“ Το δε την Πόλιν σοι δούναι , ούκ εμόν εστίν ουδ΄ άλλου των κατοικούντων εν αυτή . Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών»”.
Το να παραδοθεί η πόλη σε σένα , δεν είναι δικό μου καθήκον ( υπόθεση ) , ούτε κανενός άλλου απ΄ αυτούς που κατοικούν σαυτή . Γιατί με κοινή απόφαση όλοι θα πεθάνουμε με τη θέληση μας και δεν θα λυπηθούμε τη ζωή μας …
Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος . . . προς τον Μωάμεθ τον Πορθητή
Πεντακόσια πενήντα εννιά χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, από εκείνη την αποφράδα Τρίτη του 1453. Πεντακόσια πενήντα εννιά χρόνια πυρωμένα με αίμα τα γονίδια του DNA της προσφυγικής μου φαμίλιας. Βασιλεύουσα, Αγία Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Τούτο το πύρωμα πολλές φορές με κάνει ευαίσθητο. Στο μαρτύριο των Ρωμιών υπερασπιστών της Πόλης και των ελάχιστων δυτικών συμμαχητών τους, που με μπροστάρη τον τελευταίο Αυτοκράτορα της Ρωμιοσύνης, τον Κωνσταντίνο μας τον Παλαιολόγο, έπεσαν υπέρ της πίστεως και της πατρίδας. «Αδέρφια για τέσσερα πράγματα αξίζει όλους μας να πεθάνουμε, για το καθένα μόνο του ξεχωριστά: «πρώτον μεν υπέρ της πίστεως και της ευσέβειας μας, δεύτερον υπέρ της πατρίδας μας, τρίτον υπέρ του Βασιλέως ως Χριστού Κυρίου και τέταρτον υπέρ συγγενών και φίλων» αναφέρει ο Μαρτυρικός Βασιλεύς, στην τελευταία του ομιλία στους συμπολεμιστές του, λίγο πριν οι Οθωμανοί μολύνουν τα Άγια Χώματα της Πόλεως. Πεντακόσια πενήντα εννιά χρόνια μετά η
Ρωμιοσύνη και ο Ελληνισμός έχει μπροστά του και πάλι μια Τρίτη Άλωση. Φράγκοι και Ούννοι κατακτητές, επίγονοι των αιρετικών προγόνων τους, που ανουσιούργησαν στα Άγια των Αγίων μας στην Πόλη στα 1204, ποτίζουν χολή και όξος το ιερό σώμα της Πατρίδας. Το ιερό σώμα της Πατρίδας, που ποτίστηκε από το Τίμιο Αίμα αναρίθμητων νεομαρτύρων. Συνοδοιπόροι τους νεοεποχίτες προσκυνημένοι που επιζητούν να μαγαρίσουν την παρακαταθήκη του Αγίου Βασιλέα Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου. Βρωμίζουν την πίστη, βρωμίζουν την πατρίδα, μολύνουν το Πανάγιο Όνομα του Κυρίου, βρωμίζουν τις οικογένειές μας. Ψευτοπροοδευτικοί άθεοι, υμνητές του «συνωστισμού στη Σμύρνη» ακροδεξιοί νεοπαγανιστές, αυλικοί της χιτλερικής κτηνωδίας, ακρονεοφιλελεύθεροι μασώνοι της παγκόσμιας σκλαβιάς, αυλικοί όλοι τους της Νέας Τάξης Πραγμάτων , πραιτωριανοί μιας σύγχρονης σατανιστικής Βαβέλ .Πεντακόσια πενήντα εννιά χρόνια μετά. Δεν ξεχνώ. Το αίμα των Νεομαρτύρων και των Μαχητών της Πόλης, κυλάει βαθιά και αναταράζει την ψυχή μου. Δεν ξεχνώ, δεν ξέχασα, δεν θα ξεχάσω. Όταν σβηστεί αυτή η γραμμή στον χάρτη, θα ναι Βυζάντιο ξανά. DNA και Ωmega Vibes. Σύγχρονοι ήχοι ανάκατοι με βυζαντινές ψαλμωδίες στο Ιερό της Αγίας του Θεού Σοφίας, Μνημόσυνο Τρανό υπέρ των ψυχών του Αυτοκράτορος ημών Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και των συν αυτώ αναιρεθέντων στην Άλωση της Πόλεως". Θόδωρος Ελευθεριάδης
Υ.Γ Διαβάστε από τον Μοναδικό Δάσκαλο και Πατριώτη Σαράντο Καργάκο ,στο σύγγραμμα του « Μαθήματα Νεώτερης Ιστορίας» το χρονικό της Αλώσεως. Αφιερωμένο στην Ρεπούση, τη Δραγώνα και σε όλους τους σύγχρονους Εφιάλτες της Ρωμιοσύνης
"Στις 3 μετά τα μεσάνυχτα της Τρίτης, 29 Μαΐου 1453, εκδηλώθηκε η επίθεση των Τούρκων και από τη θάλασσα (τα θαλάσσια τείχη ήσαν πιο ευπρόσβλητα) και από την ξηρά. Αλλά τα αποτελέσματα στην αρχή ήσαν αρνητικά. Το ξημέρωμα βρήκε τους υπερασπιστές να είναι νικητές. Είχαν αναχαιτίσει τρεις επιθέσεις. Κάποια στιγμή ο Κωνσταντίνος περιχαρής κραύγασε: " Η νίκη ελπίζω εις τον Θεόν του είναι ημετέρα". Αλλά δυο ατυχή περιστατικά ανέτρεψαν την κατάσταση. Ανάμεσα στις 8 και 9 το πρωί, όταν η μάχη άκριτη έβραζε, ο Ιουστινιάνης, που ήταν ο στύλος της άμυνας, τραυματίστηκε από βέλος σοβαρά και αποχώρησε. Οι σύντροφοί του τον μετέφεραν κρυφά σ'ένα πλοίο, αλλά καθ'οδόν προς τη Χίο εξέπνευσε. Η αποχώρησή του προκάλεσε μούδιασμα στους υπερασπιστές που μάχονταν στην Πύλη του Ρωμανού. Ο σουλτάνος που παρακολουθούσε από κοντά την εξέλιξη της μάχης, κατάλαβε την κάμψη και άρχισε κι αυτός, κατά τη μαρτυρία του Κριτόβουλου, να κραυγάζει: "Έχομεν, ο φίλοι, την Πόλην, έχομεν...(...).. ολίγον πόνον έτι και η πόλις εάλω". Το δεύτερο ατυχές συμβάν ήταν η παραβίαση της Κερκόπορτας, μιας βοηθητικής θυρίδας, από τις λεγόμενες κρυφές, που είτε από άγνοια, είτε από αμέλεια, είτε από προδοσία (ο λαός αυτό πίστευε και πιστεύει) βρέθηκε ανοιχτή και από αυτήν εισέδυσαν αρχικά 50 γενίτσαροι που άνοιξαν μια μεγαλύτερη πύλη από την οποία χύμηξε ορμητικά ο τουρκικός στρατός. Γίνεται μάχη φοβερή σώμα με σώμα. Όλοι οι μαχόμενοι γύρω απ'τον Κωνσταντίνο πέφτουν νεκροί κι ο αυτοκράτορας μένει μόνος του. Ορμά κι αυτός κραυγάζοντας: "Η πόλις αλίσκεται και εγώ ζω έτι; Ουκ έστι τις των Χριστιανών λαβείν την κεφαλήν εμού;" Ο Πασπάτης γράφει για το ηρωικό τέλος του: "Τότε Τούρκος έπληξε τον βασιλέα κατά πρόσωπον, κι άλλος όπισθεν έδωσεν ετέραν πληγήν. Κατέπεσεν ο βασιλεύς εκ του ίππου και εξέπνευσεν επί των αυτόθι πτωμάτων φίλων και εχθρών...[...]"(* Συγκινητική ήταν η σκηνή, όταν ο Κωνσταντίνος μετά την Αγία Σοφία πήγε στο παλάτι και κάλεσε όλο το προσωπικό και του ζήτησε συγχώρεση για ότι κακό είχε κάνει. "Ει και από ξύλου άνθρωπος ή εκ πέτρας ην ουκ ηδύνατο μη θρηνήσαι", γράφει ο Σφραντζής".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου