Κάποτε, επί Νομάρχη κ. Βλαζάκη, άνοιξε ο Τάφος της Κρίσεως για τον κόσμο. Όπως είπαν τότε οι ειδικοί έγινε επισκέψιμος, γιατί πρώτα, μετά τον Φώτη Πέτσα, είχε κλείσει το μνημείο, γινόταν δήθεν εργασίες και δεν το έβλεπε κανείς. Να θυμίσω τα όσα “ωραία” λέχτηκαν περί απάτης, με ανοιχτή ραδιοφωνική ακρόαση στο Νομαρχιακό Συμβούλιο!
Σπουδαίο μνημείο ο Τάφος της Κρίσεως, αποφασίστηκε σωστά, και μπράβο σ’ αυτούς που το αποφάσισαν, να αποκτήσει στέγη, αυτός και τα κτερίσματά του. Έγινε το έργο κολοβό, αλλά και έτσι όπως είναι...
εντυπωσιάζει τον επισκέπτη και υπογραμμίζει τη σπουδαιότητα του θαυμάσιου αυτού ταφικού μνημείου. Σαφώς υπάρχουν χρωστούμενα.Δούλεψαν πολλοί. Και δούλεψαν καλά. Μπράβο τους. Αρχαιολόγοι και άλλοι. Αναστηλωτές, εργάτες. Θυμάμαι δυο Ναουσαίες κυρίες, η μιά κοντά μου και η άλλη από τους απέναντι, που πήγαν στους εργάτες Ναουσαίικες πίτες. Κι εκείνοι το χάρηκαν, ένιωσαν ότι τους λέμε ευχαριστώ, γιατί δούλεψαν για τον δικό μας τόπο, για το δικό μας καλό.
Μακριά η εισαγωγή. Θα έπρεπε ίσως να ήταν μεγαλύτερη για να μην υπάρχουν κενά και για να μου φύγει ο θυμός. Οι τάφοι ήταν κλειστοί Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2011, ήταν κλειστοί και την Κυριακή 6 Νοεμβρίου. Δύο πούλμαν με 100 περίπου Θεσσαλονικείς κρέμονταν στα συρματοπλέγματα και αναρωτιόνταν, γιατί;
Τι να πουν οι οργανωτές. Η Πρόεδρος του ΣΕΟ Θεσσαλονίκης συνάδελφος Γυμνασιάρχης στο Καλαμαρί κ. Πανά, ο Πρόεδρος των φίλων του Λαογραφικού και Εθνολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης κ. Νίκος Γεωργίου, συνάδελφος Λυκειάρχης. Τι να πουν οι άνθρωποι που ένας μνημειακός αρχαιολογικός χώρος τους πρόδωσε και τους εξέθεσε στους δικούς τους ανθρώπους; Ήταν από τη Θεσσαλονίκη οι επισκέπτες. Μπορούσε να είναι από Ιαπωνία, Αγγλία, Αμερική. Μας βρίζουν ανά την υφήλιο.
Οι επισκέπτες χρειάζονται τον τόπο ανοιχτό, θέλουν να συναντηθούν με τη γνώση, ευχαριστούνται, συγκινούνται. Θέλουν να συμμετέχουν στη στήριξη και προβολή αυτού του τόπου και των αξιών που προβάλλονται εδώ. Η άλλη ήρθε από το Λονδίνο με ταξί! Εμείς, δεν ξέρω, χάσαμε την ευαισθησία μας; Και θα έλεγα ότι αυτό είναι προσωπική επιλογή του καθενός μας. Τον εαυτό μας αφήνουμε πεινασμένο, τον εαυτό μας αποστερούμε τιμής. Δικό μας το χάλι.
Οι επισκέπτες τι χρωστούν να ταλαιπωρούνται και να ξοδεύονται; Το επαναλαμβάνω, οι επισκέπτες χρειάζονται τον τόπο μας. Εμείς τους επισκέπτες δεν τους χρειαζόμαστε; Αν δεν τους θέλουμε, τότε τι σκούζουμε;
Επειδή θεωρώ όλους τους υπεύθυνους της κατάστασης φίλους, φιλική θα απευθύνω συμβουλή. Το κάνω ως μεγαλύτερός τους: Να πούμε ένα μεγάλο συγγνώμη σε όλους που ήρθαν να επισκεφτούν τον τόπο μας, και να δημοσιοποιηθεί ότι άνοιξαν οι Τάφοι, ει δυνατόν από χθες, όχι αύριο.
Βρεθήκαμε μια φορά κι εμείς σε τέτοια θέση στο Άμστερνταμ. Ήταν κλειστό το κρατικό Μουσείο λόγω ανακαίνισης. Και είχαμε δουλέψει οι φτωχοί ένα χρόνο στον Ρέμπραντ! Όταν πήγαμε να φύγουμε, Πούλμαν ολόκληρο, μας γύρισαν πίσω, μας ζήτησαν συγγνώμη, μας ανακοίνωσαν ότι ανακάλεσαν άδειες και με λίγη καθυστέρηση το Μουσείο θα άνοιγε για μας. Όπως και έγινε. Για αποτροπή κάθε πονηρής σκέψης σημειώνω ότι είχαμε ελεύθερη είσοδο.
Επανέρχομαι στα δικά μας. Εξομολογούμαι, μόλις και μετά βίας κρατάω το στόμα μου κλειστό. Κατά το «οργίζεσθε και μη αμαρτάνετε».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου