Αγαπητέ Θόδωρε,Επειδή τις τελευταίες ημέρες έχει επαναληφθεί πολλές φορές το ότι ο Μίκης Θεοδωράκης έρχεται στη Νάουσα μετά από 50 χρόνια και τραγουδάει στη Νάουσα μετά από 50 χρόνια, προς αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, θα ήθελα να σκαλίσω τις μνήμες ημών των λίγο μεγαλύτερων και να θυμίσω ότι ο Μίκης στη Νάουσα ξαναήλθε τουλάχιστον άλλες τρεις φορές μέσα στη δεκαετία του 1970. Η πρώτη ήταν γύρω στα τέλη του 1975, εγώ ήμουν μικρό παιδί σε μια εκδήλωση που είχε γίνει στο Κιόσκι (γνωστό τότε ως καζίνο) στα πλαίσια μιας πολιτιστικής πρωτοβουλίας που είχε ξεκινήσει μεταπολιτευτικά. Ήμουν μικρό παιδί και είχα πάει στην εκδήλωση μαζί με τον πατέρα μου Νικόλαο Ταούλα, που ήταν πρόεδρος τότε του Ωδείου Νάουσας και δεν θα ξεχάσω χαρακτηριστικά ότι ο πατέρας μου είχε μιλήσει με το Μίκη, στο
περιθώριο της εκδήλωσης και αυτό που είχε μείνει στην παιδική μνήμη μου ήταν ότι ο Μίκης με είχε χαϊδέψει στα μαλλιά, όπως κάνουν οι μεγάλοι στα πιτσιρίκια. Αυτό μου έμεινε χαραγμένο στη μνήμη μου μιας και ο Μίκης αποτελούσε και τότε τεράστια προσωπικότητα και ήταν τύχη για εμένα που είχα κατορθώσει και στάθηκα έστω και για λίγο δίπλα του.
Προσπαθώντας να επιβεβαιώσω αυτό που γράφω παραπάνω, επικοινώνησα με τον τ. Δήμαρχο Νάουσας κ. Τάκη Βλάχο, που θυμόμουν ότι ήταν παρών στην εκδήλωση που προανέφερα και πράγματι ευγενέστατα προσφέρθηκε ο κ. Βλάχος να μου βάλει τις μνήμες μου στον ακριβή χρόνο τους, αφού ήμουν μικρό παιδί και φυσικό είναι ότι εγώ δεν θυμόμουν τέτοιες λεπτομέρειες. Ο κ. Βλάχος επιβεβαίωσε ότι την πρώτη φορά ήλθε ο Μίκης στη συγκέντρωση στο καζίνο στην εκδήλωση που τότε διοργάνωσε ο Δήμος Νάουσας για λογαριασμό του μεγάλου μουσικοσυνθέτη και μάλιστα θυμήθηκε ο κ. Βλάχος ότι το πιάνο ανήκε στο Ωδείο Νάουσας και το είχε πάρει δανεικό ο Δήμος για να τραγουδήσει ο Μίκης στην εκδήλωση. Ο κ. Βλάχος θυμήθηκε ότι ο Μίκης Θεοδωράκης είχε κάνει και συναυλία στη Νάουσα το 1978 και ήλθε και μια άλλη τρίτη φορά στο Δημαρχείο σε χρόνο μη ακριβώς προσδιορισμένο μέσα στη δεκαετία του 1970. Όλα αυτά από μνήμες του τ. Δήμαρχου, του οποίου ασφαλώς οι μνήμες δεν λαθεύουν.
Έτσι αυτή η μεγάλη προσωπικότητα έχει τιμήσει με την παρουσία της τη Νάουσα ουκ ολίγες φορές. Η σύνδεση του 1961 και της επίθεσης που είχε δεχθεί τότε, με το σήμερα, μπορεί να είναι συμβολική λόγω της 50ετούς χρονικής απόστασης, αλλά δεν πρέπει να είναι αποκλειστική, αφού είχαμε την τύχη οι λίγο μεγαλύτεροι να απολαύσουμε κι άλλες φορές αυτόν το Μεγάλο Άνθρωπο.
Με τιμή
Δημοσθένης Ν. Ταούλας
Δικηγόρος Παρ΄ Αρείω Πάγω
Αγαπητέ Δήμο πολύ ενδιαφέρον το σημείωμά σου. Ο Δημήτρης Βλάχος περιγράφει την επίσκεψη αυτή στο βιβλίο του «Η Αναφορά Μου» (εκδ. Ανάλεκτο, 2008). Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα:
ΑπάντησηΔιαγραφή"... Δεκατέσσερα χρόνια μετά την πρώτη μας συνάντηση, τον Οκτώβρη τού 1976, δέχθηκα ένα τηλεφώνημα στο δημαρχείο. Ήταν ο Μίκης, που εκείνη την εποχή ετοίμαζε μια πανελλήνια πολιτιστική κίνηση και ήθελε να περιοδεύσει σε «φίλια» εδάφη. «Βλάχο», μου λέει «θα έλθω στην Νάουσα για μια συναυλία. Θέλω ένα πιάνο και έναν χώρο ζεστό, όχι σε θέατρο». Εμένα δεν μου άρεσε η ιδέα, γιατί μόλις πριν έναν μήνα είχαμε εγκαινιάσει το Δημοτικό Θέατρό μας. Ο Μίκης επέμενε. Έτσι την καθορισμένη ημέρα κουβαλήσαμε ένα πιάνο τού ωδείου στο «Κιόσκι», το οποίο εκείνη την εποχή ήταν κλειστό. Τοποθετήσαμε και καμιά 300ριά καθίσματα γύρω από το πιάνο και περιμέναμε τον Μίκη, με αγωνία. Πλησίαζε η ώρα τού ρεσιτάλ και η αίθουσα ήταν άδεια. Έμεινα έκπληκτος. Δεν ήταν δυνατόν να μην έλθει κόσμος στον Μίκη, σκέφθηκα, και μάλιστα χωρίς εισιτήριο. Ο Μίκης ίδρωνε και ξαναΐδρωνε και δεν πίστευε στα μάτια του. Κάτι συμβαίνει, σκέφθηκα. Όταν πήγαινα στο «Κιόσκι» πήρε το μάτι μου μερικούς Κνίτες να βρίσκονται γύρω από το κέντρο, αλλά δεν έδωσα σημασία. Θα περιμένουν για το ρεσιτάλ, σκέφθηκα τότε. Τώρα όμως τα πράγματα άλλαζαν. Ο Μίκης εκείνη την εποχή συμπορευόταν με το Κ.Κ.Ε. Εσωτ., το οποίο βρισκόταν στα μαχαίρια με το Κ.Κ.Ε. Βγήκα λοιπόν από το «Κιόσκι» να δω τι γίνεται. Βλέπω μια παρέα συμπολιτών να φεύγουν προς την έξοδο του πάρκου. Τους προλαβαίνω και μου λένε: «γιατί δήμαρχε ματαιώσατε την συναυλία;», τρελάθηκα. Ποιός σας το είπε, τους ρωτάω και μου δείχνουν δυο Κνίτες, που εκείνη την στιγμή προσπαθούσαν να κρυφθούν πίσω από έναν πλάτανο. Τρέχω γύρω από το κέντρο και βλέπω να είναι ακροβολισμένοι καμιά 20ριά Κνίτες. Είχαν σταλεί με στόχο να μποϋκοτάρουν την συναυλία τού Μίκη. Ντράπηκαν που τους ανακάλυψα. Εξ άλλου ήταν παιδιά που είχαν συμπαραταχθεί μαζί μας στις εκλογές. Έφυγαν και σε λίγα λεπτά το «Κιόσκι» ήταν κατάμεστο. Ο Μίκης επέμενε να μάθει τι συνέβη. Προσπάθησα να τον παραπλανήσω, αλλά στο τέλος αναγκάσθηκα να του πω την αλήθεια. Οπότε αυτός άστραψε και βρόντησε κατά του Κ.Κ.Ε. και της Κ.Ν.Ε. Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Πριν αρχίσει το τραγούδι, εξαπέλυσε τους κεραυνούς του.
Το ρεσιτάλ ήταν μια μαγεία. Πάνω από δυο ώρες ο Μίκης έπαιζε, τραγουδούσε και μιλούσε. Για πολιτισμό, για οράματα, για την δημοκρατία. Συνεχίσαμε στο τουριστικό περίπτερο του Αγίου Νικολάου, γλέντι μέχρι πρωίας..."
Να σαι καλά Άκι για το σχόλιό σου. Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Βλάχος χθες μου μίλησε για Οκτώβριο του 1975, αλλά λίγη σημασία έχει αυτό. Το γεγονός μετράει που είναι χαραγμένο με αδρές γραμμές στη μνήμη μου. Εξαιρετική η διήγηση του τ. Δήμαρχου, μας μεταφέρει και το κλίμα της εποχής, που οι μικρότεροι δεν το γνωρίζουν.
ΑπάντησηΔιαγραφή