O ΠΑΤΕΡΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.

Αγαπητέ Θεόδωρε, Χαίρε. Με την αφορμή των δύο θεμάτων σου με παιδιά, θα ήθελα, αν μου το επιτρέπεις, να κάνω μία γενικότερη τοποθέτηση. Στις δύο λοιπόν αναρτήσεις σου, έχουμε δύο ομάδες παιδιών, μάλλον ποικίλης ηλικίας, από τις τάξεις του Δημοτικού μέχρι και φοιτητές. Στην μία περίπτωση έχουμε αθλητική ομάδα, με γνώσεις ντόπιου παραδοσιακού χορού, που σε δεδομένη στιγμή τα παιδιά θέλουν να εκφραστούν και δεν κάνουν κάτι άλλο, παρά χορεύουν. Στο συγκεκριμένο γεγονός βλέπουμε, αν θέλεις, σε προσωπική βάση, έκφραση της ελληνικής ψυχής. Βλέπουμε, ας πούμε τις Σουλιώτισσες και τις Ναουσαίες, πριν χαθούν στον θάνατο -δεν ξέρω βέβαια αν χάνονται οι ήρωες-να χορεύουν. Ακόμα κι ο Διγενής Ακρίτας χορεύει πριν
παλαίψει με τον Χάρο. Η έκφραση λοιπόν του Έλληνα με τον χορό είναι κορυφαίο ιδανικό της ελληνικής ψυχής και της φυλής μας. Και ερχόμαστε στα άλλα παιδιά που βρήκαν μιά μικρή κουκουβάγια, πεσμένη από την φωλιά της, την πήραν, την συμμάζεψαν, την τράνεψαν σιγά σιγά και την ελευθέρωσαν, παραδίνοντάς την στους αρμόδιους. Εδώ τα παιδιά εκφράζουν τον αλτρουϊσμό και την τρυφεράδα της ηλικίας τους. Όμως και στις δύο περιπτώσεις, δίπλα στα παιδιά στέκονται σωστοί δάσκαλοι. Σου λέω αλήθεια, πολύ πονάω όταν βλέπω παιδιά να χαζολογούν, να αισχρολογούν, να ασχημονούν, και γενικά να βγάζουν κακίες που πρόφτασαν και έμαθαν από τους μεγάλους. Να και ένα ακόμα έγκλημα των μεγάλων γιά τους μικρούς:Δεν τους αφήνουμε να ζήσουν χαρούμενα τα χρόνια της αθωότητάς τους. Μέ αυτές και παρόμοιες σκέψεις αντιμετώπισα τα δύο αυτά πολύ ενθαρρυντικά περιστατικά, από τη νεολαία της πατρίδας μας. Σίγουρα υπάρχουν και άλλα, που τα μαθαίνουμε ή δεν τα μαθαίνουμε. Απλά θέλω να πω ότι τόσο ο αθλητισμός όσο και η Εκκλησία, στην γνήσια μορφή τους, είναι δύο πολύ καλοί σύμμαχοι της τρυφερής νεολαίας μας, που πάλεται μέσα σε χίλια δυό κύματα, και στις πιό πολλές φορές περπατάει στο σκοτάδι δίχως οδοδείκτες. Ευχαριστώ γιά την φιλοξενεία, και συγχαίρω πάλι τους δασκάλους των παιδιών και στις δύο ομάδες, τους λίαν αγαπητούς μας και φερέλπιδες πατέρες-κληρικούς της Μητροπόλεώς μας, αλλά και τον κύριο προπονητή. Σ ευχαριστούμε και εσένα, που στον καύσωνα, αισθητό και νοητό, των ημερών ανοίγεις και ένα παράθυρο δροσιάς και ελπίδας. Μακάρι να έχουμε και άλλα τέτοια ωραία γεγονότα. Σ' ευχαριστώ, φίλε Θεόδωρε. π. Πορφύριος, Ι.Μονή Τιμίου Προδρόμου Πιερίων-Σκήτη Βεροίας.