Επιστολή μας απέστειλε ο πρώην προπονητής του ΦΑΣ Νάουσα κ. Πέτρος Κένερ, αναφορικά με τα όσα δημοσιεύσαμε την περασμένη βδομάδα. Τη δημοσιεύουμε, ως έχουμε υποχρέωση, για να ενημερωθούν οι φίλαθλοι της ομάδας μας.
Είναι ψευδές ότι πέντε χρόνια μετά αποφάσισα να κάνω καταγγελία, για να διεκδικήσω τα νόμιμα χρήματα του ιδιωτικού συμφωνητικού πρόσληψής μου με τον ΦΑΣ Νάουσα.
Η αλήθεια είναι ότι έστειλα εξώδικο δύο εβδομάδες μετά την αποχώρησή μου και δύο μήνες μετά έκανα την καταγγελία, ακολουθώντας τις νόμιμες διαδικασίες και προθεσμίες. Άλλωστε, οι προπονητές εμπίπτουν στην ίδια κατηγορία του νόμου με τους ποδοσφαιριστές. Πρέπει η καταγγελία, υποχρεωτικά, να γίνει πριν την έναρξη του αμέσως επόμενου πρωταθλήματος. Αν δεν γίνει τότε, χάνεται το οποιοδήποτε δικαίωμα διεκδίκησης. Όχι λοιπόν πέντε χρόνια μετά. Ούτε καν πέντε μήνες…
Πρόεδρος και τότε, μετά την παραίτηση του κυρίου Κώστα Ράλλη, ήταν ο μέχρι τη στιγμή της αποχώρησής μου αντιπρόεδρος Φώτης Φανιάδης. Απορώ πως ο κ. Φ.Φ. δεν το θυμάται και διαβάζω σε δηλώσεις του, ότι «σχεδόν πέντε χρόνια μετά, ο κ. Κένερ, από την Αθήνα όπου βρίσκεται, αποφάσισε να κάνει καταγγελία και να ζητήσει τα χρήματα της σύμβασής του με την τότε διοίκηση της ομάδας». Απορώ πως ο άνθρωπος που έλαβε και το εξώδικο και την καταγγελία το 2006, δηλώνει ότι το θυμήθηκα πέντε χρόνια μετά και με προτρέπει να αποταθώ στην τότε διοίκηση, που ήταν στην αρχή αντιπρόεδρος και αμέσως μετά πρόεδρος.
Ο λόγος που δεν εκδικάστηκε το καλοκαίρι του 2006 η υπόθεσή μου, είναι ότι ο ΦΑΣ Νάουσα εκείνη την περίοδο έπεσε κατηγορία, με αποτέλεσμα να μην έχω το νομικό δικαίωμα να διεκδικήσω τα δεδουλευμένα μου. Αν θυμάμαι δε καλά, για την ιστορία που λέμε, η ομάδα έπεσε γιατί τιμωρήθηκε με μηδενισμό βαθμών, επειδή είχε χρησιμοποιήσει τιμωρημένο παίκτη (όχι κατά το διάστημα που ήμουν εγώ προπονητής). Αν είχε τους βαθμούς της τιμωρίας δεν θα έπεφτε… Χρόνια ακούω ότι ο Πέτρος Κένερ και ο Κώστας Ράλλης είναι υπεύθυνοι που έπεσε η ομάδα και απορώ πως κάποιοι άνθρωποι ξεχνούν τόσο εύκολα. Και δεν θα μιλήσω για μένα, αλλά για τον κ. Κώστα Ράλλη, που το καλοκαίρι του 2005 πήρε τα χαρτιά της ομάδας από το πρωτοδικείο, γιατί δεν αναλάμβανε κανείς και υπήρχε κίνδυνος μη συμμετοχής της στο πρωτάθλημα. Πως μπορούν να ξεχνιούνται όλα αυτά…
Θα κλείσω τη μικρή αναδρομή στα παλιά, με ένα κομμάτι της δικής μου δήλωσης, που είχε δημοσιευθεί τότε σε όλες τις εφημερίδες: «Άκουσα πολλά, έτσι γίνεται πάντα, είπα πολλά, έτσι κάνω και έτσι θα κάνω πάντα και το μόνο που με ηρεμεί είναι ότι από κανένα δεν άκουσα ότι ήμουν τεμπέλης που ήρθα να τα πάρω και να φύγω. Αντίθετα, όλοι έλεγαν ότι τόσες εργατοώρες μέσα στο γήπεδο και τόση όρεξη για δουλειά δεν έχουν ξαναδεί».
Από τότε μέχρι σήμερα, επειδή ποτέ, μέχρι και σήμερα, δεν έχω κάνει καμία άλλη καταγγελία σε καμία ομάδα, έλεγα μέσω του δικηγόρου μου ότι αν πάρω τα δεδουλευμένα μου, αποσύρω την καταγγελία μου. Πριν, περίπου, τρεις μήνες, παραμονές της τελικής εκδίκασης της υπόθεσης, μου πρότειναν τέσσερις χιλιάδες (4.000) ευρώ και… συμφώνησα. Δεν ήταν καν όλα τα δεδουλευμένα. Δεν πειράζει σκέφτηκα. Πάλι παράβολα, πάλι αμοιβές δικηγόρων, πάλι κοινοποιήσεις μέσω δικαστικών κλητήρων, έστω πέντε χρόνια μετά, πάρε τα τέσσερα χιλιάρικα να τελειώσει το θέμα. Όσο τα είδατε εσείς, τόσο τα είδα και εγώ. Ήξεραν ότι αν καταδικαστούν θα πληρώσουν 10.300, όλο το συμβόλαιο, συν τους τόκους των πέντε ετών, κοντά 13.000 ευρώ. Δεν εμφανίστηκαν ούτε στην εκδίκαση. Και φυσικά έχασαν την υπόθεση, γλιτώνοντας μόνο το παράβολο και την αμοιβή του δικηγόρου…
Με τελεσίδικη απόφαση, λοιπόν, έχω να λαβαίνω κοντά δεκατρείς χιλιάδες (13.000) ευρώ. Εσείς φίλοι Ναουσαίοι και όχι μόνο, τι θα κάνατε;
Ο κ. Φ.Φ., μετά την τελεσίδικη απόφαση, μου κάνει πρόταση να λάβω πέντε χιλιάδες (5.000) ευρώ. Εσείς φίλοι Ναουσαίοι και όχι μόνο, τι θα κάνατε;
Χωρίς να πολυσκεφτώ, δήλωσα, όπως πάντα μέσω του δικηγόρου μου κ. Γιώργου Παναγόπουλου που από το 2005 είχε αναλάβει την υπόθεσή μου, να προχωρήσει στη νόμιμη εκταμίευση.
Τότε, άρχισαν τα τηλεφωνήματα από πολλούς. Ο κ. Φ.Φ., όμως, δεν μου τηλεφώνησε ποτέ… Δεν ήταν υποχρεωμένος, φυσικά, μιλούσε άλλωστε με το δικηγόρο μου. Θα μου πείτε, τι να μου πει; Δεν ξέρω. Πάντως όχι αυτά που δηλώνει στις εφημερίδες και στα site…
Ας περάσουμε, όμως, στο δια ταύτα που λένε και οι νομικοί. Μετά την πολυετή ταλαιπωρία μου και την τελεσίδικη απόφαση στα χέρια μου, η αλήθεια είναι ότι είχα «μουλαρώσει».
Ανάμεσα στα πολλά τηλεφωνήματα που δέχθηκα, ήταν και των κ. κ. Κώστα Ράλλη και Βασίλη Τζώρτζη. Κατά τη συνομιλία μου με τον κ. Τζώρζη, μου είπε χαρακτηριστικά: «Τα δεδουλευμένα σου ήταν χοντρικά έξι χιλιάδες ευρώ και τα δικαστικά έξοδα από το 2005 μέχρι σήμερα, περίπου δύο (2.000) ευρώ. Σύνολον οκτώ χιλιάδες (8.000) ευρώ. Για τον Κώστα το Ράλλη, που αδικείται με αυτά που ακούγονται σήμερα, που ξέρω ότι τον αγαπάς και αυτόν και όλη του την οικογένεια, για την πόλη της Νάουσας, για μένα προσωπικά και για το Δήμαρχό μας κ. Καραμπατζό, όπου σου μεταφέρω την αντίστοιχη παράκλησή του, δέξου 8.000 ευρώ και ξέχασε τα υπόλοιπα. Δεν υπήρχε χρονιά από τότε που έφυγες, που να μην ήρθες έστω μια φορά το χρόνο στη Νάουσα να δεις τους φίλους σου».
Για αυτούς τους τρεις ανθρώπους λοιπόν, αλλά και για τη Νάουσα, επιβεβαιώνοντας δύο πάγιες θέσεις μου, συμφώνησα. Η πρώτη είναι ο επίλογος της δήλωσης αποχώρησής μου (εδώ ξεχάστηκαν τόσα και τόσα, αυτή θα θυμάστε) το 2006: «Έχετε μια πανέμορφη πόλη που μπήκε μες την καρδιά μου και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ». Η δεύτερη θέση, όπως λέει και μία γνωστή διαφήμιση, ότι, ορισμένα πράγματα, όπως η φιλία (Κώστας Ράλλης) είναι ανεκτίμητη αξία.
Και συμφώνησα, παρά το γεγονός ότι αυτοί που θα έπρεπε να παρέμβουν, όπως οι τρεις προηγούμενοι, την ίδια ώρα στο διαδίκτυο (blog Ελευθεριάδη), αντί να απολογούνται για τις ευθύνες τους, συνεχίζουν να «λεονταρίζουν» κρυπτόμενοι πίσω από «φαντάσματα». Παρότι λυπάμαι πολύ για αυτούς, εγώ την υπόσχεση που έδωσα θα την τηρήσω. Εύχομαι να το κάνουν και αυτοί.
Αυτή και μόνον αυτή είναι η όλη αλήθεια για το θέμα και δεν θα ανεχτώ από τον οποιοδήποτε, την οποιαδήποτε προσβολή που με υποβιβάζει ως προπονητή και ως άνθρωπο. Τα χρήματα που θα πάρω είναι κυριολεκτικά χρήματα βγαλμένα με ιδρώτα μέσα στο γήπεδο.
Πέντε χρόνια, όσες φορές ήρθα, όταν έστριβα αριστερά, έπιανα στην ανηφόρα και έβλεπα στην κορυφή του βουνού τη Νάουσα, άνοιγε η καρδιά μου. Θέλω να συνεχίσω να το ζω και εξίσου σημαντικό, να διατηρώ το δικαίωμα να κοιτάω τους Ναουσαίους στα μάτια.
Πέτρος Κένερ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου