Όταν εκπαιδευτικοί δεν διδάσκονται αγωγή του πολίτη

Ήμουν βόλτα στο βουνό με τα πιτσιρίκια. Κάποια στιγμή άρχισαν να φοβούνται. ‘Τι φοβάστε;’ ρώτησα. ‘Τα ζώα’, μου είπαν. ‘Μην φοβάστε τα ζώα. Μόνον του ανθρώπους’, απάντησα.

Στο ίδιο έργο θεατές βρεθήκαμε κι αυτή τη φορά στις κρίσεις των διευθυντών των σχολειών μας. Επιστρέψαμε στο χθες, στο σήμερα, στο πάντα. Κυριάρχησε για μια ακόμη φορά στον κλάδο η συνήθης πρακτική της...

αναξιοκρατίας, διά της οποίας υπονομεύεται ολόκληρο το σύστημα χρόνια τώρα. Είναι φανερό ότι κανείς δεν έγινε σοφότερος από τα λάθη του και τα λάθη του παρελθόντος. Στον κατά τα άλλα ευαίσθητο τομέα της παιδείας, εκεί όπου διαμορφώνονται οι μελλοντικές γενιές και σχεδιάζεται η αυριανή κοινωνία, οι πρωταγωνιστές λειτουργούν στη βάση ενός απίστευτου συγκεκαλυμμένου αυταρχισμού και μιας απέραντα αφελούς αυθαιρεσίας.

Αποδείχθηκε για άλλη μια φορά ότι οι συνήθεις πρωταγωνιστές δεν μπορούν να απαλλαγούν από το… προπατορικό τους αμάρτημα, να λειτουργούν περισσότερο ως μηχανισμοί εξυπηρέτησης πελατών και διανομής θέσεων και λιγότερο ως χώροι παραγωγής ιδεολογίας, πολιτικής και αγωγής του πολίτη στην πράξη. Κρίμα.

Υ.Γ.: Κύριε Παπανδρέου, γι’ αυτά τα 'στημένα' με ποιον Πλατινί της εκπαίδευσης πρέπει να μιλήσετε;