πτώχευση ως μονομερή και στιγμιαία, άκαμπτη κατάσταση χωρίς καθόλου να παρουσιάζει τα ενδεχόμενα και τις επιλογές που θα βρίσκονται στα χέρια της πολιτικής ηγεσίας. Για να σας το παρουσιάσω μέσω ενός αναλογικού συλλογισμού: είναι σα να μας λέει ο "φίλος" που το συνέταξε ότι "μια εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς θα είναι εκ προοιμίου ολέθρια για τον ασθενή, γιατί όταν τον ανοίγουν θα σφαδάζει από πόνους. Κατά τη διάρκεια θα αιμορραγεί ανοιχτά και ως εκ τούτου θα πεθάνει. Και συν τοις άλλοις, η εγχείρηση οπωσδήποτε θα αποτύχει....".
Ξεχνάει όμως ο φίλος ότι υπάρχουν μηχανισμοί πρόληψης και πρόνοιας κατά τη διάρκεια ενός τόσο τολμηρού εγχειρήματος: υπάρχει η αναισθησία που προφυλάσσει από πόνους, υπάρχει η αιμοδοσία και η αναπνευστική υποστήριξη για να διασφαλιστούν τα ζωτικά του όργανα και να επιβιώσει ο ασθενής. Και ξεχνάει τέλος ότι υπάρχουν ποσοστά επιτυχίας σε άλλες αντίστοιχες εγχειρήσεις.....
Αυτό που θέλω να πω δηλαδή είναι ότι ακόμη και σε περίπτωση πτώχευσης (την οποία τρέμουν πρωτίστως οι δανειστές και αυτό το βροντοφωνάζουν όλοι οι οικονομολόγοι), υπάρχουν και ρυθμιστικοί μηχανισμοί ώστε π.χ. να εξασφαλιστεί συμφέρουσα ισοτιμία, υπάρχουν διακρατικές συμφωνίες και νέες συμμαχίες (χωρίς στραγγαλιστικά αδιέξοδα τύπου ΕΕ) που μπορούν να επιτευχθούν ώστε να αποφευχθεί η ασφυξία. Η πτώχευση δεν είναι μια μόνοπλευρη, δεδομένη κατάσταση: είναι ζύμη την οποία μπορείς να πλάσεις κατά το δοκούν και συμφέρον.
Βέβαια, ακριβώς επειδή η πτώχευση είναι μια ακραία και δυνάμει (εάν δεν τύχει ορθολογικής διαχείρισης) επικίνδυνη κατάσταση, πρέπει να επισημάνω το εξής: αυτό στο οποίο αντιδρούμε όλοι οι μη ειδήμονες (και η υποφαινόμενη φιλόλογος ανάμεσα σε αυτούς) είναι η παρουσίαση της πτώχευσης ως μπαμπούλα: ένα προκλητικό και εκβιαστικό αδιέξοδο που υπηρετεί πολιτικούς σκοπούς, προκειμένου η κυβέρνηση να εφαρμόσει τα μέτρα στραγγαλισμού των μικρομεσαίων και των αδυνάτων εν γένει. Εκνευρίζομαι απίστευτα όταν μου λεν εμμέσως πλην σαφώς οι κυβερνώντες και οι υπηρέτες των οικονομικών κολοσσών (όπως πχ έκανε ο πρόεδρος του ΙΟΒΕ στους Νέους Φακέλους του Αλέξη Παπαχελά εχθές Δευτέρα 27/06) ότι ή εφαρμόζουμε στο έπακρο τις επιταγές της ΕΕ ή θα έλθει ο μπαμπούλας και θα μας φάει. Προφανώς όλοι οι ειδήμονες γνωρίζουν ότι κανένα οικονομικό μοντέλο δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό, σωτήριο ή ολέθριο. Καλό ή κακό, σωτήριο ή ολέθριο το κάνει η αντίστοιχη πολιτική ηγεσία που διαχειρίζεται και εφαρμόζει το αντίστοιχο μοντέλο προκειμένου να καλυφθούν και ωφεληθούν από αυτό όλοι οι πολίτες. Οπότε γιατί να μην ισχύει το ίδιο και για την πτώχευση; δεν μπορεί να είναι και αυτή μία κατάσταση την οποία θα διαχειριστούμε ευέλικτα; Το μόνο θέμα που εγείρεται απειλητικό είναι το ΠΟΙΟΣ θα έχει τα ηνία της χώρας όταν θα πρέπει να διαχειριστούμε ένα τέτοιο ασταθές "υλικό", όπως είναι η πτώχευση.
Αυτό που θέλω να πω δηλαδή είναι ότι ακόμη και σε περίπτωση πτώχευσης (την οποία τρέμουν πρωτίστως οι δανειστές και αυτό το βροντοφωνάζουν όλοι οι οικονομολόγοι), υπάρχουν και ρυθμιστικοί μηχανισμοί ώστε π.χ. να εξασφαλιστεί συμφέρουσα ισοτιμία, υπάρχουν διακρατικές συμφωνίες και νέες συμμαχίες (χωρίς στραγγαλιστικά αδιέξοδα τύπου ΕΕ) που μπορούν να επιτευχθούν ώστε να αποφευχθεί η ασφυξία. Η πτώχευση δεν είναι μια μόνοπλευρη, δεδομένη κατάσταση: είναι ζύμη την οποία μπορείς να πλάσεις κατά το δοκούν και συμφέρον.
Βέβαια, ακριβώς επειδή η πτώχευση είναι μια ακραία και δυνάμει (εάν δεν τύχει ορθολογικής διαχείρισης) επικίνδυνη κατάσταση, πρέπει να επισημάνω το εξής: αυτό στο οποίο αντιδρούμε όλοι οι μη ειδήμονες (και η υποφαινόμενη φιλόλογος ανάμεσα σε αυτούς) είναι η παρουσίαση της πτώχευσης ως μπαμπούλα: ένα προκλητικό και εκβιαστικό αδιέξοδο που υπηρετεί πολιτικούς σκοπούς, προκειμένου η κυβέρνηση να εφαρμόσει τα μέτρα στραγγαλισμού των μικρομεσαίων και των αδυνάτων εν γένει. Εκνευρίζομαι απίστευτα όταν μου λεν εμμέσως πλην σαφώς οι κυβερνώντες και οι υπηρέτες των οικονομικών κολοσσών (όπως πχ έκανε ο πρόεδρος του ΙΟΒΕ στους Νέους Φακέλους του Αλέξη Παπαχελά εχθές Δευτέρα 27/06) ότι ή εφαρμόζουμε στο έπακρο τις επιταγές της ΕΕ ή θα έλθει ο μπαμπούλας και θα μας φάει. Προφανώς όλοι οι ειδήμονες γνωρίζουν ότι κανένα οικονομικό μοντέλο δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό, σωτήριο ή ολέθριο. Καλό ή κακό, σωτήριο ή ολέθριο το κάνει η αντίστοιχη πολιτική ηγεσία που διαχειρίζεται και εφαρμόζει το αντίστοιχο μοντέλο προκειμένου να καλυφθούν και ωφεληθούν από αυτό όλοι οι πολίτες. Οπότε γιατί να μην ισχύει το ίδιο και για την πτώχευση; δεν μπορεί να είναι και αυτή μία κατάσταση την οποία θα διαχειριστούμε ευέλικτα; Το μόνο θέμα που εγείρεται απειλητικό είναι το ΠΟΙΟΣ θα έχει τα ηνία της χώρας όταν θα πρέπει να διαχειριστούμε ένα τέτοιο ασταθές "υλικό", όπως είναι η πτώχευση.
Οπότε, αυτό το οποίο θα έπρεπε να φοβόμαστε οι πολίτες δεν είναι το ένα οικονομικό μοντέλο ή το άλλο, την παραμονή στην ΕΕ ή την πτώχευση και τη συνακόλουθη έξοδό μας, αλλά την πολιτική βούληση και την πολιτική ηγεσία που θα κληθεί να διαχειριστεί την όποια κατάσταση θα προκύψει το επόμενο τέρμινο (γιατί θα προκύψει, συν τοις άλλοις και λόγω των λαϊκών πιέσεων). Δεν μπορούμε λοιπόν να καταστροφολογούμε και να παρουσιάζουμε ως απειλή την πτώχευση, επειδή είναι επικίνδυνη στη θεωρία. Ούτε αντίστοιχα να παρουσιάζουμε την ΕΕ ως τη μόνη πηγή της κακοδαιμονίας μας, αφού αντίστοιχα οι πραγματικοί υπαίτιοι είτε για τη σημερινή μας κατάσταση είτε για μελλοντικές κακοδαιμονίες (που όπως λεν θα φέρει η πτώχευση) είναι οι πολιτικοί διαχειριστές της χώρας και φυσικά εμείς οι πολίτες που ξεχάσαμε ότι είμαστε συγκυβερνήτες και όχι απλώς επιβάτες στο σκάφος της πολιτείας.
Οπότε, φίλοι συμπολίτες, ας μην περιφερόμαστε -ειδήμονες και μη- από blog σε blog και από κανάλι σε κανάλι για να ρίχνουμε ψήφο εμπιστοσύνης στην πτώχευση/έξοδο από ΕΕ ή στην παραμονή στην ΕΕ, στο ένα οικονομικό μοντέλο ή στο άλλο. Ας αρχίσουμε να επιλέγουμε προσεκτικά την πολιτική ηγεσία που θα διαχειριστεί τα συμφέροντα της χώρας (γιατί φανταστείτε πχ τον Πάγκαλο και τον Καρατζαφέρη να διαχειρίζονται την ελληνική πτώχευση: αυτό και αν είναι σενάριο τρόμου...).
Από οικονομικές θεωρίες λοιπόν χορτάσαμε, γιατί είναι και η μόδα των ημερών... Ήρθε η ώρα να σωπάσουν οι οικονομολόγοι και οι ρήτορες ή οι παντός επιστητού γνωρίζοντες και αγορεύοντες, για να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι το πρόβλημά μας ΔΕΝ είναι οικονομικό: ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ. Και σε πολιτικά ζητήματα δεν έχουμε απλώς τη δυνατότητα να μετέχουμε όλοι, έχουμε την υποχρέωση να μετέχουμε, καθώς πολίτης και πολιτικός μετέχουν εξίσου στο ίδιο: στη διαχείριση της πόλεως (για να γίνω και λίγο αριστοτελική).
Για όλα αυτά λοιπόν είμαι εξαιρετικά καχύποπτη απέναντι στον συντάκτη του πονήματος...
(ιδού και ο εν λόγω σύνδεσμος: http://www.akous.
Ελευθερία Σιλιγκούνα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου