Ήταν καμαρωτός, περήφανος. Ήταν αγαπησιάρης, παιχνιδιάρης, υπάκουος. Δεν περνούσε απαρατήρητος. Κάτι το μπόι του, κάτι η ομορφιά και η αρχοντιά του. Ένα σωστό θηρίο με καρδιά μικρού παιδιού. Μια καρδιά που όμως τον πρόδωσε, λίγες μέρες μετά τη διάγνωση. Ο Barry χάθηκε για πάντα χθες το βράδυ, σκορπώντας λύπη στους...
δικούς του ανθρώπους. Διότι εκείνο που σε δένει με τους δίπλα σου, δεν είναι το αν περπατούν σε δύο ή σε τέσσερα πόδια, αν έχουν μιλιά ή όχι. Είναι η ψυχή τους.
λυπάμαι είναι δύσκολο να χάνεις ψυχές που αγαπάς και σ'αγαπούν αληθινά...
ΑπάντησηΔιαγραφή