Σχολεία χωρίς βιβλία, από αύριο. Τρανό κακό. Ναι, όταν αντιλαμβάνεσαι την εκπαίδευση όπως εμείς οι αδαείς. Από τη συνηθισμένη οπτική. Μια εκπαίδευση που τροφοδοτεί την αυταπάτη και ζει βολεμένη μέσα σ’ αυτήν. Θαρρείς και δεν μπορεί ένας συνειδητοποιημένος εκπαιδευτικός να διδάξει χωρίς βιβλία (call Mr. Keating!), για ένα χρονικό διάστημα. Να κοπιάσει. Με ασκήσεις, με...
πείραμα, με παραδείγματα ζωής, με εμπειρίες, ακόμη και με τα βασικά της θεωρίας σε χειρόγραφες σημειώσεις. Ένα σχολείο που έχει χάσει από χρόνια τον προσανατολισμό του. Το σχολείο της αξιολόγησης (μόνο του μαθητή), του βαθμού, της σημαίας, κι όχι της πραγματικής γνώσης. Ένα σχολείο με απώτερο διττό στόχο: ένα πανεπιστήμιο δίχως αύριο για παιδιά, κι ένα χοντρό μεροκάματο για τους ευνοημένους διορισμένους του άθλιου συστήματος εκπαιδευτικούς των ιδιαιτέρων μαθημάτων. Κι όλοι ευχαριστημένοι. Μαθητές, γονείς (αν και αρκούντως φτωχότεροι), εκπαιδευτικοί (αρκούντως πλουσιότεροι). Οι υπουργοί δεν νοιάζονται πολύ, τα παιδιά τους φοιτούν και σπουδάζουν έξω…Αφήσαμε τα παιδιά χωρίς βιβλία; Ε και; Αυτά τουλάχιστον θα φτάσουν τον Οκτώβριο. Εδώ αφήσαμε τα παιδιά μας χωρίς ελπίδα!
Κώστας Παναγιωτίδης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου