Η Φωτογραφία- ντοκουμέντου των χαλασμάτων του Αγίου Δημητρίου Νάουσας!!

Δυό μοναδικές φωτογραφίες από το παρελθόν μας φέρνει στο προσκήνιο το φωτογραφικό αρχείο της "Φωνής Ναούσης" για την παραχώρηση των οποίων ευχαριστώ θερμά. Στη μία θα δείτε, προφανώς στις αρχές του 20ου αιώνα, Ναουσαίους στην παλιά ξύλινη γέφυρα των Στουμπάνων. Στην άλλη βλέπετε το παρεκκλήσι που στήθηκε, μετά το 1912 και την καταστροφή του τζαμιού των Τούρκων από τους Ναουσαίους που κτίστηκε πάνω στα ερείπια του Μητροπολιτικού μας Ναού, του Αγίου Δημητρίου, όχι στην περιοχή που βρίσκεται ο σημερινός Ναός, αλλά στον περιβάλλοντα χώρο του σημερινού Εργατικού Κέντρου. Ο υπέροχος και τεράστιος Μητροπολιτικός μας Ναός, ευρέθη κατεστραμμένος, αλλά είχαν διατηρηθεί τα ψηφιδωτά του πατώματος, καθώς και και το εξωτερικό τοιχείο του, ύψος 1 1/2 μέτρου. Στον χώρο αυτό λοιπόν βλέπεται το μικρο παρεκκλήσιο που στήθηκε. Αργότερα όμως με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922 , ο Ναός και πάλι καταστράφηκε, αυτη τη φορά από τα χέρια των ελλήνων!, αφού ο χώρος στον οποίο βρισκόνταν δόθηκε ως ανταλλάξιμα οικόπεδα στους πρόσφυγες.
Εκεί λοιπόν που τελέστηκε η Θεία Λειτουργία της Επανάστασής μας, τώρα βρίσκονται σπίτια και καμπινέδες !!
Οπως απόπατοι θα πέφτουν στο χώρο της θυσίας των παλλικαριών της Νάουσας που έπεσαν στον πύργο του Ζαφειράκη, στον χώρο απέναντι από την "Πέλλα- Ολυμπος" όπου χτίστηκε συγκρότημα κατοικιών, ενώ πέτρες από την ανασκαφή, που ήταν πορόλιθοι λαξευμένοι από τον πυργο του Ζαφειράκη πετάχτηκαν στην Αράπιτσα ή διακόσμησαν τον χώρο του συγκροτήματος!
Θέλετε και άλλα; Στο χώρο μεταξύ του "Κιόσκι" και του πάρκου, ακριβώς δίπλα από το δρομάκι που κατεβαίνει στην Παναγιοπούλα υπήρχε παλιά ένα πετρόκτισο εκκλησάκι,αφού εκεί βρισκόνταν ο τύμβος των οστών των 1241 σφαγιασθέντων από τους Τούρκους το 1822.
Εγώ το θυμάμαι προσωπικά στα παιδικά μου χρόνια, αφού εκεί γυρνούσαμε όλη τη μέρα, βλέπεις δεν υπήρχαν τότε ιντερνετ καφέ, αλλά μόνο καμιά πουτίγκα στο Θωμά και αυτή μόνο Κυριακή πρωί.
Ε, λοιπόν το εκκλησάκι καταστράφηκε για να ανοίξει ο χώρος δεξιώσεων. Να ρίχνουμε δηλαδή τις ζεμπεκιές μας, πάνω στα κόκκαλα των μαρτύρων μας.