Πολλές φορές γυρνώ στα σοκάκια της πόλης. Λείψανα παλιά από μνημεία ποτισμένα με ίδρωτα τίμιο, εργατικό. Πολύβουα χτυπάν τα μιλίγγια και οι γκαλέτζες. Εργατριούλες, όνειρα για τη ζωή που φαντάζει ατέλειωτα αιώνια. Προσμονή τότε. Και τώρα απέραντη η μοναξιά. Αφόρητη η μοναξιά. Αβάστακτη η μοναξιά. Μοναχά θύμισες και φαντάσματα από τα τότες. Εάλω η Νάουσα αδερφοί μου. Για τρίτη φορά.
Που θα βρω την ψυχή μου, το το τετράφυλλο δάκρυ. Ανάσταση προσμένω αδερφοί μου. Ανάσταση. Σήμερα, σαν τότε, που όλα φάνταζαν τόσο γαλήνια, τόσο ευτυχισμένα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου