Βιβλικές φυσικές καταστροφές συμβαίνουν κάθε τόσο σε διάφορα σημεία του πλανήτη μας, από πλημμύρες, κατολισθήσεις και πυρκαγιές. Την περασμένη εβδομάδα πνίγηκε μια έκταση όση η Ελλάδα, στην Αυστραλία, μέσα στο νερό και τη λάσπη, όπως και στην Βραζιλία με εκατοντάδες νεκρούς. Χιλιάδες σπίτια, αυτοκίνητα, καλλιέργειες και έργα πολιτισμού καταστράφηκαν από τα έντονα καιρικά και χειμερινά φαινόμενα. Το καλοκαίρι στη Ρωσία οι πυρκαγιές είχαν πνίξει τη Μόσχα με τοξικά αέρια.Η φύση εκδικήθηκε αργά μεν αλλά σταθερά για μια
ακόμη φορά την αποδάσωση, την αποψίλωση των δασών, τη μπάζωση και δόμηση των ρεμάτων που μαζί με τις πυρκαγιές των δασών αποτελούν τις κύριες αιτίες των φαινομένων αυτών. Το 70% των τροπικών δασών του Αμαζονίου στην Βραζιλία έχει αποδασωθεί για αγροτικές καλλιέργειες και οικιστική ανάπτυξη. Είναι λοιπόν οι προστάτες της πόλης μας και φυσικά θα μπορούσαν να είναι και οι καταστροφείς αυτής. Αναφέρομαι βεβαίως για την τεράστια προστατευτική αξία που έχουν για την Νάουσα, τα δάση που βρίσκονται ακριβώς πάνω από αυτήν, δηλαδή αυτό του Αγίου Νικολάου και του Προφήτη Ηλία με τους Αγίους Ταξιάρχες όπου μόνασε και ασκήτεψε και ο Πολιούχος της πόλης Όσιος Θεοφάνης. Και ακριβώς πάνω από αυτά, το μεγάλο δάσος Σελίου, το δάσος Άνω Σελίου, ο βοσκότοπος και το δάσος Τσανακτσή και οι Αλπικοί βοσκότοποι Κουζλούκι, Ματοτσαϊρο και Σαμπανίτσα προς Κοζάνη και Πτολεμαΐδα μεριά. Όλα αυτά μαζί αποτελούν ένα προστατευτικό μανδύα και ταυτόχρονα τον υδροφόρο ορίζοντα επιφάνειας 200.000 στρεμμάτων που θεωρώ απαραίτητα για την επιβίωση και το μέλλον της πόλης.
Η Νάουσα είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις εκτάσεις αυτές αρκεί να θυμηθεί κανείς τη μεγάλη πυρκαγιά του δάσους Σελίου το 1993 που η πόλη είχε γεμίσει με στάχτες και αποκαΐδια και ένα τοξικό νέφος είχε απλωθεί πάνω από αυτήν ευτυχώς για λίγο, επειδή η φωτιά είχε πάρει κατεύθυνση λόγω των ανέμων προς τα ψηλά.
Έτσι σκέπτομαι πόσο σοφά έπραξαν οι διοικούντες του Δήμου το 1924 όταν κατάφεραν την απαλλοτρίωση μέρους του δάσους «μέρας Σελίου» υπέρ του Δήμου Νάουσας έκτασης 14.000 στρεμμάτων, το λεγόμενο παλαιό Δημοτικό δάσος ή δάσος Αγίου Νικολάου, από τον Άγιο της περιοχής. Όπως και το 1928 όταν κατάφεραν να του παραχωρηθεί έκταση δάσους 3200 στρεμμάτων από το Δημόσιο για προστασία των πηγών και του τοπίου του Αγίου Νικολάου το λεγόμενο δάσος Προφήτη Ηλία από το ομώνυμο εξωκκλήσι.
Φυσικά ακόμη σοφότερη σκέψη θα ήταν και η απόκτηση των δασών Άνω και Κάτω Σελίου, του βοσκότοπου και του δάσους Τσανακτσή, τα οποία μαζί με τους Αλπικούς βοσκότοπους προς Κοζάνη και Πτολεμαΐδα, αποτελούν τη συλλεκτήριο λεκάνη των υδάτων και ταυτόχρονα τον υδροφόρο ορίζοντα, τα οποία με υπόγειες διαδρομές και καταβολές καταλήγουν στις πηγές του Αγίου Νικολάου και στα νερά της Αράπιτσας.
Η αποψίλωση των δασών αυτών που είναι Δημοτικά, ιδιωτικά και Δημόσια είναι εγκληματική πράξη για την πόλη και τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται και γι’ αυτό ο Δήμος πρέπει να επεμβαίνει και να αποτρέπει τέτοιου είδους υλοτομίες.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι στα παραπάνω βουνά δεν βλέπει παρά μόνο Ναουσαίους για ημερήσιες εκδρομές, διημερεύσεις για κυνήγι, να μαζέψουν μανιτάρια, σαλέπι, τσάι και είναι οι πρώτοι που τρέχουν να σβήσουν τυχόν φωτιές.
Ακόμη και σήμερα θα μπορούσε ο Δήμος να ζητήσει την παραχώρηση του δάσους και του βοσκοτόπου Τσανακτσή από το Δημόσιο που είναι ιδιοκτήτης της ζωτικής σημασίας για την προστασία και το μέλλον της πόλης.
Αντ’ αυτού παρατηρεί κανείς από τη μεριά του Δήμου Βέροιας να εντάσσει στο πρόγραμμά της, την ασφαλτόστρωση του δρόμου Σέλι – Άνω Σέλι προϋπολογισμού αρκετών εκατομμυρίων ευρώ, να παίρνει τα νερά από το δάσος Άνω Σελίου τα οποία εμπλουτίζουν τις πηγές του Αγίου Νικολάου, για να υδροδοτήσει το Σέλι σαν να είναι δικό της χωριό. Τριάντα χρόνια αγωνίζονται οι άνθρωποι του Άνω Σελίου να αναγνωρίσουν το χωριό τους, που καταστράφηκε το 1908 από τους Κομιτατζήδες και το 1945 από τους Γερμανούς, ως προϋφιστάμενο του 1923, όπως έγινε με εκατοντάδες χωριά σ’ όλη την Ελλάδα. Μια αναγνώριση που και πρόσφατα έχει παραπεμφθεί «εις τας Ελληνικάς Καλενδας».
Γνωρίζω ότι ο Δήμαρχος προσπάθησε για το Άνω Σέλι αλλού όμως σκάλωσε η αναγνώριση, το ενδιαφέρον του μάλιστα για την περιοχή ξεκινάει από παλαιά όταν ξεκινούσε την πολιτική του σταδιοδρομία. Διαβάστε παρακάτω τι έγραφε σ’ ένα άρθρο του το 1995 αυτολεξεί «Τεράστια σημασία θα έχει ένας τέτοιος δρόμος και για το Άνω Σέλι το οποίο κατά την άποψη μου μέχρι σήμερα «αδικήθηκε» από τη Νάουσα και με μια εύκολη πρόσβαση προς αυτό μπορεί να αποτελέσει πόλο έλξης για τους φίλους του βουνού και ένα πρώτης τάξεως τουριστικό θέρετρο. Πιστεύω ότι ανεξάρτητα από το πότε μπορεί να κατασκευασθεί αυτός ο δρόμος, άμεσα πρέπει να μελετηθούν τρόποι αξιοποίησης του Άνω Σελίου.
Χωρίς λοιπόν την ποικιλία των δασοπονικών ειδών των δασών αυτών που σχηματίζουν αμιγείς και μικτές συστάδες Μαύρης Πεύκης, Οξυάς, Δρυός, Καστανιάς, Φλαμουριάς, Ελάτης, την υποβλάστηση και την παρεδαφιαία βλάστηση, το είδος των υλοτομιών, το ανάγλυφο του εδάφους και το ίδιο το δασικό έδαφος, το είδος και τη δομή των πετρωμάτων και τους γεωλογικούς σχηματισμούς, οι δύο μεγάλες χαραδρώσεις που ξεκινούν από το Χατζεδινη, Άνω Σέλι, Τσανακτσή, για να καταλήξουν ανάμεσα από τους τρεις πανύψηλους ορεινούς όγκους στο Άγιο Νικόλαο, μέσω του Σελιώτικου λάκκου και του Μαυρόλακκα, θα προξενούσαν ολέθριες κατολισθήσεις και έντονα χειμαρρικά φαινόμενα καταστρεπτικά για τους κατοίκους, τις καλλιέργειες, τα σπίτια και τα έργα πολιτισμού.
Παλαιότερα κατέβαιναν τα επικίνδυνα σε πολλά σημεία μονοπάτια μέσα από τις χαράδρες αυτές για πιο σύντομη διαδρομή από τις κορφές του βουνού υλοτόμοι, αγωγιάτες, κτηνοτρόφοι, κυνηγοί, δασικοί, άνθρωποι που αγαπούν το δάσος.
Σήμερα η κατάβαση φαραγγιών και χαραδρών, που περιλαμβάνουν μικρούς καταρράκτες και λιμνούλες, το λεγόμενο canioning είναι μια νέα δραστηριότητα των Ελλήνων που προσφέρει έντονες συγκινήσεις από την άμεση επαφή με την άγρια φύση, την πανίδα και τη χλωρίδα και τους παρθένους βιότοπους κάθε περιοχής. Είναι άθλημα που πολεμάει το άγχος και αρέσει στις γυναίκες αφού πρόεδρος του αθλήματος είναι γυναίκα.
Σαν συμπέρασμα όλων αυτών διαπιστώνεται και για τον Άγιο Νικόλαο με το μοναδικό τοπίο του και τις αστείρευτες πηγές του, ότι δεν είναι κάτι ξεκομμένο, ούτε ξεχωριστό όπως θέλουν να πιστεύουν πολλοί, αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το πιο πάνω περιγραφέν δασικό οικοσύστημα με το οποίο βρίσκεται σε άμεση και συνεχή αλληλεπίδραση και αλληλεξάρτηση. Ούτε οριοθετείται ούτε περιφράσσεται. Απολαμβάνει δε το ευεργετικό και ολοκληρωμένο θεσμικό πλαίσιο προστασίας που διέπεται από τους δασικούς νόμους εγκυκλίους και διαταγές «περί προστατευτικών δασών». Έκταση 10.000 στρ. πάνω απ’ αυτόν έχουν χαρακτηρισθεί ως προστατευτικό και ταυτόχρονα ως περιαστικό δάσος πάρκο της πόλης με απόφαση δημοσιευμένη στην εφημερίδα της κυβερνήσεως. Η απαγόρευση των υλοτομιών, η προστασία του εδάφους, οι αναδασώσεις, η αποτροπή δημιουργίας χειμαρρικών φαινομένων, η δημιουργία δάσους πάρκου για αναψυχή, άθληση, ψυχική ανάταση, περιπάτου σε μονοπάτια, η δημιουργία θέσεων θέασης και ακόμη η κατασκευή σε γυμνές εκτάσεις παραδοσιακών οικίσκων για εφησυχασμό, επιστημονική έρευνα και παρατήρηση των παρθένων βιοτόπων είναι πολλά από τα προβλεπόμενα στον χαρακτηρισμό αυτό.
*Δασολόγος
Tatass@Yahoo.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου