ΣΤΗΝ ΤΕΡΕΖΑ FENNEY - ΛΥΣΙΜΑΧΟΥ. Του κ. Μανώλη Βαλσαμίδη

Έφυγε από κοντά μας μια ξεχωριστή δασκάλα της Αγγλικής γλώσσας, ψυχολόγος – Παιδαγωγός, ευφυής και ευαίσθητη γυναίκα, η Τερέζα Fenney – Λυσιμάχου. Της ευχόμαστε καλή ανάπαυση και χαρά. Και στους δικούς της να τη θυμούνται. Από το διδακτικό της έργο ωφελήθηκαν γενιές μαθητών της, ενώ τη συμπαράστασή της είχαν όσοι τη ζητούσαν. Και μόνη της πολλές φορές πρόσφερε τη βοήθειά της, τις γνώσεις της. Π.χ. ο «Πυρσός» έχει πολλούς λόγους να τη θυμάται. Πέρα από όλα...

αυτά υπογραμμίζω την ευαισθησία της απέναντι στην κληρονομιά της πόλης μας, ιδιαίτερα στον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και τα μνημεία που κληρονόμησε ο τόπος μας από την αρχαιότητα. Δεν έκρυβε ποτέ τα αισθήματά της για τη Σχολή του Αριστοτέλους, τον θαυμασμό της για  τους μνημειακούς τάφους και τη συγκίνησή της για το αρχαίο θέατρο. Μακάριζε τον τόπο μας  για  τον πολιτιστικό του πλούτο. Ένα ποίημά της «το θέατρο της Μίεζας» που γράφτηκε στα Αγγλικά,  και που μεταφράστηκε στα Ελληνικά, Ιταλικά, Γερμανικά και Γαλλικά δείχνει πόσο αισθάνονταν να την κυριεύει η δόξα του τόπου η παλιά. Αν και ήταν από μάνα Ιρλανδή και από πατέρα Σκωτσέζο! Αντί μνημόσυνου ας διαβάσουν οι μαθητές της δυνατά το «Miesa’s Theatre». Και φέρνοντας στη μνήμη τη μορφή της δασκάλας τους, ας πράξουν  το χρέος τους απέναντι σ’ αυτά που θαύμαζε, απέναντι στη μνημειακή μας κληρονομιά, που δυστυχώς,  κάποιοι πήραν την απόφαση, φαίνεται, χωρίς εμάς να την βάλουν μεθοδευμένα στα αζήτητα!

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΙΕΖΑΣ

(Ελεύθερη απόδοση του ποιήματος της κ. Τερέζας Fenney- Λυσιμάχου)

Στεκόμουνα και κοίταζα, την ώρα του λυκόφωτος,

Γερμένο, ήσυχο ένα θέατρο απ’ τον αρχαίο τον καιρό.

Καθώς με θαυμασμό ατένιζα στο βάθος του,

Ορθώθηκε μπροστά μου μεγαλόπρεπο, γεμάτο κόσμο και βοή.

Χειροκροτήματα, επευφημίες, ήχος εκκωφαντικός.

Το συγγραφέα οι αρχαίοι υποδέχονταν,

Που μαγεμένος έμπαινε στο θέατρο,

Απ’ τον περίπατό του

Στην εξοχή την κοντινή.

Αναρωτιέμαι τώρα, σαν τότε,

αν αυτό το θέατρο μπορούσε να μιλήσει,

Κι ακούγονταν τα λόγια τα παλιά, τα κείμενα τ’ αρχαία τα σοφά.

Θα μπαίναμε

Ν’ ακούσουμε με σεβασμό γραφίδων οξυγράφων υψιπετή κείμενα,

Να ατενίσουμε ιδέες

Που όρθιες στα χέρια τους κρατούν τον χρόνο;

(προσθήκη)

Μακάρι, γιατί όχι.

Και τα δικά μας ν’ ακουστούν,

Με τ’ άλλα ενωμένα, τα παλιά,

Χαρούμενα χειροκροτήματα. Στον ίδιο τόπο.