Ένα από τα θύματα του πολέμου του 1940 υπήρξε και η πρώτη γέφυρα του ποταμού Αλιάκμονα. Βρισκόταν πιο πάνω από τη σημερινή και απέναντι από το Μοναστήρι του Προφήτου Ηλία.Από πληροφορίες που υπάρχουν το κτίσιμό της άρχισε το 1925 και αποπερατώθηκε το 1927. Στηριζόταν σε δυο ισομήκη τόξα που είχαν μια κοινή βάση στο...
κέντρο του ποταμού. Το ένα τόξο ακουμπούσε στην οροσειρά των Πιερίων και η άλλη στην όχθη από την πλευρά του χωριού Αγία Βαρβάρα. Σε εκείνο το σημείο στένευε η κοίτη του ποταμού γι αυτό και επιλέχτηκε ο χώρος αυτός. Όλη η γέφυρα είχε κατασκευαστεί από σκυρόδερμα. Εάν αφήσουμε την φαντασίας μας να τρέξει στην εποχή εκείνη που πραγματικά δεν υπήρχαν τα σημερινά μέσα, θα θαυμάζαμε το επίτευγμα αυτό. Εναερίως και πάνω από τα δυο τόξα υπήρχε ένα είδος τελεφερίκ (όπως φαίνεται στη φωτογραφία) που ένωνε τις δυο πλευρές. Δεν γνωρίζω για ποιο λόγο έχει γίνει , αλλά υποθέτω για την μεταφορά εργατών – υλικών κ.λπ.
Επίσης υπήρχε στο ποτάμι ένα είδος σχεδίας η οποία ήταν προσδεμένη σε ένα συρματόσκοινο και της χρησιμοποιούσαν ως μέσον για τη μεταφορά από τη μια πλευρά στην άλλη.
Το έργο προχωρούσε και οι κάτοικοι των χωριών των Πιερίων το έβλεπαν με μεγάλη χαρά και ανακούφιση, διότι μέχρι τότε ήταν υποχρεωμένοι να περνούν μέσα απ’ το ποτάμι (πόρους) κάτι που ήταν πολύ δύσκολο. Να σημειώσουμε ότι ο μηχανικός – εργολάβος του έργου της γέφυρας ήταν ο αείμνηστος Παναγιώτης Βουταλίδης από το αρχείο του οποίου είναι και οι φωτογραφίες. Τον χειμώνα δε όταν ήταν πολύ επικίνδυνο έως ακατόρθωτο.
Θα σας διηγηθώ μια πραγματική ιστορία που με την εξιστόρησε ο αείμνηστος Αλέξανδρος Καραγιαννίδης (μπάρμπα Αλέξης) από το χωριό Μετόχι. Ήταν πολύ τολμηρός από τη φύση του. Μια μέρα ενώ το ποτάμι όπως χαρακτηριστικά είπε «σμουρδούλιξε» δηλαδή βούιξε γιατί είχε πολύ νερό, θέλησε να περάσει με το αλογόκαρό του, αλλά το ρεύμα τον παρέσυρε και αφού διαλύθηκε το κάρο του, αλλού βρέθηκαν τα άλογα και αλλού αυτός. «Ο θεός εγλύτωσε εμε» μου είπε, δηλαδή ο θεός με έσωσε.
Το όμορφο έργο της γέφυρας δυστυχώς δε μπόρεσαν να το χαρούν τόσο οι κτήτορες όσο και οι κάτοικοι των Πιερίων, διότι μόλις άρχισε ο πόλεμος του 1940 και προκειμένου οι σύμμαχοι Άγγλοι να διακόψουν την επέλαση των γερμανικών στρατευμάτων την ανατίναξαν.
Ο γερμανικός στρατός κατασκεύασε μια σχεδία από άδεια σιδερένια βαρέλια και πέρασαν τον ποταμό χωρίς μεγάλη καθυστέρηση. Η σχεδία αυτή έμεινε στο ποτάμι και τη χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι για να περνάνε. Βαρκάρηδες στη σχεδία αυτή υπήρξαν οι αείμνηστοι Παύλος Γεωργιάδης ο οποίος κατοικούσε στη Βέροια στον συν/σμο Παπάγου και Γεώργιος Πετμεζάς του οποίου τα υπόλοιπα στοιχεία δεν γνωρίζω.
Από την ανατίναξη της γέφυρας έμεινε ανέπαφη η μισή από την πλευρά της οροσειράς των Πιερίων. Την καταστραμμένη αντικατέστησαν με σιδερένια, αλλά και αυτή παρασύρθηκε από τα ορμητικά νερά του ποταμού.
Κατόπιν δημιουργήθηκε το σάλι του Αϊβατζόγλου το οποίο λειτούργησε μέχρι σχεδόν την κατασκευή της σημερινής γέφυρας.
Αδάμ Δ. Θεοδωρίδης
Αναγνώστης ‘Λαού’ (Μετοχίτης)
Επίσης υπήρχε στο ποτάμι ένα είδος σχεδίας η οποία ήταν προσδεμένη σε ένα συρματόσκοινο και της χρησιμοποιούσαν ως μέσον για τη μεταφορά από τη μια πλευρά στην άλλη.
Το έργο προχωρούσε και οι κάτοικοι των χωριών των Πιερίων το έβλεπαν με μεγάλη χαρά και ανακούφιση, διότι μέχρι τότε ήταν υποχρεωμένοι να περνούν μέσα απ’ το ποτάμι (πόρους) κάτι που ήταν πολύ δύσκολο. Να σημειώσουμε ότι ο μηχανικός – εργολάβος του έργου της γέφυρας ήταν ο αείμνηστος Παναγιώτης Βουταλίδης από το αρχείο του οποίου είναι και οι φωτογραφίες. Τον χειμώνα δε όταν ήταν πολύ επικίνδυνο έως ακατόρθωτο.
Θα σας διηγηθώ μια πραγματική ιστορία που με την εξιστόρησε ο αείμνηστος Αλέξανδρος Καραγιαννίδης (μπάρμπα Αλέξης) από το χωριό Μετόχι. Ήταν πολύ τολμηρός από τη φύση του. Μια μέρα ενώ το ποτάμι όπως χαρακτηριστικά είπε «σμουρδούλιξε» δηλαδή βούιξε γιατί είχε πολύ νερό, θέλησε να περάσει με το αλογόκαρό του, αλλά το ρεύμα τον παρέσυρε και αφού διαλύθηκε το κάρο του, αλλού βρέθηκαν τα άλογα και αλλού αυτός. «Ο θεός εγλύτωσε εμε» μου είπε, δηλαδή ο θεός με έσωσε.
Το όμορφο έργο της γέφυρας δυστυχώς δε μπόρεσαν να το χαρούν τόσο οι κτήτορες όσο και οι κάτοικοι των Πιερίων, διότι μόλις άρχισε ο πόλεμος του 1940 και προκειμένου οι σύμμαχοι Άγγλοι να διακόψουν την επέλαση των γερμανικών στρατευμάτων την ανατίναξαν.
Ο γερμανικός στρατός κατασκεύασε μια σχεδία από άδεια σιδερένια βαρέλια και πέρασαν τον ποταμό χωρίς μεγάλη καθυστέρηση. Η σχεδία αυτή έμεινε στο ποτάμι και τη χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι για να περνάνε. Βαρκάρηδες στη σχεδία αυτή υπήρξαν οι αείμνηστοι Παύλος Γεωργιάδης ο οποίος κατοικούσε στη Βέροια στον συν/σμο Παπάγου και Γεώργιος Πετμεζάς του οποίου τα υπόλοιπα στοιχεία δεν γνωρίζω.
Από την ανατίναξη της γέφυρας έμεινε ανέπαφη η μισή από την πλευρά της οροσειράς των Πιερίων. Την καταστραμμένη αντικατέστησαν με σιδερένια, αλλά και αυτή παρασύρθηκε από τα ορμητικά νερά του ποταμού.
Κατόπιν δημιουργήθηκε το σάλι του Αϊβατζόγλου το οποίο λειτούργησε μέχρι σχεδόν την κατασκευή της σημερινής γέφυρας.
Αδάμ Δ. Θεοδωρίδης
Αναγνώστης ‘Λαού’ (Μετοχίτης)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου