Το χρονικό του τμήματος του κάθετου άξονα Νάουσας- Πατρίδας, όπως το παρουσιάζει ο "Πληροφοριοδότης"

Τη διασφάλιση της υλοποίησης ενός ημιτελούς έργου, που λίγο έλειψε να χαθεί οριστικά, πέτυχε η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, έπειτα από πολύμηνο νομικό αγώνα και μεγάλες προσπάθειες της διοίκησης και των νομικών υπηρεσιών της Περιφέρειας και του Ελληνικού Δημοσίου. Πρόκειται για το οδικό έργο Πατρίδα – Νάουσα, που είχε μείνει ημιτελές, καθώς είχε εμπλακεί σε ατέρμονες δικαστικές περιπέτειες, με αποτέλεσμα αφενός να κινδυνεύει ο δρόμος να μην ολοκληρωθεί, αφετέρου να χαθούν σημαντικότατα εθνικά και κοινοτικά κονδύλια.

Ο δρόμος Πατρίδα – Νάουσα, που είναι τμήμα του άξονα Βέροια – Νάουσα – Σκύδρα, ενώνοντας τα μεγάλα αστικά κέντρα της Βέροιας, της Νάουσας και της Εδεσσας με την Εγνατία Οδό, είναι μήκους 7,7 χιλιομέτρων. Αποτελεί νέα χάραξη και διαθέτει δυο λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, λωρίδα έκτακτης ανάγκης, διαχωριστικό στηθαίο ασφαλείας τύπου NewJersey, παράλληλο οδικό δίκτυο και δυο ισόπεδους κόμβους (Πατρίδας – Αγίου Γεωργίου και Τριλόφου – Αγίου Γεωργίου). Αποτελούσε χρόνιο αίτημα των τοπικών κοινωνιών δύο Νομών (Ημαθίας και Πέλλας) και είναι από τις βασικότερες συνδέσεις της Κεντρικής Μακεδονίας, προϋπολογισμού 30 εκατομμυρίων ευρώ μόνο για την κατασκευή του.

Το έργο εντάχθηκε στο Γ’ ΚΠΣ (ΠΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας 2000 – 2006) και η κατασκευή του ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2006, με πρόβλεψη ολοκλήρωσης τον Ιούνιο του 2008. Οι απαλλοτριώσεις είχαν αρχίσει από τον Απρίλιο του 2005 και το Σεπτέμβριο του 2006 εκδόθηκε η πρώτη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ημαθίας με καθορισμό προσωρινής τιμής μονάδας.

Από την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας παρακατατέθηκαν 17,6 εκ. ευρώ για τις απαλλοτριώσεις όλων των εκτάσεων εκτός 21 ιδιοκτησιών (κυρίως βιοτεχνικές εγκαταστάσεις). Οι ιδιοκτήτες προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο έλαβε απόφαση ακύρωσης της απαλλοτρίωσης των περιουσιών τους για τυπικούς λόγους και για ένα τμήμα 4 χλμ. του δρόμου. Πρόκειται για την περιοχή όπου η νέα χάραξη ταυτίζεται με τον παλιό δρόμο με αποτέλεσμα να θίγονται υφιστάμενες παραγωγικές εγκαταστάσεις.

Τον Απρίλιο του 2009 επανακαθορίστηκε τιμή μονάδας για τα 4 χλμ. και το ύψος της αποζημίωσης ανήλθε συνολικά στα 24 εκ. ευρώ. Το Ελληνικό Δημόσιο προσέφυγε στο Εφετείο Θεσσαλονίκης και τον προηγούμενο Μάρτιο ελήφθη απόφαση αναβολής για το Μάρτιο του 2011. Με νέα απόφασή του το Μονομελές Πρωτοδικείο Ημαθίας καθόρισε και επιπλέον αποζημίωση 23 εκ. ευρώ. Συνολικά δηλαδή για τις απαλλοτριώσεις των 21 ιδιοκτησιών το Ελληνικό Δημόσιο εκλήθη να πληρώσει 47 εκ. ευρώ. Το ποσό κρίθηκε απαγορευτικό, αφού εκτίνασσε το κόστος του έργου στα 94,6 εκ. ευρώ (30 η κατασκευή, 17,6 οι απαλλοτριώσεις γης, 47 οι απαλλοτριώσεις των 21 ιδιοκτησιών).

Οι τεχνικές υπηρεσίες της Περιφέρειας (ΔΕΚΕ), σε συνεργασία με τους εκπροσώπους του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, τους συνηγόρους των ιδιοκτητών και τους τοπικούς φορείς της Ημαθίας έδωσαν αγώνα προκειμένου το κόστος αυτό να μειωθεί και να γίνει το έργο, το οποίο είχε σταματήσει από τον Ιούνιο του 2008. Οι χρόνοι ήταν πιεστικοί, καθώς υπήρχε κίνδυνος ανάκλησης των απαλλοτριώσεων και οριστικής απώλειας του έργου, των εθνικών και κοινοτικών κονδυλίων.