ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΠΑΥΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΒΕΡΟΙΑΣ, ΝΑΟΥΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΜΠΑΝΙΑΣ
Εσχάτως, πληροφορηθήκαμε ότι έχει αναρτηθεί σε πολλές ιστοσελίδες του Διαδυκτίου ένα κείμενο που παρουσιάζει αναληθή γεγονότα και το υπογράφει ένας πρώην κληρικός της Μητροπόλεώς μας, ο Αρχιμανδρίτης Παύλος Δημητρακόπουλος. Επειδή, το εν λόγω άρθρο και περισσότερο η κίνηση του π. Παύλου μας λύπησε ιδιαιτέρως, γι’ αυτό με το παρόν κείμενο θα θέλαμε να αποκαταστήσουμε την αλήθεια και να πληροφορήσουμε κάθε ενδιαφερόμενο σχετικά με το ποιμαντικό έργο που επιτελείται στη Μητρόπολή μας και με τα όσα λυπηρά διημοίφθησαν στην Ιερατική Σύναξη του Μαΐου κατά την οποία ο π. Παύλος αποχώρησε από την δύναμη της Μητροπόλεως Βεροίας.
1. Η Ιερά Μητρόπολή μας έχει να επιδείξει ένα πλούσιο πνευματικό, ποιμαντικό, κοινωνικό, φιλανθρωπικό και πολιτισμικό έργο το οποίο εμπνέεται από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ.κ. Παντελεήμονα και διακονείται από όλους εμάς. Χάριτι Θεού στην Ιερά Μητρόπολή μας δεν δραστηριοποιούνται έντονα αιρετικές μειονότητες, παρόλ’ αυτά το αντιαιρετικό γραφείο και όλοι οι θεολόγοι κληρικοί καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες να καταπολεμήσουν τα κατά καιρούς αναφυόμενα δείγματα αιρετικής προπαγάνδας και να ενημερώσουν έγκυρα και έγκαιρα το ποίμνιο για τις κακοδοξίες των ποικιλονύμων αιρέσεων.
Σχετικά με το θρυλούμενο θέμα του Οικουμενισμού εμείς σαν κληρικοί ουδέποτε διαπιστώσαμε στη Μητρόπολή μας κάποια οικουμενιστική κίνηση η συγκρητιστική συμπροσευχή. Απεναντίας το σύνολο κλίμα που επικρατεί είναι ιδιαίτερα παραδοσιακό (πατερικές ομιλίες, στενές επαφές με το Άγιον Όρος - ομιλίες αγιορειτών πατέρων, πρωτοβουλίες για την τέλεση αγρυπνιών και προσκυνημάτων, άνθηση του επιχώριου μοναχισμού κ.α.).
Η κατηγορία του π. Παύλου είναι κατ’ ουσίαν ότι ο Επίσκοπός μας δεν αναλάμβανε την πρωτοβουλία για αντιοικουμενιστικό αγώνα μέσα στα όρια της Μητρόπολης. Όλοι μας και πολύ περισσότερο ο ποιμενάρχης μας συμμεριζόμαστε την αγωνία του π. Παύλου για την διαφύλαξη της Ορθοδοξίας από κάθε αιρετική διδασκαλία και πρακτική αλλά δεν μπορούμε να δεχθούμε τον παράλογο φανατισμό του και την επιμονή του να εγκαταλείψουμε κάθε άλλο ποιμαντικό έργο προς χάριν ενός μονομερούς αντιαιρετικού αγώνα, τη στιγμή μάλιστα που το ποίμνιο μας δεν αντιμετωπίζει τέτοιου είδους προβλήματα.
Είναι τουλάχιστον αντιδεοντολογικό να πιστεύει ένας κληρικός ότι μπορεί να κατευθύνει το ποιμαντικό έργο μιας ολοκληρης Μητρόπολης, επιβάλλοντας στον οικείο ιεράρχη τις απόψεις του και αγνοώντας τις πραγματικές ανάγκες του ποιμνίου.
Κάθε κληρικός στην ενορία του και πολύ περισσότερο ο Επίσκοπος στην επαρχία του είναι υπέυθυνος για το έργο που επιτελεί αφού σαν γνήσιος ποιμένας γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τις ανάγκες του ποιμνίου. Άλλωστε ο Κύριος μας είπε ξεκάθαρα ότι ο ποιμήν ο καλός γινώσκει τα πρόβατα και γινώσκεται υπό των προβάτων, «ο μισθωτός δε, και ουκ ων ποιμήν... αφίησι τα πρόβατα και φεύγει...ότι μισθωτός εστι και ου μέλλει αυτώ περί των προβάτων» όπως έκανε και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο π. Παύλος.
2. Δυστυχώς, η διακονία του εν λόγω κληρικού στη Μητρόπολή μας αποδείχθηκε προβληματική.
Πρώτον, επέδειξε χαρακτηριστική αχαριστία και έλλειψη σεβασμού προς τον Επίσκοπο, γεγονός που μαρτυρείται άλλωστε και από το άηθες κείμενό του. Ο Σεβασμιώτατος εξαρχής τον περιέβαλλε με ιδιαίτερη πατρική αγάπη επιτρέποντάς του να σπουδάσει επί διετία στο εξωτερικό και να διακονήσει ακόμη δύο έτη σε άλλες επαρχίες καταβάλλοντάς του, χωρίς να παράγει έργο στην επαρχία μας, τους μισθούς του. Αντ’ αυτών ο π. Παύλος επέδειξε αγνώμονα και απρεπέστατη στάση προς τον Ποιμενάρχη του.
Δεύτερον, η διακονία του ως ιεροκήρυκος και οι υπόλοιπες δραστηριότητες που ανέλαβε (Σχολή Γονέων, Ακαδημαϊκοί Διάλογοι κ.α.) δημιούργησαν έντονα προβλήματα τόσο σ’ εμάς, τους συνεφημερίους του κληρικούς, όσο και στο ποίμνιο. Οι επισκέψεις του στους Ναούς συνοδεύονταν συνήθως από κάποια ταραχή η παρεξήγηση. Συχνά, με αδιάκριτο τρόπο και πάνω απ’ όλα άκαιρα παρατηρούσε τους εφημερίους των Ναών για θέματα που δεν άπτονταν της κηρυκτικής του διακονίας, με αποτέλεσμα να ανταλάσσονται λόγοι πικροί και να δημιουργούνται, χωρίς λόγο, εντάσεις.
Κάτι παρόμοιο συνέβαινε και με τους πιστούς. Παρατηρήσεις, εμμονές σε επουσιώδεις λεπτομέρειες, μεσαιωνικές απειλές για την καταδίκη στην αιώνια κόλαση και την απώλεια του ουρανίου στεφάνου σ’ αυτούς που δεν συμφωνούσαν με τις απόψεις του και η κατάχρηση του Βήματος της Μητροπόλεως για την εκφορά προσωπικών του απόψεων είχαν σαν αποτέλεσμα να γίνεται συχνά η Μητρόπολή δέκτης παραπόνων από πολλούς πιστούς που σκανδαλίστηκαν από την ανάρμοστη σε ιερέα στάση του καθώς και από τους προσκεκλημένους καθηγητές στις σειρές διαλέξεων που είχε αναλάβει, αφού με μετά από κάθε ομιλία κατέβαζε τον ομιλητή και χρησιμοποιούσε το Βήμα για να διατυπώσει τις γνωστές απόψεις του.
3. Τέλος, σχετικά με την Σύναξη που διεκτραγωδεί στο κείμενό του ο π. Παύλος, εμείς σαν μάρτυρες των γεγονότων μπορούμε να πιστοποιήσουμε ότι τα πράγματα δεν έγιναν όπως τα περιγράφει.
Μετά την καθιερωμένη εισήγηση της Συνάξεως ο π.Παύλος κατέλαβε γι ἀκόμη μία φορά το βήμα. Όλοι μας αγανακτήσαμε και ζητήσαμε επίμονα από τον Σεβασμιώτατο να τον κατεβάσει. Προς έκπληξή μας όμως ο Μητροπολίτης του παραχώρησε το λόγο, προτρέποντας μας να τον ακούσουμε.
Σκοπός του ήταν να καταγγείλει τον Επίσκοπο για παράλειψη καθήκοντος (για το γεγονός δηλαδή ότι ο επίσκοπος δεν έκανε αυτά που του υποδείκνυε ο π.Παύλος). Φυσικό επακόλουθο ήταν να ξεσηκωθεί όλο το σώμα των κληρικών και να τον αποδοκιμάσει φωνάζοντάς του να καθίσει κάτω. Η απάντηση του ήταν : «Είστε όλοι φανατικοί!».
Τα όσα κωμικοτραγικά αναφέρει για κάποιους ιερείς που δήθεν άσκησαν πάνω του σωματική βία ήταν οι μετριοπαθείς προσπάθειες κάποιων πατέρων να τον καθησυχάσουν γιατί είχε εκτραπεί από την ευπρεπή συμπεριφορά. Το χειρότερο όμως από όλα είναι ότι βρισκόμενος εν εξάλλω καταστάσει εκστόμισε λόγια ιδιαιτέρως προσβλητικά και ανόσια για τον Επίσκοπο.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να του υποδειχθεί ότι πλέον, μετά από την έντονη αποδοκιμασία όλων των παρόντων κληρικών, αποτελεί ένα ξένο σώμα στην επαρχία μας. Την ίδια μέρα υπέβαλε παραίτηση στην Μητρόπολη Βεροίας και αίτηση για εγγραφή σε άλλη Μητρόπολη που έγινε αυθημερόν δεκτή, γεγονός που μας προβλημάτισε ιδιαίτερα για το κατά πόσο είχε μεθοδεύσει τα πράγματα προς αυτήν την κατεύθυνση, άσχετα που στο κείμενό του υποστηρίζει ότι εκδιώχθηκε από την Μητρόπολή μας.
Εμείς, σαν αδελφοί του συμπρεσβύτεροι πονούμε για ο,τι έγινε, αλλά θεωρούμε και υποχρέωσή μας με αυτό το κείμενο να καταθέσουμε την προσωπική μας έμπειρία για έναν πνευματικά ασθενή αδελφό μας που μετά τα όσα άτοπα δημιούργησε στην τοπική μας Εκκλησία θέλησε με αντιχριστιανικό τρόπο να διασύρει μέσω του Διαδυκτίου τη Μητρόπολη και όλους εμάς.
Η Σύναξις των Κληρικών
της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας
Βέροια, 29 Οκτωβρίου 2010
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου