Ταξίδι για τις πατροπαράδοτες(!!) διακοπές της οικογένειας την περασμένη Κυριακή στη Χαλκιδική. Εγνατία Οδός και ο απίστευτος ελληναράς εκτοξεύει την πλαστικά σακούλα με τα σκουπίδια στο οδόστρωμα. Η χρήση φλας για αλλαγή λωρίδας κυκλοφορίας και για στροφή των οχημάτων είδος πολυτελείας για τους ΙΧηδες, επικίνδυνα προσπεράσματα από δεξιά, νταλίκες στο αριστερό ρεύμα με 140 χιλιόμετρα, το κόκκινο στα φανάρια σημαίνει περνάμε ελεύθερα. Η Θεσαλονίκη σχεδόν άδεια , αλλά η παραλιακή πήχτρα διπλοσειρές αυτοκίνητα που απολαμβάνουν τον πατροπαρόδοτο καπουτσίνο, αδιαφορώντας για το αν κλείνουν όχι ένα, αλλά τα δύο ρεύματα κυκλοφορίας, με τάση, αφού το κράτος είναι προκλητικά και ενσυνείδητα απών, να κλείσουν και την Τρίτη!! Ατελείωτο κομβόι η Θεσσαλονίκης- Χαλκιδικής, Πρώτο πόδι, Κασσάνδρα, η κίνηση ανυπόφορα εκνευριστική. Ουρές ατέλειωτες, μποτιλιαρίσματα.
Καλλιθέα, Κρυοπηγή, Πευκοχώρι, τριπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα παντού να διακόπτουν την κυκλοφοριακή ροή και η Τροχαία να τη στήνει κάτω από τα δέντρα για να σε «πιάσει» αν τρέχεις με 60 αντί για 50!
Και ο κόσμος σταβλισμένος στις παραλίες. Όπως τα πρόβατα που τα βάζει ο βοσκός να πιουν νερό. Μπιτ μουσική στα 200db πανάκριβα κατεψυγμένα Ατλαντικού!!
Αυτή είναι η must διασκέδαση του 21ου αιώνα.
Απελπισία και γι αυτούς που ακουμπούν το στεγαστικό τους για να πάρουν ένα 45αρι διαμερισματάκι στους κακόγουστους οικισμούς, παραθαλάσσιους μόνον ο Θεός και τα κιάλια τους κάνουν , που θυμίζουν φέτες από καρπούζι ενωμένες και η τουαλέτα του ενός αντηχεί, άμα τη χρήση, στα 50 διαμερίσματα των γειτόνων.
Απόλαυση σου λένε οι συμπρωτευουσιάνοι. Φεύγουν από την μαυρίλα της Θεσσαλονίκης και ξεπέφτουν στης Χαλκιδικής.
Κι όλο έρχονται στο νου, 44 έκλεισα πλέον, οι ανεπανάληπτες διακοπές στην Άφυτο, στη Γερακινή, στη Βουρβουρού, με τους Οδηγούς στις αρχές του 1970. Υπέροχες παραλίες, κρυστάλλινες θάλασσες, οι ελιές, που τώρα έγιναν πισίνες, να μοσχοβολούν, η πυρά στην παραλία, η μάνα μου μαγείρισσα με την μάνα της Λούλας και τα γεμιστά με την υπέροχη ντομάτα και το ξερό κρεμμύδι ακόμα με κάνουν να τρελαίνομαι.
Γεύσεις, μυρουδιές, ψαροκάικα με φρέσκο ψάρι, αγνοί άνθρωποι οι ντόπιοι της εποχής, όχι σαν τα τώρα που εισέβαλαν στη Χαλκιδική τα φάστ φουντ και τα σφηνάκια μπόμπες για να μαστουρώνουν γρήγορα οι τουριστριούλες.
Στα σημερινά κελεύσματα της τυπικότητας τέτοιου είδους διακοπών δεν αντέχω.
Προτιμώ την υπέροχη Νάουσα. Να την κοιτάζω από χαμηλά από το Βάντο, από τον Αγια Θολόγο και τον Αη Λιά. Να πηγαίνω τη βόλτα με το ποδήλατο στον ΑγιαΝικόλα και να πίνω από τη βρύση καθαρό νεράκι και όχι να πληρώνω κοροιδίστικα το εμφιαλωμένο πιο ακριβά από την σούπερ αμόλυβδη. Η Νάουσα έχει όλα τα φόντα για να γίνει ένα θέρετρο τεσσάρων εποχών. Η φύση την έχει πλουτίσει με μοναδικά εχέγγυα πιστότητας. Στο χέρι της δημοτικής αρχής είναι να οραματιστεί μια πόλη που θα προσελκύσει υψηλού επιπέδου τουρισμού, που θα θελήσει να βιώσει αξιοπρεπώς φύση, πολιτισμό, ιστορία, γεύσεις, φιλοξενία, χωρίς να αισθανθεί κορόιδο της προχειρότητας, της αρπαχτής και της αγένειας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου