Ένας μεγάλος Έλληνας στην αυλή των θαυμάτων

Η νεκρώσιμος ακολουθία του Ιάκωβου Καμπανέλλη πραγματοποιήθηκε σήμερα το μεσημέρι με μεγάλη συγκίνηση στην εκκλησία της Αγίας Ζώνης στην Κυψέλη.

Το έργο του πλούσιο και σημαντικό για τα ελληνικά γράμματα. Διαβάζοντας τους στίχους του «Μεγάλου μας τσίρκου», μένουμε άφωνοι με την ομοιότητα εκείνης της εποχής (δικτατορία) με τη δική μας, γεγονός που μας κάνει ακόμα περισσότερο βέβαιους ότι όσες παραχωρήσεις και θυσίες κι αν δώσεις στο αδηφάγο τέρας της εξουσίας, πάντα θα ζητάει ακόμα περισσότερες. Διαβάστε τους στίχους κι ανατριχιάστε:

«Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν’ ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω,
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω.

Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε
και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό,
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό.

Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν
από ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν
κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες,
αγάλι-αγάλι εγίναν νεκροθάφτες
και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα
και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ’ την αρχή
κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί.

Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει
το μελετάνε τρεις μηχανορράφοι.
Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες
με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες.

Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί
προσμένουν κάτι νέο να φανεί.

Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες,
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.

Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι,
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε,
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.

Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.

Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.»

Να τι έγραφε επίσης ο ίδιος, σχολιάζοντας το θαυμάσιο θεατρικό του «Η Αυλή των θαυμάτων», βάζοντας στο μυαλό μας τη σκέψη ότι μερικά πράγματα, είναι τόσο κραυγαλέα στημένα διαχρονικά, που δε γίνεται να την ξαναπατήσουμε, όσο κι αν εκβιαζόμαστε από τους εξουσιαστές μας:

«Η “Αυλή των Θαυμάτων” βασίζεται στην έλλειψη σταθερότητας και σιγουριάς, που χαρακτηρίζει τη ζωή του Έλληνα. Η αστάθεια αυτή, όσο γνώριμη σε όλους μας, αρχίζει από το αλλοπρόσαλλο κλίμα μας, τη “στρατηγική” γεωγραφική μας θέση, τη φτώχεια του τόπου μας, και τελειώνει στην ιδιωτική μας οικονομία. Όλα στην Ελλάδα ανεβοκατεβαίνουν πολύ εύκολα, κυλούν, φεύγουν, κι η συνηθισμένη λαχτάρα του Ρωμιού είναι να στεριώσει κάπου, να σιγουρέψει κάτι.»…