.jpg)
Στο Αγιονόρος δεν μπήκα ποτέ. Πολλές φορές το ευκαίρεσα αλλά όλο και κάτι τύχαινε. Ομολογώ όμως ότι το ονειρεύτηκα πολλά βράδια. Γλυκές μυσταγωγίες προσευχής και άσκησης. Στις Μονές, τις Σκήτες μα καίρια στα φρικτά Καρούλια. Με τους ασκητάδες που διακόνησαν τα σπήλια, τις τρύπες, τα βράχια του, 1200 χρόνια τώρα. Παλεύοντας με τη σάρκα τους, με νηστείες, πόνο, κρύο, ζέστη, δίψα. Αμέτρητοι οι πειρασμοί της σώματος. Μα εκείνοι ακόμα χειρότεροι αυτοί του πνεύματος. Εγωισμός, κατάκριση. Και οι δαίμονες που πολλές φορές πειράζουν τους ασκητές, όπως λέγει και ο ¨Γέροντας Παΐσιος , ούτε πεινούν, ούτε διψούν. Μια μετάνοια να κάνουν και να ζητήσουν το έλεος του Θεού σώζονται. Ναι και για αυτούς ακόμη προσεύχονταν ο Γέροντας. Το έλεος της ταπεινοφροσύνης και της απόλυτης αγάπης. Έστω κι αν σωτηρία δεν έχουν. «Ελευθεριάδη, μιλάς για πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια στο blog” μου λένε πολλοί που διαφωνούν. Αλήθεια τι βρίσκουν λοιπόν όλοι αυτοί οι καλόγεροι που έκαψαν φρόνημα και σάρκα για δεκαετίες; Μα την ΑΛΗΘΕΙΑ. Τον Θείο Έρωτα. Την απόλυτη χαρά, μέσα από την