«Όταν μπει σε κίνηση η βλακεία, ποιος μπορεί να την σταματήσει;»

Κατ' αρχάς θέλω να ευχηθώ σε όλους «Χριστός ανέστη» και «Χρόνια πολλά με υγεία και ευτυχία στις ζωές μας». Αν και κάπως καθυστερημένα, θα ήθελα να παραθέσω κάποιες προσωπικές εκτιμήσεις σχετικά με το άρθρο της Νικολαΐδου Ελένης (ιστορικός, συντονίστρια του εκπαιδευτικού ενημερωτικού δικτύου http://www.facebook.com/l/70c12UhgjreXhrQApXzwBOAC11w/alfavita.gr) στην εφημερίδα «Το Βήμα» στις 12/04/2011 με τίτλο «Τι θα έλεγε ο Πλάτωνας για τα greeklish;».
Το ερώτημα που πρέπει να μας απασχολεί καθώς μελετάμε το συγκεκριμένο θέμα, είναι το εξής: Η ιστορική ορθογραφία είναι ένα
ιδεολόγημα κάποιων διανοούμενων, που διαθέτουν εθνικιστικές εμμονές γλωσσικού τύπου; Δεδομένου του ότι αρκετοί υιοθετούν τη φωνητική ορθογραφία και μάλιστα κάνοντας χρήση του λατινικού αλφαβήτου (Greeklish), θα μπορούσε να είναι μια λύση στις ορθογραφικές δυσκολίες και να καθιστά την ελληνική γλώσσα πιο προσιτή στους ξένους λαούς; Δηλαδή, γιατί να μην γράφουμε πχ. ίπαρξι ή iparksi αντί για ύπαρξη; Το ένα /i/ δεν μας φτάνει; Γιατί να παιδευόμαστε;
Σε αντίθεση με άλλες χώρες ( όπως πχ. Αγγλία, Κίνα, Αυστραλία, Ιαπωνία) που η γλωσσική τους δομή παρουσιάζει περισσότερες ανωμαλίες και παρ’όλ’ αυτά δεν προχώρησαν στην υιοθέτηση της φωνητικής ορθογραφίας, η Ελλάδα θέλει να «πρωτοστατήσει» στο να αποκλειστούν οι Έλληνες από την πρόσβαση στο διαχρονικό γίγνεσθαι της γλώσσας τους και να σπάσει έτσι η συνέχεια δυο χιλιάδων χρόνων της ελληνικής γραφής.
Ας μην ξεχνάμε ότι ιστορική ορθογραφία σημαίνει παράσταση της ετυμολογικής προέλευσης κάθε λέξης και προσδιορίζεται όχι μόνο η βασική σημασία της αλλά και η σχέση της με άλλες λέξεις που ανήκουν στην ίδια ετυμολογική οικογένεια. Παραδείγματος χάριν, γράφοντας κάποιος τη λεξη φίλος, το ι και το λ συνδέει τη λέξη φίλος με λέξεις όπως φιλικός, συμφιλιώνω κ.α., ενώ η λέξη φύλο συνδέεται μέσω του υ και του λ με λέξεις όπως φυλή, φυλετικός κ.α.
Επιπλέον, πρέπει να γίνει σαφές ότι σε καμιά περίπτωση ο γραπτός λόγος δεν είναι κατώτερος του προφορικού, όπως υποστηρίζουν νεωτερικοί γλωσσολόγοι επηρεασμένοι από τον Ψυχάρη. Η γραφή αποτελεί κινητήριο μοχλό για την ανάπτυξη ενός πολιτισμού. Δεν πρέπει να λησμονείται ότι πολιτισμοί όπως ο ελληνικός αλλα και ο ινδικός και ο κινεζικός, δεν γνώρισαν απλά τη γραφή αλλά στηρίχθηκαν στη γραφή για να αναπτυχθούν και μάλιστα σώθηκαν και διαδόθηκαν δια της γραφής. Καμιά επιστήμη και λογοτεχνία δε δύναται να επιβιώσει δίχως την γραφή.
Δυστυχώς, το χειρότερο είναι ότι οι ίδιοι οι Έλληνες επιστήμονες συμβάλλουν σ’ αυτήν την αθλιότητα. Γνωστά ονόματα, οργανικά διανοούμενοι (Ρεπούσης, Δραγώνα, Φραγκουδάκη, Βερέμης και πολλοί άλλοι) αποδομούν ιστορικές συνειδήσεις και διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα στις συνειδήσεις των παιδιών. Όπως και νά ‘χει, αυτό δεν θα περάσει.
Όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τέτοιου είδους φαινόμενα, αρκεί να θυμόμαστε ότι τα όρια της γλώσσας μας είναι τα όρια της σκέψης μας και ότι η βλακεία με προσπάθεια μπορεί να περιοριστεί.

Μπαξεβάνος Ιωάννης
Φοιτητής του Τμήματος Φιλολογίας στο Α.Π.Θ.