Όπως προκύπτει από τους δασικούς και αγροτικούς νόμους η κυριότητα των δασών που ανήκουν στην κατηγορία των Δημοσίων γαιών, ανήκε στο Τουρκικό Δημόσιο.Με την απελευθέρωση των Νέων Χωρών και την προσάρτηση τους στο Ελληνικό Κράτος το 1914, οι μεν δημόσιες γαίες περιήλθαν στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου, οι δε δασικές ιδιοκτησίες που είχαν «ταπί» και δικαίωμα διηνεκούς εξουσιάσεως «τεσσαρούφ», στην κυριότητα των ιδιοκτητών.Από τις αγοραπωλησίες αυτών των
δασικών ιδιοκτησιών από Τούρκους υπηκόους στην Βασιλική οικογένεια κατ’ αρχάς και στον Θ.Κανέλλη και τις μετέπειτα πωλήσεις και απαλλοτριώσεις, προέκυψαν οι περισσότερες από τις σημερινές δασικές ιδιοκτησίες στην περιοχή μας, των οποίων η αναγνώριση ως ιδιωτικές έγινε μέσα στην 10ετία του 1920.Το «χαράτζη μουββαζάφ» όπως το έλεγαν οι Τούρκοι επί των κτημάτων, δηλαδή το πέμπτο στην περίπτωσή μας, μπήκε στο ιδιωτικό δάση με το άρθρο 106 του από 30-10-1926 ΝΔ σύμφωνα με ημερομηνία 7 Ραμαζάν (1274) 1856 του Οθωμανικού νόμου περί γαιών, οι οποίες αποτελούσαν Δημόσιες γαίες των Νέων Χωρών, στις οποίες βρισκόμαστε και εμείς!Το σήριαλ με τις υποτιθέμενες παραχωρήσεις του πέμπτου στους υπόλοιπους κατά τέσσερα πέμπτα συνιδιοκτήτες ξεκίνησε με το ΝΔ 24-5/15-7-1926 με καταβολή του 3/20 της αξίας του δάσους σε δέκα ομολογιακές δόσεις. Τη διάταξη αυτή που είχε όπως φαίνεται και την έννοια της υποχρεωτικής παραχώρησης ή δεν την γνώριζαν οι τότε συνιδιοκτήτες ή δεν την εκμεταλεύθηκαν ή δεν είχαν τα χρήματα. Για το λόγο αυτό η πολιτεία θέσπισε νέες διατάξεις το 1935 «περί αυθεντικής ερμηνείας του αγροτικού νόμου» καθώς και ΝΔ το 1940 και 1941 με τα οποία η παραχώρηση του πέμπτου καθιερούται χωρίς υποχρέωση της πολιτείας προς εκποίηση του τμήματος της συνιδιοκτησίας της. Έτσι φθάνουμε στο δασικό κώδικα ΝΔ86/69 όπου αναφέρεται ότι δύναται να γίνει παραχώρηση του πέμπτου του Δημοσίου επί των δασών των Νέων Χωρών με καταβολή τιμήματος που θα καθορισθεί κατόπιν αιτήσεως των ενδιαφερομένων μερών.Πράγματι τότε μέσα στη 10ετία του 1970 όπου ξεκίνησαν προτάσεις και ιδέες για δημιουργία χιονοδρομικού κέντρου και τουριστική ανάπτυξη του Βερμίου στις περιοχές Τριών Πηγαδιών και Ντορντόπολης από εταιρείες, φορείς και το Δήμο Νάουσας, έγιναν αιτήσεις για παραχώρηση του πέμπτου από τον Δήμο και άλλους δασικούς συνεταιρισμούς της περιοχής.Πραγματοποιήθηκαν οι εκτιμήσεις, καθορίστηκε το τίμημα εξαγοράς από το Δασαρχείο και διαβιβάστηκαν οι αιτήσεις προς έγκριση στο Υπουργείο για έκδοση της σχετικής απόφασης. Όπως αποδείχθηκε τα αιτήματα εξαγοράς καταχωνιάσθηκαν στα συρτάρια του Υπουργείου χωρίς καμιά απάντηση.Η συνιδιοκτησία του πέμπτου του Δημοσίου τότε υπήρχε σε έκταση 200.000 στρ. από το συνολικό 270.000 στρέμματα της περιοχής. Τότε έρχεται και ο Νόμος 998/79 «περί προστασίας δασών κλπ» ο οποίος επί τέλους καταργεί τον όρο συνιδιοκτησία πέμπτου επί των νέων χωρών και στη θέση του τίθεται η συγκυριότης του Δημοσίου και υφιστάμενο ιδανικό μερίδιο επί δασών και δασικών εκτάσεων και μιλάει πάλι για εξαγορά και εκούσια διανομή.Βλέποντας ο Δήμος Νάουσας ότι δεν γίνεται τίποτα με τις εξαγορές του πέμπτου κατάφερε το 1983 να εκδοθεί υπουργική απόφαση παραχώρησης του πέμπτου σε έκταση 2865 στρεμμάτων όπου περιλαμβάνονταν και οι περιοχές Μπαλκόνι, Τρία Πηγάδια και Ντορντόπολη, για δημιουργία χιονοδρομικού κέντρου. Οριοθετήθηκε η έκταση, ιδρύθηκε νομικό πρόσωπο, τέθηκαν κανόνες λειτουργίας και έγινε διάθεση της έκτασης. Κατασκευάσθηκαν τότε για μια 10ετία νέες χιονοδρομικές πίστες, αναβατήρες και άλλα έργα υποδομής για λειτουργία του χιονοδρομικού κέντρου. Το 1993 αν θυμάμαι καλά με την υποβολή από το Δήμο Νάουσας μελέτης έγκρισης περιβαλλοντικών όρων για μια κατασκευή, διαπιστώθηκε ότι η απόφαση παραχώρησης ήταν ελλιπής και χωρίς ερείσματα η οποία ούτε ακυρώθηκε, αλλά παρέμεινε αδρανής. Ξεκίνησε νέο αίτημα από τον Δήμο για εξαγορά του πέμπτου με υποβολή όλων των πρότερων εγκρίσεων και αποφάσεων και η απάντηση το 1997 ήταν όχι στην παραχώρηση και εξαγορά, ναι στην εκούσια διανομή. Δηλαδή να χωρισθεί η έκταση του πρώην δάσους Κανάλλη που αριθμούσε 46.000 στρέμματα, δια πέντε, το μερίδιο του Δημοσίου, ίσον 9.200 στρέμματα και να προσαρτηθεί σε όμορη Δημόσια δασική έκταση. Και αυτή η διαδικασία κάπου σκόνταψε ως προς τις εκτάσεις που θα διατεθούν στο Δημόσιο και ευτυχώς βέβαια και παρέμεινε έτσι η ίδια κατάσταση μέχρι την ψήφιση του Νόμου 3208/2003 «περί προστασίας δασικών οικοσυστημάτων κλπ» όπου ο Δήμος Νάουσας κατάφερε να εισαχθεί ειδική διάταξη στο άρθρο 4 παρ.12 σύμφωνα με την οποία το δικαίωμα συγκυριότητας του Δημοσίου κατά ένα πέμπτο δεν υφίσταται «επί δασών των Νέων Χωρών» τα οποία αναγνωρίζονται ως ιδιοκτησία του νομικού προσώπου δήμου ή κοινότητος ή έχουν μεταβιβασθεί σε αυτό με δικαιοπραξία εν ζωή ή θανάτου, από άλλα φυσικά ή νομικά πρόσωπα υπέρ των οποίων είχε γίνει η αναγνώριση.Και τα ερωτήματα που τίθενται είναι: πρώτον, προς τι όλες αυτές οι νομοθετικές ρυθμίσεις από το 1926 περί παραχώρησης και εξαγοράς του πέμπτου στους κατά τέσσερα πέμπτα συνιδιοκτήτες αφού μέχρι σήμερα δεν έχει πραγματοποιηθεί ούτε μια στην περιοχή μας τουλάχιστον και όσες ξεκίνησαν έχουν αποτύχει; Και κατά δεύτερον τι θα γίνει με τις υπόλοιπες 150.000 στρέμματα δασικές εκτάσεις που κατέχουν δασικοί συνεταιρισμοί και βαρύνονται με αυτήν την συνιδιοκτησία και παραμένουν σ’ αυτήν την ερμαφρόδιτη κατάσταση όπου δεν εφαρμόζονται τυχόν ευεργετικές διατάξεις ούτε περί Δημοσίων ούτε περί ιδιωτικών δασών;Τέλος ο Δήμος Νάουσας που έχει απαλλαγεί από την συνιδιοκτησία αυτή, έχω την άποψη ότι πρέπει περιμένοντας τον πολυπόθητο επενδυτή να έχει ξεκαθαρίσει ποιες από τις προβλεπόμενες επιλεκτικές χρήσεις γης επιζητά. Να χωροθετήσει και οριοθετήσει τις εκτάσεις αυτές για τις οποίες χρειάζονται απαραίτητα άδειες κατάτμησης της ιδιοκτησίας και αλλαγής χρήσης της δασικής γης, για να αποκτήσει τη δέουσα νομική υπόσταση λειτουργίας και το ξακουστό ανά την επικράτεια Χιονοδρομικό κέντρο 3-5 Πηγάδια και ο επενδυτής αν κάποτε έλθει να γνωρίζει που και επάνω σε τι θα επενδύσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου