Η διανόηση (;) στην αντεπίθεση, αλλά χωρίς στρατηγικό πλάνο και λιγοστά πυρομαχικά

Εδώ και πολλά χρόνια είχε γίνει αντιληπτό ότι οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου σιωπούσαν στην κατρακύλα του έθνους. Δεν είναι καινούρια η κρίση. Η έντασή της είναι που μεγάλωσε. (Θυμηθείτε ότι την ανάγκη διάσωσης των ασφαλιστικών ταμείων και τη μείωση του δημοσίου τομέα εξήγγειλε από το 1989 ο Κώστας Μητσοτάκης. Χωρίς να καταφέρει τίποτε φυσικά.)

Σήμερα, αυτή η ένταση της κρίσης και η παραδοχή ότι οι πολιτικοί τα ‘έπαιρναν’ τόσα χρόνια τώρα χωρίς να παράγουν τίποτα, έστειλε τον απλό κόσμο στις πλατείες. Η διανόηση και εδώ ακολούθησε. Με πρώτον καβαλάρη...

τον Μίκη Θεοδωράκη.

Ο Μίκης πήρε μαζί του αρκετό κόσμο. Διανοητές και απλούς πολίτες. Κάποιοι κατάλαβαν τις αγνές του προθέσεις, κάποιοι όχι. Αυτοί οι δεύτεροι μιλούν για νέο κόμμα. Είναι φανερό ότι κτυπούν λάθος πόρτα. Δεν υπάρχει η ανάγκη νέων κομμάτων. Η μεγάλη μας ανάγκη είναι στις νέες νοοτροπίες, στις νέες λογικές.

Για να γίνει αυτό, χρειάζεται κουλτούρα νέας νοοτροπίας και νέας λογικής. Σπανίζει το είδος στην Ελλάδα. Εμείς θαρρούμε όλοι μας ότι είμαστε εμείς το άλφα και το ωμέγα της πολιτικής. Στη βάση του παραδοσιακού ‘αχ και να γινόμουν μια μέρα πρωθυπουργός, θα τα άλλαζα όλα…’

Θέλετε και την απόδειξη ότι κανένα κόμμα στην Ελλάδα, ό,τι κι αν θεωρητικά πρεσβεύει, θα υποταχθεί στο σύνηθες και θα το πάρει το ποτάμι; Από την πολύ πρόσφατη πολιτική ιστορία.

Έτος 1989. Η οικολογία μπαίνει σαν μόδα στην Ελλάδα. Όπως όλα, κι αυτή με καθυστέρηση. Ιδρύονται οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί. Παίρνουν μέρος στις εκλογές του 1989. Τον Νοέμβρη θα συγκεντρώσουν 0,58% των ψήφων και θα εκλέξουν μια βουλευτή, την Μαρίνα Δίζη, στην Α΄ Αθήνας. Στις εκλογές του Απρίλη 1990 θα συγκεντρώσουν 0,77% και θα εκλέξουν μια βουλευτή, την Τασία Ανδρεαδάκη, στη Β΄ περιφέρεια Πειραιά.

Θέλετε τη συνέχεια; Οι διαφωνίες σε μια σειρά ζητήματα, όπως π.χ. στη στρατηγική των συνεργασιών στις δημοτικές εκλογές του Οκτώβρη 1990, θα τους οδηγήσουν στα πρόθυρα της διάλυσης, παρ’ όλες τις σχετικές επιτυχίες των οικολογικών συνδυασμών σε διάφορους δήμους (Θεσσαλονίκη 2,4% και Αθήνα 2%).

Η ελλιπής οργανωτική δομή και η έλλειψη συνοχής μεταξύ των οργανώσεων, καθώς και η υποστήριξη από ηγετικά στελέχη αντιδιαμετρικά αντίθετων απόψεων θα σημάνουν μια σειρά αποχωρήσεων και θα καταστήσουν τα όργανα του φορέα αδρανή. Η ομοσπονδία θα προτιμήσει τη διάλυση από τη συμμετοχή στις εθνικές εκλογές του 1993, στις οποίες είχε μπει πια πλαφόν του 3% για εκλογή.

Γι’ αυτό σας λέω. Αναζητήστε νέες νοοτροπίες, όχι νέα κόμματα!