Οι καλά σχεδιασμένες ανατροπές στο εισόδημα μας και στις λαϊκές κατακτήσεις γενικότερα, με αφορμή την κρίση, άλλαξαν ουσιαστικά τη ζωή μας. Τα σχέδια μας ανατράπηκαν, οι διέξοδοι στένεψαν, τα ονειρά μας διακόπηκαν βίαια. Μεγάλη είναι η απελπισία αλλά και η αγανάκτηση που διακατέχει, εδώ και καιρό, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των πολιτών της χώρας μας. Η μόνη υπολογίσιμη αξία, αλλά και ο μοναδικός στόχος όσων σχεδιάζουν την πορεία της οικονομίας, είναι το κέρδος. Τα πάντα πουλιούνται και τα πάντα αγοράζονται. Έννοιες όπως εργασία, αξιοπρέπεια, συνέπεια λόγων και
έργων, εντιμότητα, μόρφωση,
εθνικός πλούτος, πατριωτισμός, πατρίδα,
εθνική ανεξαρτησία και άλλες,
θεωρούνται πλέον από αυτούς που κυβερνούν έννοιες μιας άλλης εποχής. Αυτοί δε, που
έχουν την απόλυτη ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση, κάνουν το παν για να συσκοτίσουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Κάνουν το παν για να αποσείσουν τις ευθύνες
τους και να τις φορτώσουν στους εργαζόμενους και στη συνέχεια με απύθμενο θράσος
στο όνομα τώρα πλέον της κρίσης, να συνεχίσουν με μεγαλύτερη ένταση την ίδια πολιτική. Πολιτική,
η οποία
με μαθηματική ακρίβεια μας οδηγεί σε συνθήκες σύγχρονης σκλαβιάς.
Οι κυβερνώντες, για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, το πρώτο που έκαναν ήταν να επιρρίψουν τις ευθύνες στους εργαζόμενους, γιατί, όπως είπαν, είχαν υψηλούς(!), μισθούς, ξόδευαν πολλά(!) και αυτό είχε σαν συνέπεια… να διογκώνονται τα χρέη των κρατικών ταμείων. Μάλιστα ζήτησαν να αλλάξουν οι εργαζόμενοι νοοτροπία, να περιορίσουν τις απαιτήσεις τους και να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, ώστε η οικονομία μας να γίνει ανταγωνιστική, εννοώντας, χωρίς να το κατονομάζουν ανταγωνιστική σε σχέση με εκείνες τις χώρες των οποίων οι μισθοί δεν ξεπερνούν τα 300 ευρώ(!)
Η απάντηση ότι οι ευθύνη δεν ανήκει στους εργαζόμενους και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά και οι έχοντες την πολιτική εξουσία, προκύπτει από μία μικρή αναδρομή, τουλάχιστον στα τελευταία 25 χρόνια, όπου διαρκώς περνούσαμε από τούνελ σε λιτότητες και από λιτότητες σε τούνελ. Και μάλιστα, είναι γνωστό αυτό, ότι ένα πολύ υψηλό ποσοστό, πάνω του 20% του πληθυσμού, είχε… εισοδήματα πολύ κάτω του ορίου της επίσημης φτώχειας! Αυτός ήταν και ο λόγος που οι κυβερνήσεις, προκειμένου να κάμψουν τις λαϊκές αντιδράσεις, υπόσχονταν για το μέλλον φώς στο τούνελ, υπόσχονταν ότι οι θυσίες τους από τις συνεχείς λιτότητες θα έπιαναν τόπο. Έτσι παραπλανούσαν συνειδητά τους εργαζόμενους, ενώ αυτές ανεμπόδιστες στην ουσία, συνεπικουρούμενες και από τον εργοδοτικό και κυβερνητικό «συνδικαλισμό», ακολουθούσαν τον δρόμο που ήδη είχε χαραχτεί από τους οικονομικά ισχυρούς και που οδηγούσε τα πράγματα στο σημερινό για τους εργαζόμενους αδιέξοδο.
Τα όποια παραδείγματα χρησιμοποιούσαν και χρησιμοποιούν για πραγματικά υψηλούς μισθούς, που οι ίδιοι τους έδωσαν, αφορούν μια μικρή μερίδα διευθυντικών στελεχών, στελεχών που τους είναι απαραίτητα για την υλοποίηση της πολιτικής τους. Είναι γεγονός ότι οι εκάστοτε εξουσίες στους άμεσους συνεργάτες τους εξασφάλιζαν και συνεχίζουν να εξασφαλίζουν αδρές αμοιβές. Αυτό δεν είναι τυχαίο, αλλά δεν αφορά στο ελάχιστο την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων. Εκμεταλλευόμενη η κυβέρνηση ανάλογα παραδείγματα γενικεύει βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι εργαζόμενους και διευθυντικά στελέχη. Τα ΜΜΕ και οι «έγκριτοι δημοσιογράφοι» στη συνέχεια αναλαμβάνουν να πείσουν το λαό ότι οι υψηλές αμοιβές αφορούν ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των εργαζόμενων και όχι ελάχιστα υψηλόβαθμα στελέχη. Έτσι με αυτήν την τακτική πετυχαίνουν ταυτόχρονα δύο στόχους, αφ ενός τους καθιστούν τους εργαζόμενους υπεύθυνους για τα άδεια ταμεία και το χρέος της χώρας, αφ’ ετέρου δημιουργούν αντιπαραθέσεις μεταξύ τους, αποπροσανατολιζοντάς τους από το στόχο και τις αιτίες που γενούν αυτά τα προβλήματα, συσκοτίζοντας έτσι τη σκληρή πραγματικότητα.
Ένα άλλο «επιχείρημα» που χρησιμοποιούν οι κυβερνώντες και οι συνεργοί τους, για να δικαιολογήσουν την σημερινή κατάσταση, είναι το φαινόμενο της υπερκατανάλωσης χρημάτων, που προέρχονταν από τραπεζικό δανεισμό. Είναι γεγονός ότι οι τράπεζες, που ασύδοτα λειτουργούν, έδιναν και συνεχίζουν να δίνουν δάνεια σε καταναλωτές με τοκογλυφικά επιτόκια, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν και για την αγορά αγαθών, που δεν ήταν απαραίτητα για τις ανάγκες τους. Όμως η κατανάλωση που προέρχονταν από δανεισμό, έστω και αλόγιστο σε κάποιες περιπτώσεις, δεν έχει καμία σχέση με το έλλειμμα στα έσοδα των κρατικών ταμείων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι μεν τράπεζες εξασφάλιζαν υψηλά κέρδη, μιλάμε για εκατομμύρια ευρώ κάθε μέρα, τα δε δημόσια ταμεία, εξ αιτίας του φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ), αλλά και άλλων φόρων λόγω της κατανάλωσης, περισσότερες εισπράξεις. Αυτή η κατανάλωση, η οποία αποκλειστικά επιβάρυνε την τσέπη του καταναλωτή, είχε και σαν θετικό αποτέλεσμα να κρατά πολλές μικρές επιχειρήσεις «ζωντανές» και να υπάρχει δουλειά για πολλούς εργαζόμενους. Τώρα, αν ένα μέρος των δανειοληπτών δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που αναλάμβανε απέναντι στις τράπεζες, υπήρχε έτοιμο το νομικό πλαίσιο και η τράπεζα με μεγάλη ευκολία και άνεση έβγαζε σε πλειστηριασμό ό,τι είχε και δεν είχε ο «οφειλέτης» και του το έπαιρνε! Τα ιλιγγιώδη κέρδη των τραπεζών αποδεικνύουν περίτρανα ότι οι τράπεζες, είτε έτσι είτε αλλιώς, πάντα κέρδιζαν.
Αυτή η κατευθυνόμενη άποψη είχε αποδέκτες. Είναι αρκετοί οι εργαζόμενοι, που, αν και ποτέ δεν είχαν έστω και μια μικρή σχετική οικονομική άνεση, τους δημιουργήθηκε η αίσθηση της συνυπευθυνότητας για το τεράστιο δημόσιο χρέος! Έτσι πολλοί από αυτούς, που ποτέ δεν είχαν και δεν έχουν καμία ευθύνη για τα οικονομικά του κράτους και το χρέος που «έχουμε» σαν χώρα, αισθάνθηκαν την υποχρέωση για την αποπληρωμή του! Και εκεί στόχευε και η θρασύτατη δήλωση του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης «όλοι μαζί τα φάγαμε». Και βέβαια, αν όλοι είναι ένοχοι, είναι φυσικό ότι δεν χρειάζεται να ψάχνουμε για τον ένοχο!
Όμως τα στοιχεία είναι αμείλικτα, στοιχεία που αποδεικνύουν, ακόμη και σε περίοδο κρίσης του καπιταλισμού την υψηλή κερδοφορία τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων. Ο πίνακας που ακολουθεί αποδεικνύει του λόγου το αληθές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου