Οι Σουλτάνοι της Swing.
Μοναδικό χρώμα ηχητικής σύνθεσης από ένα υπέροχο συγκρότημα. Μελωδικές αναμνήσεις μιας δυνατής εφηβείας, στα τέλη της δεκαετίας του ΄70. Ότι πιο δυνατά γραμμένο στην ροκ εκρηκτικότητα της εποχής, υποσυνείδητη αντίδραση και εξέγερση αισθημάτων, ποίησης και μελωδίας. Dire Straits. ΤΑ ΑΚΟΥΣΜΑΤΑ ΜΟΥ. Κοντά και η σκληρή μα βελούδινη συνάμα ενορχήστρωση των Deep Purple, Doors και τόσων άλλων γκρουπ. Αυτή ήταν η γενιά μου. My generation, όπως τραγουδούσαν και οι Who.
Κι από κοντά πολιτικοποιημένα τραγούδια του Θεοδωράκη, ανάκατα με τις ζωγραφιές στο πεντάγραμμο του Μάνου Χατζιδάκι. «Ο Αντώνης» , «Άσμα Ασμάτων» και το «χαμόγελο της Τζοκόντας». Ελλάδα της αναζήτησης, Ελλάδα της αμφισβήτησης, Ελλάδας της ελπίδας για μια νέα Ανάσταση. Μελωδικό ροκ στα LP ανάκατο με Καλογιάννη, Φαραντούρη και Λάκη Παππά. Ματωμένος Γάμος, Παραμύθι χωρίς όνομα. Και από κοντά ο Κυρ Αντώνης του Μάνου.
«Αχ κυρ Αντώνη πώς σ' αγαπάμε και μαζί σου τ' άστρα μετράμε
τις φωτιές για σένα πηδάμε ώσπου να ρθει βροχή
και το θυμό σου πάντα ξεχνάμε σαν πουλιά μαζί τριγυρνάμε
σαν παιδιά με σένα γελάμε σαν κάνεις προσευχή».
Να τέτοια Ελλάδα αγάπησα. Ανάκατη με μυρωδιές γιασεμιού και πευκοβελόνας στη Βουρβουρού , την Άφυτο και την Γερακινή, παρθένες παραλίες , ελαιώνες ανέγγιχτοι από το βαρβαρισμό των μεζονετών του σήμερα, που σειρά σειρά , σαν βλάσφημοι λιποτάκτες μισθοφόροι βρωμίζουν τη Χαλκιδική, με υπόκρουση παράφωνες, κακόφωνες, ανυπόφορες μουσικές bit.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου