Τα χρόνια «κύλησαν» γρήγορα και πολλαπλά σημαντικά βιώματά μας καλύφθηκαν από ένα παχύ, νεφελώδες στρώμα και πέρασαν στη λήθη.
Η ομιχλώδης αυτή επίστρωση ήρθε και κάλυψε ακόμη και την ιστορία της θρυλικής ομάδας του Ολύμπου, ενός πανίσχυρου ποδοσφαιρικού συγκροτήματος, που έδρασε μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου μέχρι και την ίδρυση του Πιερικού το 1961, με αποτέλεσμα να...
ξεχαστεί από πολλούς «Ολυμπίτες». Παρόλα αυτά ο ποδοσφαιρικός αυτός σύλλογος άφησε σε μας τους παίκτες της 10ετίας ’50, και όχι μόνο, σαν μόνιμα ίχνη, βαθιές, αξέχαστες αναμνήσεις. Αυτές οι ενθυμήσεις αναζωπυρώνονταν στις συναντήσεις που είχαμε κατά διαστήματα μεταξύ μας.Έτσι και την τελευταία Κυριακή (31 Ιουλίου), τρεις ποδοσφαιριστές του Ολύμπου (Αθανάσιος Μάντζιος, Βάνιας Αμανατίδης και Κων/νος Κατσάρας) βιώσαμε τέτοια συναισθήματα. με αφορμή την επίσκεψή μας στη Νάουσα, όταν η πρόσκληση και θερμή φιλοξενία του βετεράνου τερματοφύλακα της Νάουσας, μας παρότρυνε για μια ακόμη φορά να ξαναζήσουμε «γουλιά - γουλιά» την ιστορία της πολυαγαπημένης μας ομάδας.
Το αντάμωμα αυτό διοργάνωσε ο συμπαθέστατος, πρώην συμπαίκτης μας Μάντζιος Αθανάσιος (Σάκας), το γνωστό αριστερό μπακ (οπισθοφύλακας) του Ολύμπου, της ομάδας του αείμνηστου Χάρη Κρεοπωλίδη. Ο Σάκας, σχεδόν σε κάθε συνάντησή μας, μιλούσε πάντα με ενθουσιασμό, τρυφερότητα, αγάπη και σεβασμό για τον άλλοτε θρυλικό τερματοφύλακα της Νάουσας, τον δημοφιλέστατο Γεώργιο Κάστρα. Ο Ναουσαίος Κάστρας, πολλές φορές, με αξιοζήλευτη προθυμία, μας βοήθησε σε δύσκολους φιλικούς αγώνας και κράτησε «καθαρά» τα γκολπόστ της ομάδας μας. Συγκεκριμένα στις 21 Μαΐου 1952 η συμπαθής ποδοσφαιρική ομάδα του Ολύμπου Κατερίνης χάρισε έναν από τους καλλίτερους ποδοσφαιρικούς αγώνες στους ποδοσφαιρόφιλους της πόλης μας, όταν αναμετρήθηκε με το δυναμικό και καλά οργανωμένο ποδοσφαιρικό συγκρότημα της Τουρκικής ομάδας Ντεμίρ Σπορ,
Ο αγώνας αυτός αποτέλεσε ένα αξιοσημείωτο και πολύ εντυπωσιακό γεγονός στα χρονικά ποδοσφαιρικά της Κατερίνης, διότι ήταν η πρώτη ποδοσφαιρική συνάντηση στην πόλη μας με ομάδα από το εξωτερικό.
Το ματς διεξήχθη παρουσία 5.000 περίπου θεατών, μεταξύ των οποίων για πρώτη φορά διεφάνη, σε μεγάλο αριθμό και το ωραίο φύλο. Το απροσδόκητο αυτό συμβάν χαρακτηρίστηκε πολύ ευχάριστο, αφού δεν παρατηρούνταν σε τέτοιο βαθμό, σε άλλες επαρχιακές πόλεις, κατά την τέλεση ποδοσφαιρικών αγώνων. Ο συναρπαστικός, σε φάσεις, ταχύτητα και δυναμικότητα αυτός αγώνας έληξε το πρώτο ημιχρόνιο χωρίς αποτέλεσμα. Στο δεύτερο μέρος του παιχνιδιού η τουρκική ομάδα πέτυχε το μοναδικό νικητήριο τέρμα στο 35 λεπτό και το ματς έληξε 0-1 για τους Τούρκους.
Ο Ναουσαίος τερματοφύλακας Γεώργιος Κάστρας που κλήθηκε να υπερασπίσει την εστίας μας και ανταποκρίθηκε με προθυμία στο αίτημα μας, υπήρξε και στο ματς αυτό ιδιαίτερα αποδοτικός, και δικαίως χειροκροτήθηκε από το φίλαθλο κοινό μας για τις εντυπωσιακές επεμβάσεις και τα ριψοκίνδυνα πλονζόν του.Το όνομα του Κάστρα έμεινε βαθιά χαραγμένο στις μνήμες των φιλάθλων του Ολύμπου. Ακόμη και σήμερα συναντώ «Ολυμπίτες , που στο άκουσμα του ονόματος αυτού, τα μάτια τους «γυαλίζουν» και ένα διάπλατο χαμόγελο καλύπτει το πρόσωπό τους, αφήνοντας να φανεί, ότι με μεγάλη ευχαρίστηση ενθυμούνται το μετριόφρονα τερματοφύλακα της Νάουσας, χωρίς να γνωρίζουν λεπτομέρειες για το πρόσωπο του. Ποιος ήταν αυτός ο εξαίρετος ποδοσφαιράνθρωπος Κάστρας:
Ο Ναουσαίος ποδοσφαιριστής, Γεώργιος Κάστρας γεννήθηκε τον Απρίλη του 1929 και πρωτόπαιξε στα δεκαέξι του χρόνια στη δυναμική ομάδα του Ολυμπιακού Ναούσης. Ξεπήδησε στις αρχές της 10ετίς του’ 50 και κλήθηκε να υπερασπίσει τα δοκάρια του Ολυμπιακού Ναούσης, εντυπωσιάζοντας φίλους και αντιπάλους. Ήταν ένας καλογυμνασμένος, εύρωστος, δυνατός και ακμαίος, τερματοφύλακας που διακρίνονταν για την ετοιμότητα και τα γρήγορα αντανακλαστικά του. Παρόλο που δεν ήταν ψηλός , είχε καταπληκτικό άλμα, φανταστική ευελιξία και με το δικό του όμορφο στυλ, μπορούσε κάθε στιγμή να δίνει γρήγορες λύσεις σε κάθε πρόβλημα. Ήταν ένας ολοκληρωμένος γκολκίπερ, ένας σωστός «αίλουρος» (αγριόγατος).
Ο Γιώργος Κάστρας, ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής της Νάουσας που μεταγράφηκε σε μεγάλη ομάδα. Το 1952 φόρεσε τη φανέλα του ΠΑΟΚ Θεσ/νίκης και είχε την ευκαιρία να αγωνιστεί με τα «μεγαθήρια» εκείνης της εποχής, όπως τον «αέρινο» Κουϊρουκίδη, το Γεντζή (πρώην ποδοσφαιριστή του Ηρακλή Εδέσσης), τον μπαλαδόρο Παπαδάκη (που υπήρξε αργότερα και προπονητής του Ολύμπου) κλπ. Η μεταγραφή στον ΠΑΟΚ είχε ως αντιστάθμισμα την προσφορά ενός αλόγου της UNRA ή UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration, γνωστή ως ΟΥΝΤΡΑ) στον πατέρα του! Ταυτόχρονα κατά την διάρκεια της θητείας του, ο Κάστρας προσέφερε τις «υπηρεσίες» του και στις στρατιωτικές ποδοσφαιρικές ενδεκάδες του Β’ Σώματος Στρατού στην Κοζάνη και αργότερα, για να βρίσκεται κοντά στην νέα ομάδα του, τον ΠΑΟΚ, στο Γ’ ΣΣ στη Θεσ/νίκη.
Στην περίοδο αυτή υπήρξε σταθερός γκολκίπερ στις βασικές ενδεκάδες αυτών των στρατιωτικών ομάδων. Σ’ όλο αυτό το χρονικό διάστημα, δεν έδειξε μόνο τα φανταστικά ποδοσφαιρικά προσόντα του , αλλά και τα ανθρωπιστικά και κοινωνικά χαρίσματά του που τον έκαναν διπλά αγαπητό στον εκάστοτε φίλαθλο κόσμο. Αυτό έγινε περίτρανα αντιληπτό και στις περιπτώσεις που φύλαξε τα γκολπόστ του Ολύμπου, και κέρδισε, και τις καρδιές των ποδοσφαιρόφιλων της πόλης μας, που συχνά τον αποθέωναν. Τον αξιοζήλευτο, σεμνοπρεπή αυτόν βετεράνου του ποδοσφαίρου της 10ετίας του ’50, που σήμερα είναι 82 χρόνων νέος, και στις συζητήσεις μας αναφέρθηκε εγκάρδια, για τις βαθύτερες ανθρωπιστικές σχέσεις που δημιουργεί το ποδόσφαιρο παρά τη σκληρή αντιπαλότητα μέσα στο γήπεδο, τον ευχαριστούμε θερμά για την αξιέπαινη φιλοξενία και ξενάγησή του, στην πανέμορφη Νάουσα, και τον ευχόμαστε, όπως και στην εξαιρετική σύζυγο του, υγεία και ευτυχία.
Ταυτόχρονα τον μεταφέρουμε τον χαιρετισμό, την αγάπη και την εκτίμηση των συναδέλφων παλαιμάχων ποδοσφαιριστών της πόλης. Την συνάντηση αυτή, που μας μετέφερε την ευχάριστη αναδρομή στα «αξέχαστα περασμένα», θα ακολουθήσει με βεβαιότητα, γρήγορη ρεβάνς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου