Πολιτική ανάλυση

Το ζήτημα δεν είναι να πιάσουμε το Μάρτη, αλλά να μην μας πιάσει Μάρτης…

Σύμφωνα με νεώτερα στοιχεία, η έννοια του ‘γδάρτη’ προσδιορίζεται σαφέστατα περί τον ευρύτερο φορολογικό τομέα…

Ενώ αυτή του ‘παλουκοκαύτη’, μάλλον στη μέγιστη κυβερνητική μέριμνα επί των δασικών πυρκαγιών στη μεταποιημένη ξυλεία…

Λέει ο λαός και ξέρει: αν ρίξ’ ο Μάρτης δυο νερά κι ο Απρίλης άλλο ένα, χαρά σε ‘κείνον τον ζευγά* πού ‘χει πολλά σπαρμένα!

* Διευκρίνιση. Ζευγά που δεν έχει να κάνει με τον ΕΛΓΑ.

Δεν πήρε βραβείο όσκαρ ο Κυνόδοντας. Του χρόνου να τους στείλουμε Κοπτήρα ή Τραπεζίτη.

Με την έννοια ότι στο Χόλιγουντ οι τράπεζες παραμένουν κοπτήρια.

Εμάς εδώ μας ετοιμάζουν μερική πτώχευση τύπου Ουρουγουάης. Για να ρίξουμε τις ευθύνες στον Κολόμβο.

Μας ετοιμάζουν επίσης επιστροφή στη δραχμή. Back to the future!

Ο Καραμανλής έκανε ήπια προσαρμογή, ο Παπανδρέου ήπια πτώχευση.

Ήπια ο ένας, ήπια ο άλλος. Γι’ αυτόν τον ήπιαμε!

Και πάντα κάνουμε την παλαβή. Όπως το κάτωθι σχετικό:

Δυο αγελάδες συζητούν:
- Λες να μας χτυπήσει η αρρώστια των τρελών αγελάδων;
- Και τι με νοιάζει εμένα; Εγώ είμαι σκίουρος!

Μετά τον Παπανδρέου Έλληνες φοιτητές του εξωτερικού την έπεσαν και στον Πάγκαλο. Πάντα η αντίσταση απ’ έξω ξεκινάει…

Οικολογικό ερώτημα: τι πρέπει να κάνει κανείς αν δει ένα ζώο που απειλείται με εξαφάνιση να τρώει ένα φυτό που απειλείται με εξαφάνιση;

Ομοίως: τι πρέπει να κάνει αν δει μια χώρα που απειλείται με πτώχευση με τρώει τα παιδιά της;

Στην οικονομία συμβαίνει ό,τι και στο ποδόσφαιρο με τη διαιτησία. Εμείς θεριέψαμε το θηρίο, και τώρα διαμαρτυρόμαστε που μας τρώει.