ΙΖ΄Παύλεια: «Η πνευματική πατρότητα κατά τον απόστολο Παύλο» Άρχισε στη Βέροια τριήμερο διεθνές επιστημονικό συνέδριο.

Την Κυριακή 26 Ιουνίου το μεσημέρι ξεκίνησαν οι εργασίες του τριήμερου διεθνούς επιστημονικού συνεδρίου των ΙΖ΄Παυλείων, που φέτος έχει ως θέμα: «Η πνευματική πατρότητα κατά τον απόστολο Παύλο.Αρχικά χαιρετισμούς και μηνύματα των προκαθημένων τους απηύθυναν οι σεβασμιώτατοι εκπρόσωποι των ορθοδόξων Πατριαρχείων και Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, η Δήμαρχος Βέροιας κ. Χαρούλα Ουσουλτζόγλου, ο Κοσμήτωρ της Θεολογικής

Σχολής Α.Π.Θ. κ. Μιχαήλ Τρίτος, και ο Πρόεδρος της Επιστημονικής Επιτροπής των Παυλείων ομ. Καθηγητής Θεολογίας Α.Π.Θ. κ. Ιωάννης Καραβιδόπουλος. ΗΡΥΞΗ ΕΝΑΡΞΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΒΕΡΟΙΑΣ κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ

Ακολούθως ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων κήρυξε την έναρξη των εργασιών του λέγοντας: «Εαν γαρ μυρίους παιδαγωγούς έχητε εν Χριστώ αλλ’ ου πολλούς πατέρας× εν γαρ Χριστώ Ιησού δια του Ευαγγελίου εγώ υμάς εγέννησα» (1 Κορ. 4,15).

Σεβασμιώτατε εκπρόσωπε της Αυτού Θειοτάτης Παναγότητος, του Οικουμενικού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ.κ. Βαρθολομαίου, Μητροπολίτα Προικοννήσου κ.κ. Ιωσήφ, Σεβασμιώτατοι Εκπρόσωποι των πρεσβυγενών και νεωτέρων Πατριαρχείων και των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, Αξιότιμη κ. Δήμαρχε, Αξιότιμε κ. Εκπρόσωπε του Αντιπεριφεριάρχη, Ενδοξώτατε Στρατηγέ, κ. Διευθυντά της Αστυνομίας, κ. Διοικητά της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, Ελλογιμώτατε Κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής, Ελλογιμώτατε κ. Πρόεδρε της Επιστημονικής Επιτροπής των Παυλείων, Ελλογιμώτατες κυρίες και ελλογιμώτατοι κύριοι καθηγητές, αγαπητοί πατέρες, αγαπητοί αδελφοί,

Αποκαλυπτικός ακούεται ο λόγος του αποστόλου των Εθνών προς τους χριστιανούς της Κορίνθου: «Εαν γαρ μυρίους παιδαγωγούς έχητε εν Χριστώ αλλ’ ου πολλούς πατέρας× εν γαρ Χριστώ Ιησού δια του ευαγγελίου εγώ υμάς εγέννησα» (1 Κορ. 4,15).

Σε μία εποχή, κατά την οποία κανείς σχεδόν δεν απέδιδε σημασία στο πατρικό ένστικτο, ο ουρανοβάμων απόστολος Παύλος ομολογεί ευθαρσώς τη σχέση πατρότητος η οποία τον συνδέει με τους χριστιανούς της Κορίνθου, και τη διαχωρίζει από οποιαδήποτε άλλη πνευματική σχέση.

Ομολογεί τη σχέση πατρότητος και προσδιορίζει τη γενεσιουργό αιτία της: «εν γαρ Χριστώ Ιησού δια του ευαγγελίου εγώ υμάς εγέννησα».

Η πνευματική πατρότης, όπως και η σαρκική, έχει ως αφετηρία τη γέννηση του τέκνου× στην περίπτωση όμως της πνευματικής πατρότητος η γέννηση δεν είναι σαρκική, δεν είναι γέννηση «εκ σαρκός και αίματος», αλλά πνευματική «δια του ευαγγελίου εν Χριστώ Ιησού».

Ο απόστολος διακρίνει σαφώς την κατά σάρκα από την κατά πνεύμα γένηση γράφοντας προς τους Γαλάτες ότι «ώσπερ τότε ο κατά σάρκα γενηθείς εδίωκεν τον κατά πνεύμα, ούτω και νυν». (Γαλ. 4,29), και τις συνδέεει με τον «παλαιό» άνθρωπο, ο οποίος συσταυρούμενος και θνήσκων συν Χριστώ αναγεννάται εν αυτώ και περιπατεί εν καινότητι ζωής και ζει τω Θεώ εν Χριστώ (πρβλ. Ρωμ. 6, 4-11).

Η κατά πνεύμα γέννηση, επομένως, συντελείται εν Χριστώ Ιησού δια του πνευματικού πατρός, ο οποίος χρησιμοποιεί το ευαγγέλιο και το κήργυμά του ως το μέσον δια του οποίου ολοκληρούται η πνευματική γέννηση.

Το κήρυγμα του ευαγγελίου δεν είναι όμως αποκλειστικό προνόμοιο των πνευματικών πατέρων, ούτε το μέσον για την πνευματική γέννηση του ανθρώπου.

Το ευαγγέλιο αποτελεί τον σπόρο της πνευματικής γεννήσεως του πιστού, αλλά και το γάλα το οποίο τον διατρέφει, η λυχνία, η οποία του δείχνει την οδό της σωτηρίας, και το φως, το οποίο τον καθοδηγεί προς αυτήν.

Το ευαγγέλιο είναι το μέσον δια του οποίου ο πνευματικός πατήρ γεννά τα πνευματικά του τέκνα, δίνοντας σε αυτά τη ζωή, καθώς το ευαγγέλιο είναι ο λόγος του Κυρίου, ο οποίος, κατά την διαβεβαίωσή του, είναι η αληθής ζωή.

Δεν είναι όμως μόνο το ευαγγέλιο και το κήρυγμά του, τα οποία προσδίδουν εις τον άνθρωπο την ιδιότητα του πνευματικού πατρός.

Ο πρωτοκορυφαίος απόστολος είναι απολύτως σαφής στο σημείο αυτό. Για τον κάθε πιστό υπάρχουν πολλοί παιδαγωγοί, όπως και για τον κάθε άνθρωπο υπάρχουν πολλοί διδάσκαλοι. Παρότι όμως δεν αρνείται την αξία και την σημασία των παιδαγωγών εν Χριστώ για την πνευματική ζωή και προόδο των πιστών, δεν τους ταυτίζει με τους πνευματικούς πατέρες, καθώς ο πνευματικός πατέρας κατέχει έναν αποκλειστικό ρόλο στη ζωή του κάθε πιστού, είναι ένας και μοναδικός για τον κάθε πιστό, όπως ένας και μοναδικός είναι και ο σαρκικός πατέρας για τον κάθε άνθρωπο.

Ο πνευματικός πατέρας δεν είναι, για τον απόστολο Παύλο, αυτός ο οποίος απλώς διδάσκει και παιδαγωγεί αλλά είναι αυτός ο οποίος μεριμνά για την τροφή και την εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου αύξηση του τέκνου του, συναισθανόμενος την ευθύνη την οποία έχει για τον άνθρωπο ο οποίος αναγεννήθηκε εν Χριστώ από τον ίδιο.

Γι αυτό και ο απόστολος Παύλος αναφέρεται επανειλημμένα στη διαδικασία αυτή γράφοντας προς τους Κορινθίους «καγώ αδελφοί, ουκ ηδυνήθην λαλείσαι υμίν ως πνευματικοίς αλλ’ ως σαρκίνοις, ως νηπίοις εν Χριστώ. Γάλα υμάς επότισα, ου βρώμα× ούπω γαρ εδύνασθε αλλ’ ουδέ έτι νυν δύνασθε» (1 Κορ. 3. 1-2), ενώ υπενθυμίζει και στους αποδέκτες της προς Εβραίους επιστολής του ότι «γεγόνατε χρείαν έχοντες γάλακτος και ου στερεάς τροφής».

Το ενδιαφέρον του αποστόλου των Εθνών επικεντρώνεται και σε ένα ακόμη στοιχείο, το οποίο προσδιορίζει το περιεχόμενο της πνευματικής πατρότητος.

Το στοιχείο αυτό είναι το στοιχείο της ταυτίσεως του πιστού με τον Χριστό. Και σ’ αυτό επιμένει× και γι αυτό μεριμνά και αγωνιά και κοπιάζει ο απόστολος Παύλος συνεπής έναντι της αποστολής του ως πνευματικού πατρός και του Ιησού, ο οποίος του την ενεπιστεύθη. «Τεκνία μου», γράφει προς τους Γαλάτες, «ους πάλιν ωδίνω άχρις ού μορφωθεί Χριστός εν υμίν» (Γαλ. 4,19).

Ο πόνος και η ωδίνη για την «μόρφωση του Χριστού» στις ψυχές των πιστών είναι η ειδοποιός διαφορά του πνευματικού πατρός από τον παιδαγωγό ή τον κήρυκα του ευαγγελίου× είναι η λυδία λίθος επί της οποίας δοκιμάζεται η γνησιότης της πνευματικής πατρότητος× είναι το κριτήριο της θυσιαστικής αγάπης υπέρ των τέκνων κατά μίμηση του αρχιποίμενος Χριστού.

Αυτήν την αγάπη διέθετε καθ’ υπερβολήν ο πρωτοκορυφαίος απόστολος και μ’ αυτήν συνεχίζει αν περιβάλλει εξ ουρανού τις Εκκλησίες τις οποίες Εκείνος ίδρυσε, συνεχίζει να περιβάλλει όλους εμάς, τα πνευματικά του τέκνα, τα οποία «δια του ευαγγελίου εγέννησε» και τα οποία και κατά το τρέχον έτος ευλαβώς και χρεωστικώς αφιερώνουν ως εις πνευματικό πατέρα το δέκατο έβδομο διεθνές επιστημονικό συνέδριο με θέμα: «η πνευματική Πατρότης κατά τον απόστολο Παύλο».

Ζώντας σε μιά εποχή κατά την οποία οι πνευματικές σχέσεις κλονίζονται και οι άνθρωποι αναζητούν, έστω και εν αγνοία τους, πνευματικά ερείσματα για να κρατηθούν όρθιοι μέσα στην καταιγίδα του παρόντος κόσμου και την τρικυμία των πολλαπλών κρίσεων που αντιμετωπίζει, το θέμα του συνεδρίου μας, το οποίο θα αναπτυχθεί σφαιρικώς δια των εισηγήσεων των εκλεκτών ομιλητών μας, θα έχει να διδάξει πολλά σε όλους μας, πνευματικούς πατέρες και πνευματικά τέκνα, και να μεταδώσει τον πλούτο της σοφίας και της χάριτος εκ της ακενώτου πηγής του πρωτοκορυφαίου αποστόλου.

Το Συνέδριό μας τιμούν με την παρουσία τους οι πολιτικές και στρατιωτικές αρχές της πόλεώς μας και του Νομού Ημαθίας, που μαζί με τον ευσεβή κλήρο και τον ευγενή λαό της Βεροίας και της Ημαθίας εκφράζουν και με τον τρόπο αυτό την αγάπη και τον σεβασμό μας προς τον ιδρυτή της τοπικής μας Εκκλησίας απόστολο των Εθνών και της Ελλάδος, προς τον Μέγα Παύλο. Σας ευχαριστώ όλους θερμά.

Χωρίς τους συντελεστές του συνεδρίου, την επιστημονική και οργανωτική επιτροπή, και τους διακεκριμένους ομιλητές μας, η πραγματοποίησή του δεν θα ήταν εφικτή. Γι αυτό και η ευχαριστία μας προς όλους σας είναι αυτονόητη και επιβελημένη.

Και εάν σε όλους εσάς ανήκει όντως η ευχαριστία και η ευγνωμοσύνη μας, στον Θεό και στον πρωτοκορυφαίο απόστολό Του, τον ουρανοπολίτη Παύλο, ο οποίος αποτελεί όχι μόνο την αφορμή αλλά και την αρχή και το τέλος αυτού του Συνεδρίου, ανήκει η τιμή και η δόξα.

Τις δικές του, άλλωστε, πρεσβείες επικαλούμαι, κηρύσσοντας την έναρξη των εργασιών του ΙΖ Διεθνούς Επιστημονικού Συνεδρίου της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας, πρός τιμήν του ιδρυτού της, αγίου ενδόξου αποστόλου Παύλου».

Με την ομιλία του σεβασμιωτάτου ολοκληρώθηκε η πρωϊνή συνεδρία.