Οι μικροί πρωταγωνιστές της αποκριάς και της ζωής μας. Που ακολουθούν πάντα γιατί τους αρέσουν οι δραστηριότητες που αναπτύσσουν οι γονείς τους, ωστόσο μοιραία είναι αυτά που πάντα κουράζονται πρώτα (όχι σωματικά, πάντως) και αποσύρονται στη γωνία για να συζητήσουν τα δικά τους κοινά θέματα και να παίξουν με τους δικούς τους όρους.
Τα παιδιά μας, αυτά τα αθώα πλάσματα που με τα τερτίπια μας και τις πολιτικές επιλογές μας τα οδηγήσαμε να γεννιούνται με κλάμα, αλλά και με… κατά κεφαλήν χρέος. Οφείλουμε να δουλέψουμε περισσότερο γι’ αυτά. Να ιδρώσουμε για να τους παραδώσουμε μια Ελλάδα καλύτερη, δημιουργικότερη, παραγωγικότερη. Να δώσουμε το παράδειγμα που κι αυτά πρέπει να ακολουθήσουν, για να έρχονται οι καλύτερες μέρες από τη δική μας και τη δική τους δουλειά, από το δικό μας και το δικό τους μόχθο, μιας και οι πολιτικοί μας δεν δείχνουν διάθεση ούτε για δουλειά ούτε για μόχθο.Ακόμα κι ένα ταξίδι χιλίων μιλίων αρχίζει με ένα μόνο βήμα…
(Κινέζικη παροιμία)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου