Κι όταν φύγουμε, τη νοσταλγούμε. Θέλουμε πίσω το πράσινό της, που όπου κι αν πάμε, δεν το βρίσκουμε.
Θέλουμε πίσω τα νερά της, τα φρούτα, το
κρασί της, την αρχιτεκτονική, τα πάρκα και τα στενά σοκάκια της που κρύβουν ένα παρελθόν τόσο ένδοξο κι ιστορικό.
Κάνεις μια βόλτα από τον Κοπανό ως το Πανεπιστήμιο και γεμίζει το μυαλό σου με εικόνες και μυρωδιές από ανθισμένες ροδακινιές και αμπελώνες.
Ανεβαίνεις στον Άγιο Νικόλα και μαγεύσεσαι από τα γάργαρα νερά, τους καταρράκτες, τα πανύψηλα πλατάνια, τις μηλιές και τις κερασιές των αγροτών μας.
Συνεχίζεις για Πηγάδια και νιώθεις πως βρίσκεσαι στον Παράδεισο, μέσα σε λιβάδια πράσινα, ολάνθιστα, γεμάτα μαργαρίτες...
Μας κατηγορούν οτι είμαστε τοπικιστές οι Ναουσαίοι.
Είναι αλήθεια. Και όταν έχεις ζήσει σ'αυτό τον τόπο, ξέρεις και το λόγο..
Καταπληκτικό άρθρο !! Ήταν λες και έλεγε ότι ήθελα να πω !! Και ναι ίσως και εγώ να είμαι τοπικιστής, αλλά όταν έχεις ζήσει σε αυτόν τον επίγειο παράδεισο την ΝΆΟΥΣΑ δεν μπορείς ποτέ να την βγάλεις από το μυαλό σου και να μην την νοσταλγείς !!! Μπράβο.
ΑπάντησηΔιαγραφήτοπικιστης ειναι αυτός που νομίζει οτι η πολη του ειναι ωραιότερη απο τη Νάουσα
ΑπάντησηΔιαγραφή