Η άνοδος και η πτώση της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας. Της Μαίρης Λεμπέση, από την ‘Οικονομική Καθημερινή’

Η επικείμενη απόφαση των δικαστικών αρχών για ενδεχόμενη πτώχευση της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας ουσιαστικά θέτει τέλος στην παρατεταμένη «θνησιγενή» κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει ο όμιλος τουλάχιστον από το 2008, υποχρεώνοντας ταυτόχρονα τις πιστώτριες τράπεζες να εγγράψουν ζημίες ύψους 245 εκατ. ευρώ. Ήταν τότε που ο βασικός μέτοχος της άλλοτε κραταιάς κλωστοϋφαντουργίας, ο...

εκλιπών Θωμάς Λαναράς, αρνήθηκε να συμμετάσχει σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου για την επιβίωση της εταιρείας, ουσιαστικά προδικάζοντας τη σημερινή κατάληξη.

Η αντίστροφη μέτρηση, ωστόσο, είχε ξεκινήσει τον Αύγουστο του 2004, όταν υπήρξε το πρώτο κρούσμα αδυναμίας πληρωμής υποχρεώσεων και ο όμιλος έγραψε για πρώτη φορά ζημίες 10 εκατ. ευρώ. Από το 1998, οπότε ανέλαβε τα ηνία της Κλωνατέξ ο Θωμάς Λαναράς, εντάθηκε ο μαραθώνιος επενδύσεων που είχε ξεκινήσει από το 1993 σε έναν κλάδο που θα άλλαζε άρδην μέσα στην επόμενη πενταετία. Ο νέος επικεφαλής του ομίλου δημιούργησε δίκτυο 25 εταιρειών σε Ελλάδα και Βαλκάνια, καθώς οι τράπεζες χορηγούσαν αφειδώς δάνεια. Κάπως έτσι η χρηματιστηριακή αξία της Κλωνατέξ άγγιζε τα 3 δισ. ευρώ το 1999.

Η κατάρρευση του χρηματιστηρίου το 2000 βρήκε τα Κλωστήρια Ναούσης με μειωμένα κέρδη κατά 40% οπότε απαιτήθηκε η συνδρομή της Kantor για την επανατοποθέτηση του ομίλου στον κλάδο. Εις μάτην. Το 2004 οι υποχρεώσεις του άγγιζαν τα 230 εκατ. ευρώ, ενώ τη διετία 2004/05 τα Κλωστήρια Ναούσης είχαν ζημίες 176 εκατ. ευρώ. Η αρχική άρνηση των τραπεζών να συνδράμουν οδήγησε σε μαζικές απολύσεις και στην περίφημη διάταξη προστασίας των ανέργων της Νάουσας. Τελικώς, αναλαμβάνοντας τον έλεγχο τον Μάρτιο του 2006, οι πέντε πιστώτριες τράπεζες αποφάσισαν να ενισχύσουν τον αναβαπτισμένο όμιλο της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας με 25,5 εκατ. ευρώ, αλλά και να αναχρηματοδοτήσουν τον δανεισμό του, έως 140 εκατ. ευρώ, με τον όρο να συνεισφέρει ο ίδιος ο Θ. Λαναράς. Η υπαναχώρησή του όμως το καλοκαίρι του 2008 έθεσε σε κίνηση το ντόμινο της κατάρρευσης, με τις τράπεζες να καλούνται να χορηγήσουν ακόμη 35 εκατ. ευρώ, παρά τις υποχρεώσεις ύψους 160 εκατ. ευρώ. Για τη χορήγηση των δανείων αυτών με την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου πλέον, ψηφίστηκε ειδική τροπολογία στις 9 Οκτωβρίου του 2008, προκαλώντας την έντονη αντίδραση της Κομισιόν. Ο όμιλος έλαβε 36,6 εκατ. ευρώ τη διετία 2008/09, ωστόσο το 2009 οι ζημίες υπερέβαιναν τα 40 εκατ. ευρώ και οι υποχρεώσεις του άγγιζαν τα 255 εκατ. ευρώ.

Στις αρχές του 2010 ήταν ήδη φανερό ότι η ΕΝ.ΚΛΩ. είχε περιέλθει σε «μη αναστρέψιμη πορεία». Τον Μάρτιο του ίδιου έτους ανέλαβε νέα διοικητική ομάδα, η οποία εισηγήθηκε νέο σχέδιο αναδιάρθρωσης, στη βάση νέου εγγυημένου δανεισμού 66 εκατ. ευρώ. Η Κομισιόν αντέδρασε εκ νέου τον Ιούλιο του ίδιου έτους για το θέμα των εγγυήσεων, ενώ την άνοιξη του 2011 ο όμιλος ξεκίνησε συνομιλίες με επενδυτικό fund από τις ΗΠΑ. Ωστόσο, οι συνομιλίες ναυάγησαν, οδηγώντας στην παραίτηση του Δ.Σ. τον Ιανουάριο του 2012 και εισάγοντας την εταιρεία στην τελική της φάση. Πλέον, αναμένεται η απόφαση του δικαστηρίου για πτώχευση, έπειτα από αίτημα της αυστριακής Λέντσινγκ.