Ορκωμοσία. Του Κώστα Γιοβανόπουλου

Αύριο λοιπόν θα είμαστε όλοι εκεί. Γύρω στις 11 το πρωί, στην ορκωμοσία της Βουλής της Ελλήνων θα είμαστε ορεξάτα παρόντες/παρούσες, οι πιο απλοί άνθρωποι της Ημαθίας, έτοιμοι να δώσουμε το είναι μας στο χτίσιμο μιας ερειπωμένης πατρίδας. Στο χέρι που θα υψώσω ψηλά ομνύοντας, θα ακουμπά η αγωνία για το ξημέρωμα ενός ελληνικότερου πολιτισμού που επιζεί παρά τα λασπερά διεθνή στοιχήματα. Από τον μόχθο των...

συνυποψηφίων του ψηφοδελτίου έως την ελπίδα στο άγουρο παληκαράκι γεννημένο το 1994 που επέλεξε συνειδητά ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. Συνταξιούχοι, άνεργοι, τραπεζοϋπάλληλοι, μανάδες, αθλητές, δικηγόροι, επιπλάδες, οικογενειάρχες, πάσχοντες, απολίτικοι, οινοποιοί, όλοι, δίχως υστέρηση, δίχως πελατειακή σχέση, χωρίς εξαιρέσεις σε δεξιούς κι αριστερούς. Όλοι, είτε μας ψήφισαν, είτε δεν μας ψηφίσουν ποτέ.

Η Βουλή θα διαρκέσει ελάχιστα, μα καμία σημασία δεν έχει. Ο συμβολισμός και το μήνυμα θα φύγει περήφανα αισιόδοξο. Πως μπορεί, μπορεί να πετύχει κι ο λιτότερος αγώνας αν είναι αγνός, απροκατάληπτος, με φρόνημα αντίστασης στους αδικούντες.

Όταν στα 1449 ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έφευγε από το Μυστρά για την Κωνσταντινούπολη εστεμμένος αυτοκράτορας να συναντήσει το πεπρωμένο, ζήτησε από τον φιλόσοφο Πλήθωνα Γεμιστό μια τελευταία συμβουλή κι έλαβε τον λόγο τον καλό: “Να προσέχεις το παγώνι. Πλουμιστό και θεσπέσιο σαγηνεύει την καρδιά, ευφραίνει τους οφθαλμούς. Μα σαν ανοίξει το στόμα του κρώζει σαν πληγωμένη γάτα”. Αλίμονο δεν ξεμωράθηκα, την παραμικρή σχέση δεν έχει η ελαχιστότητά μου με αυτές τις ύπατες κορυφές του ελληνισμού, σίγουρα όμως τα διδάγματα θα τα κουβαλώ σαν σπάργανα, έστω και για τις λίγες στιγμές που θα βρεθούμε όλοι μαζί, σεις κι εγώ στην παλλόμενη καρδιά του έθνους.

Κώστας Γιοβανόπουλος