Ευκαιρία ζωής. Γράφει ο Νίκος Γρηγοριάδης

Η  εγχώρια κρίση σε όλα τα επίπεδα μέσα από την χρονιότητα της κατορθώνει και διεισδύει σε όλα τα επίπεδα  του κοινωνικού  μας ιστού. Διαποτίζει πλέον στο πέρασμα της ότι βρει. Τα παρασέρνει και τα διαβρώνει όλα μια επικίνδυνη σκουριά . Αυτή η οικονομική κρίση έχει πρώτιστα αναφορά στον τρόπο με τον οποίο είναι διαρθρωμένη η κοινωνική και οικονομική μας δομή. Έχει επομένως  διαρθρωτικές παραμέτρους και  (υπό)δομές. Αλλά αλήθεια   πως είναι φτιαγμένη η κοινωνία μας; Ας πούμε ότι το 70% του πληθυσμού ζουν σε δυο πόλεις. Είναι σωστό;

Από το

1980  περίπου θα δίνονταν κίνητρα αποκέντρωσης. Βέβαια ούτε κίνητρα δόθηκαν ούτε αποκέντρωση έγινε ποτέ. Το πρόβλημα λοιπόν βρίσκεται μπροστά μας είναι διογκωμένο και γίνεται χιονοστιβάδα που μας καταπλακώνει. Όμοιο με αυτό και μάλιστα παρόμοια  είναι και όλα  τα άλλα προβλήματά μας. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο δημόσιος χαρακτήρας του κράτους μας φτιάχτηκε έτσι ώστε να «βολέψει» σε μια καρέκλα όλους τους Έλληνες. Σίγουρη θέση  στα νιάτα, εξασφαλισμένη σύνταξη στα γεράματα. Δόθηκαν λοιπόν παροχές και έγινε ένας υπερδιογκωμένος κρατικός μηχανισμός. Σήμερα βλέπουμε ότι είναι αντιπαραγωγικός, αναχρονιστικός, αντιαναπτυξιακός, σπάταλος, διεφθαρμένος. Και συνεχίζουμε να τον κρατάμε! Χωρίς να μας εξυπηρετεί! Ο μηχανισμός  χρειάζεται εμάς  για να μας  απομυζεί ενώ εμείς δεν τον χρειαζόμαστε γιατί μας σκοτώνει. Αλλά παρ όλα αυτά τον συντηρούμε. Γιατί;

Είναι σωστό λοιπόν να είναι μέσα στον κρατικό μηχανισμό όλοι αυτοί οι αχρείαστοι; Η απάντηση είναι Όχι. Τότε γιατί τους κρατούμε. Ποιοι τους κρατούν; Το πολιτικό σύστημα…που  τους βολεύει και βολεύεται!

Έχουμε Ένοπλες Δυνάμεις για την διαφύλαξη της εδαφικής μας ακεραιότητας. Ένοπλες Δυνάμεις που φαίνεται να έχουν   σοβαρές αδυναμίες και κοστίζουν δυσβάστακτα στον ελληνικό λαό.  Μέχρι σήμερα  οι Ένοπλες μας Δυνάμεις αλλάζουν Υπουργούς , κάνουν καθιερωμένες «κρίσεις Ηγεσίας » και  επίσης αλλάζουν σχεδιασμούς  χωρίς να φαίνεται πουθενά το αξιόμαχο τους. Ούτε σε μια θεομηνία. Τόσο κρυφές Ένοπλες Δυνάμεις με τόσο φανερά ψηλές δαπάνες είναι σχήμα οξύμωρο. Ένοπλες Δυνάμεις στο κέντρο των Αθηνών και απουσία τους στις μεθόριες περιοχές!  Εάν πάλι θέλουμε να έχουμε Ένοπλες Δυνάμεις για να ομορφαίνουμε τις παρελάσεις  μας κρατάμε δυο διμοιρίες και τις εμφανίζουμε στις επετείους και στις γιορτές μας. Δεν χρειαζόμαστε αξιόμαχες Δυνάμεις σε παρελάσεις και συγκρούσεις πολεμικών αεροσκαφών σε ασκήσεις!.

Επίσης οι Δημόσιες Υπηρεσίες και Οργανισμοί δεν λειτούργησαν ποτέ όπως έπρεπε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες. Ο κάθε Υπουργός εξέφρασε για όσο καιρό ήταν υπεύθυνος τις απόψεις του. Οι απόψεις δεν συνθέτουν λειτουργία. Έτσι τινάχτηκε στον αέρα η Παιδεία , η Υγεία και οι Συντάξεις(ασφαλιστικό). Το περίφημο κράτος Πρόνοιας υπήρξε χωρίς πρόνοια και δεν εκπλήρωσε τους σκοπούς του. Έσκασε σαν φούσκα.

Όμως έχουμε γεμίσει νόμους και κυβερνητικές δομές(πόστα).

Όλοι θέλουν να αναρριχηθούν σε Διευθυντικές θέσεις. Από την θέση ελέγχου  ασκούν εποπτικό έργο δηλαδή από την καρέκλα! Από τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης μέχρι τον Ελεγκτή κλητήρα!

Αυτό λοιπόν το Κράτος  θέλει σήμερα ο Πολίτης;

Εάν ναι δεν μπορεί να το κατηγορεί ότι είναι διεφθαρμένο και αυτός αδιάφθορος!

Δεν μπορεί ένας έντιμος πολίτης να συναλλάσσεται με έναν ανήθικο κρατικό μηχανισμό!  

Δεν μπορεί ένας λογαριασμός ΔΕΗ να είναι το ένα τρίτο το «ρεύμα» και τα δυο τρίτα οι «λοιπές δαπάνες» και  να τον πληρώνει ισόβια με το πρόσχημα «δεν μπορώ να κάνω τίποτε»! Δηλαδή το ποιο απλό. Δεν τον πληρώνω!

Όμως  ποιοι έδεσαν , φίμωσαν  και εξαπάτησαν αυτόν τον Λαό;

Ποιοί τον έσυραν στον γκρεμό και τον πέταξαν στον κατήφορο του ΔΝΤ;

Ποιοι είναι αυτοί που θέλουν κράτος διεφθαρμένο ενώ   οι ίδιοι είναι  αρχιερείς της εντιμότητας;

Πως εμφανίζεται με έννομο μανδύα  ένας τόσο διαφθαρμένος μηχανισμός;

Όμως έντιμο κράτος σημαίνει έντιμοι Πολίτες.

Διεφθαρμένη εξουσία σημαίνει …ανήθικοι πολίτες.

Οι πολίτες πρέπει τούτη την ώρα της βαθειάς κρίσης να αρπάξουν την ευκαιρία και να προχωρήσουν αποφασιστικά. Να έχουν το κράτος που τους αναλογεί, που τους «πρέπει».  

Οι «άλλοι φταίνε» και «όχι εμείς» είναι η βαθύτερη υποκρισία. Η υποκρισία λοιπόν έχει εισχωρήσει σε μηχανισμούς και σκέψεις. Έχει γίνει νοοτροπία, άποψη, ανώτατη αρχή. Είναι αυτή που μας έφτασε εδώ..

Τελικά.

Σε υποκριτές αρμόζει τέτοια Εξουσία.!

                                                                                     Γρηγοριάδης Νίκος                                                                                                     

                                                                                 (grigornick@gmail.com)