Εμείς επιμένουμε. ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να διασφαλίσουμε τα νερά μας και μέσα από αυτά την παραγωγή μας. Δεν είμαστε εδώ για πάρτη μας. ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να αφήσουμε μια παρακαταθήκη στα παιδιά μας. ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να αξιοποιήσουμε τα περισσότερα χρήματα των προϋπολογισμών μας σε χρήσιμα έργα πνοής και ανάπτυξης. ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να σεβαστούμε με τον τρόπο αυτό το δημόσιο χρήμα. Αυτές είναι οι πραγματικές ΟΦΕΙΛΕΣ μας...
Και επειδή πολύ λίγοι απέμειναν να μιλούν στην περιοχή μας για ΦΡΑΓΜΑΤΑ και ΛΙΜΝΟΔΕΞΑΜΕΝΕΣ, παρουσιάζουμε ένα κείμενο για το φράγμα Hoover στις ΗΠΑ (κατασκευάστηκε το 1935), μήπως και αρχίσουμε να αλλάζουμε την ατζέντα των αναγκών μας.
Το φράγμα Hoover
Το 1994 το σύνολο της Αμερικανικής κοινωνίας των Πολιτικών Μηχανικών ονόμασαν φράγμα Hoover ένα εθνικό ιστορικό ορόσημο των πολιτικών μηχανικών- "ένα από τα εφτά σύγχρονα θαύματα των πολιτικών μηχανικών Αμερικής". Το φράγμα Hoover (που ονομαζόταν φράγμα Boulder μέχρι το 1947) ήταν το καλύτερο φράγμα της εποχής του.
Για χιλιάδες χρόνια, ο ποταμός Colorado ακολουθούσε την πορεία του από τα Βραχώδη Όρη μέχρι τον κόλπο της Καλιφόρνια, μια απόσταση 2250 km. Η ύπαρξη της ζωής γύρω από τη διαδρομή του ποταμού εξαρτιόταν από τα νερά του αλλά θα εξανάγκαζε το αντίτιμο για αντάλλαγμα. Κάθε άνοιξη και στις αρχές του καλοκαιριού, καθώς έλιωνε το χιόνι, η κύρια πηγή του Colorado, προκαλούσε καταστροφικές πλημμύρες στις χαμηλότερες περιοχές, καταστρέφοντας τις ζωές, τις συγκομιδές και τις περιουσίες. Κατόπιν μετά το καλοκαίρι και τις αρχές του φθινοπώρου, ο ποταμός θα ξέραινε σε μερικά σημεία. Ο ποταμός έπρεπε να εξημερωθεί για να βελτιώσει και να σταθεροποιήσει τη ζωή γύρω του.
Το 1920, οι αρχές συνειδητοποίησαν ότι το να δαμάσουν τον ποταμό θα τους έδινε και άλλα οφέλη εκτός από τον έλεγχο των πλημμύρων, για παράδειγμα τη σταθεροποίηση της παροχής του φρέσκου νερού, άρδευση για τη δημιουργία καλλιεργήσιμων εδαφών, υδροηλεκτρική ενέργεια και δημόσια αναψυχή.
Όταν φάνταζε ακόμα ένα μακρινό όνειρο, η διαδικασία άρχισε στην πραγματικότητα το 1922 με την υπογραφή του Συμβολαίου του Ποταμού Colorado. Αυτό παρείχε ίση και δίκαιη κατανομή του νερού του ποταμού στις εφτά πολιτείες κατά μήκος των πρανών της κοίτης και οδήγησε το 1928 την Πράξη Προγράμματος του Κογκρέσου του φαραγγιού Boulder να εγκρίνει την κατασκευή ενός φράγματος στο Μαύρο φαράγγι, ανάμεσα στην Αριζόνα και στη Νεβάδα.
Για χιλιάδες χρόνια, ο ποταμός Colorado ακολουθούσε την πορεία του από τα Βραχώδη Όρη μέχρι τον κόλπο της Καλιφόρνια, μια απόσταση 2250 km. Η ύπαρξη της ζωής γύρω από τη διαδρομή του ποταμού εξαρτιόταν από τα νερά του αλλά θα εξανάγκαζε το αντίτιμο για αντάλλαγμα. Κάθε άνοιξη και στις αρχές του καλοκαιριού, καθώς έλιωνε το χιόνι, η κύρια πηγή του Colorado, προκαλούσε καταστροφικές πλημμύρες στις χαμηλότερες περιοχές, καταστρέφοντας τις ζωές, τις συγκομιδές και τις περιουσίες. Κατόπιν μετά το καλοκαίρι και τις αρχές του φθινοπώρου, ο ποταμός θα ξέραινε σε μερικά σημεία. Ο ποταμός έπρεπε να εξημερωθεί για να βελτιώσει και να σταθεροποιήσει τη ζωή γύρω του.
Το 1920, οι αρχές συνειδητοποίησαν ότι το να δαμάσουν τον ποταμό θα τους έδινε και άλλα οφέλη εκτός από τον έλεγχο των πλημμύρων, για παράδειγμα τη σταθεροποίηση της παροχής του φρέσκου νερού, άρδευση για τη δημιουργία καλλιεργήσιμων εδαφών, υδροηλεκτρική ενέργεια και δημόσια αναψυχή.
Όταν φάνταζε ακόμα ένα μακρινό όνειρο, η διαδικασία άρχισε στην πραγματικότητα το 1922 με την υπογραφή του Συμβολαίου του Ποταμού Colorado. Αυτό παρείχε ίση και δίκαιη κατανομή του νερού του ποταμού στις εφτά πολιτείες κατά μήκος των πρανών της κοίτης και οδήγησε το 1928 την Πράξη Προγράμματος του Κογκρέσου του φαραγγιού Boulder να εγκρίνει την κατασκευή ενός φράγματος στο Μαύρο φαράγγι, ανάμεσα στην Αριζόνα και στη Νεβάδα.
Κατασκευάζοντας το φράγμα
Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1931. Μια κοινοπραξία κατασκευαστών "οι 6 εταιρίες", συνεργάστηκαν σε μια κοινή προσπάθεια για να κατασκευάσουν το φράγμα. Ξεκίνησαν με την ανατίναξη και δημιουργία σηράγγων μέσω των βραχωδών τοίχων του φαραγγιού. Στη συνέχεια χτίστηκαν φράγματα κιβωτίων στο πάνω και στο κάτω μέρος της τοποθεσίας του φράγματος έτσι ώστε να εκτραπούν τα νερά μέσω των σηράγγων. Έτσι μπορούσαν να αρχίσουν οι εργασίες πλέον για το φράγμα σε στεγνό περιβάλλον. Παρά τις προσωρινές διακοπές και το σχετικά μεγάλο αριθμό ατυχημάτων και απωλειών το πρόγραμμα συνεχίστηκε γρήγορα και ολοκληρώθηκε το 1935.
Οφέλη από το φράγμα
Το νέο κέντρο επισκεπτών παρέχει τέλεια θέα της δυναμικής παρουσίας του προγράμματος, καθώς εκπληρώνει τον πολυδιάστατο ρόλο του. Άρδευση παραπάνω από 1 εκατομμύριο στρέμματα μιας περιοχής που ήταν κάποτε χέρσα και ξερή στη νοτιοδυτική Αμερική (και στο Μεξικό), δημιούργησε κάποιες από τις πιο πλούσιες περιοχές συγκομιδής της Αμερικής παράγοντας εκατομμύρια δολάρια για την τοπική οικονομία.
Μια αξιόπιστη, καθαρή παροχή φρέσκου νερού συναντάει τις πάντα αυξανόμενες εσωτερικές και εμπορικές ανάγκες των περισσότερων από 20 εκατομμύρια κατοίκων που ζουν και εργάζονται στην περιοχή που εξυπηρετείται. Επίσης αξιόπιστος υδροηλεκτρισμός χαμηλού κόστους τροφοδοτεί την περιοχή της Αριζόνας, Καλιφόρνιας και Νεβάδας. Ο σταθμός παράγει ετησίως ώρες πάνω από 4 δισεκατομμυρίων κιλοβάτ, αρκετά για να εξυπηρετήσουν τις εσωτερικές και εμπορικές ανάγκες 1,3 εκατομμυρίων ανθρώπων. Τέλος η κωπηλασία, η κολύμβηση, η κατασκήνωση, το θαλάσσιο σκι και το ψάρεμα στη λίμνη στις μικρότερες λίμνες του υδροκρίτη δημιουργούν μια περιοχή ανάπτυξης κατά τη διάρκεια όλης της χρονιάς για παραπάνω από 9 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως, που αντιμετωπίζονται από την Υπηρεσία του Εθνικού Πάρκου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Μια αξιόπιστη, καθαρή παροχή φρέσκου νερού συναντάει τις πάντα αυξανόμενες εσωτερικές και εμπορικές ανάγκες των περισσότερων από 20 εκατομμύρια κατοίκων που ζουν και εργάζονται στην περιοχή που εξυπηρετείται. Επίσης αξιόπιστος υδροηλεκτρισμός χαμηλού κόστους τροφοδοτεί την περιοχή της Αριζόνας, Καλιφόρνιας και Νεβάδας. Ο σταθμός παράγει ετησίως ώρες πάνω από 4 δισεκατομμυρίων κιλοβάτ, αρκετά για να εξυπηρετήσουν τις εσωτερικές και εμπορικές ανάγκες 1,3 εκατομμυρίων ανθρώπων. Τέλος η κωπηλασία, η κολύμβηση, η κατασκήνωση, το θαλάσσιο σκι και το ψάρεμα στη λίμνη στις μικρότερες λίμνες του υδροκρίτη δημιουργούν μια περιοχή ανάπτυξης κατά τη διάρκεια όλης της χρονιάς για παραπάνω από 9 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως, που αντιμετωπίζονται από την Υπηρεσία του Εθνικού Πάρκου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το συνολικό πρόγραμμα κόστισε από την έναρξή του 165 εκατομμύρια δολάρια.
Τα μεγέθη είναι τεράστια. Αλλά εμείς εδώ δεν μιλάμε για τόσο μεγάλο έργο. Ωστόσο, αν και πολύ μικρότερο, τα οφέλη του είναι εφάμιλλα.
ΚΑΝΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΡΕ ΘΟΔΩΡΕ
ΑπάντησηΔιαγραφήΦΡΑΓΜΑΤΑ.
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΚΑΘΟΝΤΑΙ Η ΓΚΛΟΜΠΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΙΑΣΙΑΚΙ ΑΝΑΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΑ.
Στην Ελλάδα έχουν αντίθετη γνώμη πολλοί. Οι "οικολόγοι" η WWF, και άλλοι πολλοί. Δες τι γίνεται με τον Αχελώο. Δισεκατομμύρια ξοδεύτηκαν αλλά κάποιοι έχουν την γνώμη οτι το νερό πρέπει να χύνεται ανεμπόδιστα στη θάλασσα.....
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο για την εκτροπή μέρους στην Θεσσαλία που θα άλλαζε την φυσιογνωμία της αγροτικής παραγωγής στην Ελλάδα τη θεωρούν τουλαχιστον έγλημα καθοσιόσεως.