Η ιστορία μιας κληματαριάς που δεν ραντίστηκε...

Ραντίζει τα μήλα του ο άνθρωπος. Χωρίς προστατευτική μάσκα, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. Ραντίζει. Έτσι τον είπαν, έτσι κάνει. Θέλουμε ποιότητα, θέλουμε μέγεθος, θέλουμε προστασία από τα ζιζάνια...

Είχαμε μια κουβέντα με έναν παραγωγό χθες. Είδε μια κληματαριά σε ένα παλιό σπίτι στα Καβάσιλα. Δέκα χρόνια...

απάτητο το σπίτι, δέκα χρόνια αράντιστη η κληματαριά. Κι όμως. Ούτε μια ασθένεια επάνω της, ούτε ένα ζιζάνιο. Κι από μέγεθος και γλύκα τα σταφύλια της, άλλο πράμα…

Πώς εξηγείται κάτι τέτοιο; Μήπως όπως τα μάθαμε τα δέντρα μας, έτσι μάθανε κι αυτά; Μήπως η υπερπροστασία οδηγεί σε περισσότερα λιπάσματα και φάρμακα; Πόσο καλό και πόσο κακό κάνουν στην παραγωγή και την υγεία; Μήπως το φάρμακο μαζί με το ζιζάνιο αποδεκατίζει και τους ωφέλιμους μικροοργανισμούς; Τι θα πάθουν π.χ. τα ποντίκια αν σε μια περιοχή ραντίσουμε ποντικοφάρμακο; Αν το παρακάνουμε, δεν θα την πατήσουν και οι γάτες;

Αναπάντητα ερωτήματα για εμάς. Ας απαντήσει όποιος γνωρίζει, αν είναι δυνατόν εκτός κυκλώματος. Και κυρίως ας απαντήσει στο εξής: τα πρώτα ροδάκινα, τα πρώτα μήλα, τα πρώρα δαμάσκηνα, δεν είχαν μέγεθος και ποιότητα;