμένη κριτική ιδιωτών και κάποιων δημοσιογράφων για τις χαμένες θέσεις στάθμευσης, πρωτίστως, και για τη μη...

πρόβλεψη δημιουργίας ποδηλατόδρομων σε ένα έργο ανάπλασης το 2012, δευτερευόντως. (Σημειωτέον ότι αυτόν τον καιρό γίνεται αντίστοιχο έργο ανάπλασης στο κέντρο της Αλεξάνδρειας. Ούτε αυτό προβλέπει ποδηλατόδρομους στην εκ των πραγμάτων πιο βατή για ποδήλατο πόλη!)

Άρα, το κεφάλαιο είναι. Ποδηλατόδρομοι εντός πόλεων, ναι ή όχι. Τι μας λέει η εμπειρία του εξωτερικού; Ποδηλατόδρομους παντού. Είμαστε εμείς έτοιμοι γι’ αυτό; Απάντηση. Όπως αποδείχθηκε από τη μελέτη ανάπλασης από το πανεπιστήμιο, όχι. Ούτε πέρασε απ’ το μυαλό μας να προβλέψουμε πεζόδρομους, σε ένα βατό ποδηλατικά κομμάτι της πόλης, ανάμεσα στις οδούς Βενιζέλου, Ανοίξεως και Ελιάς. Την ώρα που ο μεγάλος καυγάς γίνεται για τις χαμένες θέσεις στάθμευσης.

Ποια είναι η αλήθεια των αναπλάσεων σε πόλεις του εξωτερικού; Απάντηση. Ο περιορισμός των δρόμων δεν γίνεται υπέρ των πεζοδρομίων αλλά υπέρ των ποδηλατόδρομων! Οι πιο πρόσφατες αναπλάσεις καταργούν πλήρως τα πεζοδρόμια, δεδομένου ότι η αύξηση των ποδηλάτων εντός πόλεων οδηγεί τα αυτοκίνητα σχεδόν στην αχρησία. Συνεπώς ο πεζός κινείται χωρίς φόβο στον δρόμο πια, όχι στο πεζοδρόμιο…

Στις συμβατικές αναπλάσεις, μικρότερος δρόμος, σημαίνει μικρότερες ταχύτητες των αυτοκινήτων. Σημαίνει περιορισμό των ατυχημάτων. Αυτά όμως στο εξωτερικό. Τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι δεδομένο στην Ελλάδα, έχουσα έμφυτη και αναπτυγμένη κουλτούρα αυτοκινήτου, ταχύτητας, αγένειας.

Αυτές, ως πρώτες σκέψεις, με τον εργολάβο του έργου της ανάπλασης της Βέροιας να ετοιμάζεται να ξεκινήσει το έργο (από τη συμβολή Ελιάς-Ανοίξεως). Κι όμως, το ποδήλατο θα μπορούσε να ήταν μια εύκολη και χρήσιμη λύση, οικονομική, αθλητική και ψυχολογική (εύκολη θέση στάθμευσης).

Όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι πράγματι δεν έχουμε κουλτούρα ποδηλάτου. Όμως, με αναχρονιστικούς σχεδιασμούς έργων ανάπλασης και κυρίως απαξιωτικές πρακτικές εγκατάλειψης του ποδηλάτου (και της πεζοπορίας), ουδέποτε θα απεμπλακούμε από την ασφυκτική κουλτούρα αυτοκινήτου που μας διακατέχει πλέον γονιδιακά. Κρίμα.