Ένας Καρακατσάνης ‘σπασμένος’ αλλά ακόμη αρκετά πηγαίος. Ένας Τσιβιλίκας σταθερός στις υψηλές επιδόσεις (και όχι μόνο λόγω ύψους). Ένας Κωνσταντίνου όχι ο ελκυστικός κινηματογραφικός. Η Βάσια Τριφύλλη στις σταθερές της. Και ένας Παρτσαλάκης με ρόλο στα… μέτρα του. Πιο κεφάτος όλων, ο -από κάθε άποψη ‘πολύς’- Κώστας Βουτσάς. Αυτά είναι τα...
σχόλια του blog για τη ‘Λυσιστράτη’ που είδαμε και φέτος. Παράσταση με αρκετές εξάρσεις γέλιου, αλλά και με ‘κοιλιές’. Κομμένη και ραμμένη στις δυνατότητες και… τις αντοχές των πρωταγωνιστών. Με τον σκηνοθέτη-πρωταγωνιστή να σπεύδει άκομψα να αποχωρήσει από τη σκηνή στο τέλος, χωρίς να ‘παίξει’ με τους συμπρωταγωνιστές του και το κοινό, όπως το συνηθίζει χρόνια τώρα… Η συνύπαρξη τόσων πολλών προσωπικοτήτων σε μία παράσταση Αριστοφάνη, ήταν ένας από τους λόγους που το κοινό έσπευσε στο άλσος, το βράδυ της Πέμπτης. Από την άποψη αυτή, το εγχείρημα των παραγωγών της φετινής 'δυσκίνητης' Λυσιστράτης ήταν επιτυχημένο. Οι καλοπροαίρετοι κριτές δεν θα ‘ξινίσουν’.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου