Σήψη και αδικία και στο ελληνικό ποδόσφαιρο

Όλοι είχαμε σοβαρές υπόνοιες για τα στημένα ματς στο ποδόσφαιρο. Όχι τώρα, αλλά τα τελευταία… 10-20-30 ίσως και 40 χρόνια! Πάντα ήταν ένας ο πολύ ευνοημένος στην μπάλα, κι ακολουθούσαν οι υπόλοιποι ‘μεγάλοι’ ευνοημένοι κι αυτοί σε βάρος των ‘μικρών’. Το πράμα ανέδυε μπόχα, με όλους τους ενόχους να εναλλάσσονται στο τιμόνι και το κράτος να παρακολουθεί αμέτοχο. Προφανώς...

γνώριζαν όλοι οι υπουργοί τι συνέβαινε χρόνια τώρα. Προφανώς βολεύονταν από την κατάσταση, παίρνοντας κι αυτοί… προμήθεια, έστω εκλογική. Και ξέρετε ποιοι ήταν οι μόνοι που τιμωρούνταν; Οι φίλαθλοι και οι οπαδοί. Οι πρώτοι γιατί γνώριζαν ότι δεν υπάρχει πάντα αξιοκρατία στο ματς ή το πρωτάθλημα, οι δεύτεροι γιατί αντιδρούσαν σ’ αυτό που ένιωθαν, έκαναν επεισόδια και έτρωγαν το ξύλο και τα δακρυγόνα.

Είδατε που φτάσαμε πάλι στον κοινό παρανομαστή της αδικίας; Σε ένα χώρο όπου όλοι είχαν μερίδιο ευθύνης στη σήψη (είτε λόγω συμμετοχής είτε λόγω αποσιώπησης), οι μόνοι που τιμωρούνταν ήταν οι θεατές στην κερκίδα. Ο απλός κόσμος. Κάτι σαν οι… μισθωτοί και οι συνταξιούχοι στο χώρο του ποδοσφαίρου!