ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ

Ο Βρετανός φιλόσοφος Τζον Στιούαρτ Μιλ είχε πει κάποτε ότι ευτυχείς είναι μονάχα εκείνοι που έχουν το μυαλό τους επικεντρωμένο σε κάποιο στόχο πέρα από τη δική τους ευτυχία…

Απόλυτα δένει με την πολιτική κατάσταση του τόπου μας το παραπάνω. Σε τοπική εφημερίδα διάβασα πρόσφατα το εξής: «Κάποτε οι περισσότεροι πίστευαν ότι κέντρο του σύμπαντος ήταν η Γη. Μετά άρχισαν να πιστεύουν οι περισσότεροι ότι κέντρο του σύμπαντος είναι ο Ήλιος. Όλοι μέχρι σήμερα συμφωνούν μ’ αυτή τη θεωρία. Εκτός από μερικούς, που συμπεριφέρονται ωσάν να είναι κέντρο του σύμπαντος ο βουλευτής τους.»

Δεν φτάσαμε τυχαία στο μηδέν ως χώρα. Δεν είναι τυχαίο ότι άνθρωποι που έχουν λύσει τα οικονομικά τους προβλήματα εδώ και καιρό, αποφασίζουν να κόψουν τους δικούς μας μισθούς και συντάξεις για να σώσουν την εθνική οικονομία από την καταστροφή στην οποία οι ίδιοι την έσυραν. Ναι, μαζί τα φάγαμε κύριε Πάγκαλε. Μόνο που τα δικά μας τα παίρνετε πίσω διπλά και τρίδιπλα…

Αν ακούσεις κάποιον μεγάλο ηθοποιό να σου μιλάει για τον πολιτισμό, αυτάρεσκα θα σου αναφέρει τη μεγάλη του προσφορά στο χώρο. Θαρρείς και δεν είχε ανταποδοτικότητα αυτή η προσφορά. Θαρρείς και δεν τα κονόμησε προσφέροντας.

Αντιστοίχως, όταν ακούς πολιτικούς να μιλούν, οι δηλώσεις τους είναι γεμάτες από κοσμητικά επίθετα και πλεονασμούς για τη δική τους προσφορά στα κοινά. Θαρρείς και δεν ήταν δική τους η επιλογή. Θαρρείς με το ζόρι τους έβαλαν στο ψηφοδέλτιο. Θαρρείς και δεν κονόμησαν κι αυτοί. Έστω, οι περισσότεροι. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που δίνουν χρήματα του λαού στα σωματεία και απαιτούν ευχαριστήρια δήλωση δια του τύπου για τη μεγάλη τους προσφορά…

Αυτή είναι όμως η πολιτική; Η τέχνη της ήσσονος προσπάθειας; Η τεχνική του κλέπτειν και του πλουτίζειν; Ή μήπως τελικά πολιτική είναι η αρετή του ενεργού πολίτη να προσφέρει τις δυνάμεις του στον τόπο του. Χωρίς ανταλλάγματα. Χωρίς τυμπανοκρουσίες. Σεμνά και ταπεινά, όπως είπε πολύ σωστά κάποιος κάποτε πριν αλλοτριωθεί λόγω της μετριότητάς του.

Ένα κι ένα κάνουν δύο. Στην αριθμητική και στην κοινωνία, τουλάχιστον. Διότι στην πολιτική ένα κι ένα κάνουν ό,τι βολεύει τον καθένα. Πρέπει να δώσουμε εμείς οι πολίτες το μήνυμα στους πολιτικούς μας. Πρέπει να καταλάβουμε ότι εμείς είμαστε οι από πάνω, κι αυτοί οι από κάτω. Όσο τους συμπεριφερόμαστε ως υποτελείς, χάνουμε το παιχνίδι.