Πολιτική ανάλυση...

Διαμορφώθηκαν τρεις θέσεις για την πώληση της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης από την κρατική ΑΤΕ σε ιδιωτικούς ομίλους: υπέρ, κατά και ουδετερότητα. Διότι αυτός ο τόπος είχε πάντα εγκάθετους, χλιαρούς και ρίψασπεις. Αντιστοίχως.

Ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου τόνισε ότι η βιομηχανία ζάχαρης έχει πολλές δυνατότητες ανάπτυξης. Δικαιούται να έχει άποψη. Τον καφέ του τον πίνει βαρύ γλυκό.

Η πλειοψηφία των παρισταμένων υποστήριξε τη μη πώληση της ΕΒΖ. Με πειστικότερο επιχείρημα ότι δούλευαν εκεί όταν ήταν μικροί.

Από τους ίδιους τονίστηκε η ανάγκη εξυγίανσης της βιομηχανίας, με απάλειψη των φαινομένων ‘κομματικών κολαούζων’ και κακοδιαχείρισης. Ενώ έφτασαν κατά τις επτά, το θυμήθηκαν δώδεκα και πέντε.

Οι βουλευτές όλων των αποχρώσεων είπαν ότι πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για να παραμείνει η βιομηχανία υπό κρατική διοίκηση. Εμπιστεύονται αβλεπί το κράτος.

Οι βουλευτές της αντιπολίτευσης κατηγόρησαν την κυβέρνηση για ‘ξεπούλημα’ της βιομηχανίας. Οι δικοί τους θα το πουλούσαν ως νέα παραλαβή.

Ο μόνος που τάχθηκε υπέρ της πώλησης της ΕΒΖ από την ΑΤΕ σε ιδιώτες, ήταν ο διευθύνων σύμβουλος της βιομηχανίας. Διότι υπάρχει και γραμμή.

Αναφερόμενος στην πορεία της ΕΒΖ τον τελευταίο 1,5 πράσινο χρόνο, ο διευθύνων σύμβουλος ισχυρίστηκε πως υπήρξε δραστική μείωση του χρέους της από τα 40 στα 10 εκατ. ευρώ. Το χρέος μεταγράφηκε στον κρατικό προϋπολογισμό.

Τη μεγαλύτερη αλήθεια την είπαν, όπως πάντα, οι (τευτλο)παραγωγοί: σημασία έχει να λειτουργεί σωστά η βιομηχανία, κι όχι ως κομματικό παράρτημα που κατά καιρούς θα βολεύει τους αποτυχημένους της πολιτικής. Διότι η πολιτική ξέρει πώς να βολεύει τα αποτυχημένα παιδιά της.

Είναι πρόκληση δεκάδες εργαζόμενοι να κάθονται και να παίρνουν 15 και 16 μισθούς, ανέφερε ο εκπρόσωπος των τευτλοπαραγωγών. Σωστά. Αυτό ξεπερνά ακόμη και το καθεστώς των ΔΕΥΑ.

Διακομματική επερώτηση από βουλευτές όλων των κομμάτων που εκλέγονται σε περιοχές που λειτουργούν εργοστάσια της ΕΒΖ, πρότεινε ο Μιχάλης Χαλκίδης. Πάντα πρωτοπόρος σε κενόδοξους λεονταρισμούς.