Ανέκδοτο πολύ καλό. Ήταν κάποτε ένας μηχανικός χωρίς δουλειά, ο οποίος είχε απελπιστεί. Κάποια μέρα συναντά τυχαία έναν τύπο από τον ζωολογικό κήπο, που ψάχνει κόσμο για δουλειά. Του εξηγεί ότι οικονομικοί λόγοι δεν τους επιτρέπουν να φέρουν έναν αφρικανικό γορίλα και ότι αναζητούν κάποιον να παραστήσει τον γορίλα μέχρις ότου συγκεντρωθεί το ποσό για την αγορά του αληθινού ζώου. Αν και...
του φάνηκε κάπως ανόητη η δουλειά αυτή, ο μηχανικός είχε ανάγκες, τη δέχτηκε. Τις πρώτες ημέρες καθόταν μέσα στο κλουβί του, σχεδόν ακίνητος και σκεπτόταν ότι δεν είναι δυνατόν να είναι τόσο ηλίθιοι οι επισκέπτες, που να νομίζουν ότι αυτός είναι αληθινός γορίλας. Κάποια στιγμή βαρέθηκε και αποφάσισε να εξερευνήσει το μικρό κλουβί του. Τη στιγμή που αποφάσισε να κινηθεί, πρόσεξε ότι ο κόσμος απ’ έξω παρατηρούσε προσεκτικά κάθε του κίνηση. Αποφάσισε έτσι, να κάνει το πρόγραμμα πιο ελκυστικό και να τους δώσει ένα σόου. Λίγες μέρες αργότερα, κρεμόταν από τα κλαδιά ενός δέντρου με το ένα χέρι, χορεύοντας και βγάζοντας κτηνώδεις ήχους, και έχοντας με αυτό τον τρόπο μαζέψει ένα μικρό πλήθος έξω από το κλουβί του.
Κάποια στιγμή, προσπαθώντας να εντυπωσιάσει μερικά παιδιά που έχουν πλησιάσει στο κλουβί, κρέμεται με τα χέρια του από ένα κλαδί κάνοντας μερικά ακροβατικά. Όμως το χέρι του ξεφεύγει και πετώντας πάνω από το μεσότοιχο, προσγειώνεται κατευθείαν μέσα στο κλουβί του λιονταριού. Το λιοντάρι τον αντιλαμβάνεται κι αρχίζει να τον πλησιάζει απειλητικά. Ο μηχανικός οπισθοχωρεί όσο μπορεί και βλέποντας ότι το λιοντάρι πλησιάζει, αρχίζει να φωνάζει:
- Βοήθεια! Βοήθεια! Παρακαλώ, βοηθήστε με!
Με αυτές τις κραυγές το λιοντάρι τον πλησιάζει σβέλτα και του ψιθυρίζει:
- Σκάσε, ηλίθιε! Κι εγώ μηχανικός είμαι!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου